Eva Cassidy - Simply Eva (2011)

Het album had ook Pure Eva kunnen heten: Eva Cassidy die slechts zichzelf begeleidend op gitaar haar gouden strot weer volledig opengooit.

Het blijft prachtig allemaal, maar tegelijkertijd bekruipt je toch ook dat onbehaaglijke 'uitmelkerij' gevoel je weer.
De liedjes hebben we al vele malen voorbij horen komen en het voegt niet zo heel erg veel toe aan haar discografie. Maar ja, het klinkt wel verdomde mooi allemaal en daar valt ook wat voor te zeggen. Had dit in de schatkist moeten blijven liggen of mogen we blij zijn dat we er nu allemaal (wederom) van mogen genieten?
Ondanks dat onbehaaglijke gevoel neig ik dan toch maar naar het laatste.

Simply Eva laat een zangeres horen die niet veel toeters en bellen nodig heeft om mensen te ontroeren. Het toont tevens aan dat er een grootheid op veel te jonge leeftijd is heengegaan en het is een schrale troost dat ze achteraf de erkenning heeft gekregen die ze verdient.
Albums als deze onderstrepen dat, en laten we daar maar gewoon van genieten.

Ben me wat meer aan het verdiepen in deze zangeres en kwam ergens op internet onderstaande review tegen. Plak ik toch even op MuMe, aangezien het antwoord geeft op de vraag of dit een zoveelste verzamelaar is (weet ook niet hoelang dit op die site blijft staan). Toch maar besteld samen met de andere twee verzamelaars en haar live optreden.

Toen Eva Cassidy in 1996 op 33-jarige leeftijd aan kanker overleed, liet zij een grote hoeveelheid onuitgegeven materiaal achter. Gedurende haar leven werd namelijk alleen haar live-album Live At The Blues Alley uitgebracht. Ten tijde van het uitgeven van dit album, werd duidelijk dat Eva niet lang meer te leven had, waardoor zij nooit tijdens haar leven het succes heeft gekend dat haar albums kregen. Hoewel je zou vermoeden dat er in 15 jaar tijd toch wel ongeveer alles verschenen moet zijn, is Simply Eva toch weer een nieuwe interpretatie op het eerdere werk. Op het nieuwe album is Eva te horen met minimale ondersteuning van een gitaar of zelfs zonder die ene gitaar.

Wat je je als luisteraar gelijk afvraagt is: “Waar halen ze dit nou weer vandaan?” Bij het doorlezen van de bijgeleverde teksten van het album ontstaat het vermoeden dat het hier gaat om eerder uitgegeven materiaal, waarbij het instrumentarium in dit geval tijdens de productie is teruggebracht tot één gitaar. Op het album blijkt echter dat er soms toch ook andere tapes in omloop zijn, omdat Eva anders zingt dan op de eerdere albums. Het verhaal is echter complex: een deel van het album is een teruggebrachte (strip-down) versie van eerder uitgegeven werk. Ook zijn er nieuwe tapes gevonden, die een aanvulling vormen op het eerdere werk. Opvallend is dat juist de nieuw gevonden muziek het het beste doet. Bijvoorbeeld de nummers ‘At Last’ en ‘Woodstock’. Op het album is het nog niet uitgegeven ‘San Fransisco Bay Blues’ te horen, hetgeen niet het beste nummer van de cd is. ‘Over the Rainbow’ is mooier dan op eerdere uitgaven, door de eenvoud van het nummer. Covers zoals ‘Time After Time’ en ‘Kathy’s Song’ waren al eerder verschenen met groter arrangement en verliezen in de huidige versie wat ten opzichte van de eerdere uitgaven.

Het nieuwe album van Eva Cassidy vormt zeker een aanvulling op het eerdere werk, maar heeft niet het karakter van een 'heel nieuw album'. Tegelijk staan op dit album wel zo’n beetje de beste nummers, die Eva ooit heeft uitgegeven, op zijn puurst, maar is niet alles even goed. Het nieuwe album, dat in potentie een samenvatting van al het werk zou kunnen zijn geweest, is overall ten dele geslaagd.

Songbird, People Get Ready, True Colours, Over The Rainbow, Time After Time en Autumn Leaves zijn echt super. Zoveel emotie in haar stemgeluid.