John Howard - Kid in a Big World (1975)

wederom een parel van een vergeten meesterwerk. wat is er toch veel over 't hoofd gezien. ditmaal typisch engels en pop zoals dat genre bedoelt is met lekker veel tierenlantijntjes

De echte plaat is tot en met superuitsmijter nr 10 kid in a big world(mooiste nummer sinds jaren!!!). daarna bonustracks die ik altijd voorlopig juist niet luister om een goed beeld van de echte plaat te krijgen.

Verder is dit moeilijk te plaatsen(dus erg origineel) maar bowie, elton john en steve harley hoor ik er wel in. eigenlijk was hij zijn tijd ver vooruit want dit is precies wat Robbie williams nu doet maar dan beter.

Eerst vond ik alleen family man en kid in a big world mooi en moest ik wennen aan de sound, na meerdere luisterbeurten vind ik elk nummer stuk voor stuk prachtig.

Schijnt onderdeel van een trilogy te zijn dus ga daar ook achteraan.

Family man is another kitchen sink drama, about a hassled dad with a wife who "Gotta double belly / gotta double chin / she watch a lotta telly / she drink a lotta gin" and "A son / who shoots old people with a gun / I got a daughter / hooked on Jamaican Rum..."

"You're a kid in a big world now / stage shows in every town / producers who stare / from your legs / to your bleached hair." Bowie obviously comes to mind. Bolan?

geweldig toch die teksten en daardoor destijds verboden op de radio terwijl family man zo'n vrolijk nummer is. Overigens de bonus tracks zijn niet te harden.

Nee, dit is toch niet helemaal mijn ding muziekobsessie. Ik hoor er inderdaad Elton John in en daar ben ik geen fan van. Het is van die kenmerkende jaren '70 pop-rock. Bowie? Ook wel, maar dan zonder dat sprankelende randje.
Ik weet het zo net nog niet met deze meneer. Deze keer ga ik niet met je mee qua enthousiasme.

je kan niet alles goed vinden, zeg ik altijd maar.

Net als muziekobsessie hoor ik in de stem van John Howard soms iets terug van de stemmen van Bowie, Steve Harley en natuurlijk ook die van Elton John, zonder dat er van epigonisme sprake is. Hoewel ik dol ben op georkestreerde pop, en ik de liedjes bovendien heel aardig vind, zit het enigszins geknepen stemgeluid van Howard mij enigszins in de weg. Maar ik luister verder, want boeiend vind ik het wel. Heb de cd op RPM met de bonustracks. Leuk album, maar geen meesterwerk, zo is mijn voorlopige oordeel.