Agoraphobic Nosebleed - Altered States of America (2003)

Het blijft grappig he, het fenomeen 'groeiplaatjes'. Een band maakt een (relatief) experimenteel en ontoegankelijk album dat je na de eerste luisterbeurt wil weggooien, je blijkbaar aantrekt om het nog eens te beluisteren, en nog eens, en nog eens, en nog eens, en nog eens, en na 7 luisterbeurten valt het overbekende maar onvermijdelijke kwartje.

Welnu, beste mede-users, jullie kunnen hier lezen hoe ene user bennerd dit aan den lijve ondervonden heeft.

De dader is een Amerikaans collectief onder leiding van mastermind Scott Hull (Pig Destroyer). Hull schaart zijn leden onder de naam Agoraphobic Nosebleed.

ANb (ik kort het even af) maakt knetterharde electronische grindcore, met een drumcomputer die een defecte uitknop heeft. En dit album is (tot nu toe toch) hen absolute meesterwerk.

Met een gemiddelde songlengte van net geen 12 seconden raast de band er 99 nummers in nog geen 20 minuten door. Eigenlijk 100, als je track 00 meetelt, maar goed. En er zijn twee elementen die deze band zo goed maken: allereerst, de vocalen. Een grindfan met een klein beetje ervaring zou hier gegrunte en zelfs door de pitchshifter gehaalde... blubber verwachten. ANb verrast vriend en vijand door schreeuwvocalen te gebruiken, wat een erg groot pluspunt is. Het maakt de muziek namelijk veel agressiever.

Pluspunt nummer twee: dit album is gezegend met een productie die qua helderheid veel bands het nakijken geeft. Alles klinkt zo verdomd helder dat de details gemakkelijk op te pikken zijn. De drumcomputer ligt er wel erg dik bovenop, maar je kunt ook zonder al te veel moeite luisteren naar de vliegensvlugge gitaarriffs, de heerlijke vocalen en de vele electronische toevoegingen.

De variëteit is ook enorm. Van knalharde grindnummers (zoals pakweg de eerste vijf) tot nummers met computerzang (The Tokyo Subway Gassing) tot volbloed electronische nummers (Neural Linguistic Programming), je vindt het allemaal op deze plaat.

Eén van mijn favoriete nummers is toch wel het overgeniale Shotgun Funeral. Vier seconden gevuld met een drumblast en een enkele schreeuw. Gewoon naar luisteren, en geniet van het "what the fuck?"-gevoel.

Mijn goede raad is: haak niet te snel af, let niet op het nummer van de track waar je naar aan het luisteren bent, wees goed wakker en laat dit door je koptelefoon schallen.

Jaja, Agoraphobic Nosebleed heeft een album op de mensheid losgelaten dat nog steeds een glimlach op mijn gezicht tovert. En wie doet hen dat na?

(Tip: als je het nog wat extremer wil, luister dan naar de Drummachinegun-compilatie. Dolle pret.)

Ik krijg bijna zin om het eens te proberen!

Dit vind ik dus echt vet. Korte nummers met ultrasnelle drums erin.
Daartegen zitten er wel een hoop irritante stukjes tussen.
Scoring in heaven is echt vet maar die drums kunnen nog altijd sneller toch? Ghehe... Maar goed. een band zoals The Locust maakt nog vettere muziek, met synths en gitaar riffs die ook erg snel zijn en teksten die niet te volgen zijn...Damn, i love this shit

20 minutes of pure violence: 5*

Nooit gedacht dat het nummer Shotgun Funeral een 'degelijke' tekst had:

I'm here today to blast the two people
that came to grieve your passing.

Ik heb deze plaat jaren geleden gekocht omdat ik het een leuke curiositeit vond, maar stiekem is dit best een sterke plaat!