Het duurde even, maar sinds deze week is het tweede album van Jennifer Hudson een feit. Jennifer gaf ergens in 2009 al aan dat ze bezig was met het maken van een opvolger, en dat ze graag wilde dat het album een stuk persoonlijker zou worden ten opzichte van haar debuut uit september 2008. Met “persoonlijker” zou je misschien een nogal deprimerende plaat verwachten na het familie drama dat zich afspeelde in oktober 2008, maar niets is minder waar. Het is zelfs een redelijk feel good album geworden, waar grote namen aan hebben meegewerkt (Alicia Keys, R. Kelly, Ne-Yo, Ryan Tedder).
We trappen af met No one gonna love you more. Een behoorlijk standaard R&B-nummer, dat op generlei weet te imponeren. Zeer slecht gekozen om te dienen als opener van dit album. I got this is een StarGate productie. Gelukkig zit hier iets meer ritme in, en krijgt Jennifer genoeg ruimte om te laten horen wat ze in haar mars heeft. Where you at is de eerste single van dit album, en is geschreven door R. Kelly. Tot dan toe in ieder geval het beste nummer. Een powerballad die productioneel prima in elkaar steekt en eigenlijk aansluit bij R. Kelly’s eigen oeuvre. Angel is nog weer iets beter en werd geschreven door Alicia Keys en haar partner Kasseem Dean (Swiss Beatz). Er heerst een lekker sfeertje gedurende het nummer al is het refrein soms ietwat irritant en over de top. Instrumentaal in ieder geval lekker ritmisch. I remember me werd door Ryan Tedder en haarzelf geschreven. Dat dit een Tedder-productie is druipt er van af, het is een prima nummer op zich, maar klinkt haast hetzelfde als Halo (Beyonce), Happy (Leona Lewis) of Already gone (Kelly Clarkson). Ondanks dat is het verreweg het meest pakkende nummer en is tevens voorzien van de mooiste tekst, samen met het laatste nummer. Misschien dat dit album daarom ook dezelfde, maar mooie titel mag dragen?
Gone is typisch zo’n Amerikaanse R&B-productie anno nu, beetje plastic en standaard, maar er zal vast animo zijn voor een dergelijk nummer. Why is it so hard? werd geschreven door Ne-Yo. Voordat ik dit nummer beluisterde, verwachtte ik er niet veel van. Blijkt dit toch maar mooi één van de meest soulvolle tracks op het album te zijn, die lekker vol qua instrumentatie is, en bovendien ook wat zomers over zich heeft. Everybody needs love werd (ook) geschreven door Alicia Keys. Ook lekker soulvol, strak geproduceerd, maar doet wel denken aan het nummer Million dollar bill (Whitney Houston) die tevens van haar hand is. En nee, Keys is nog niet klaar, want Don’t look down werd ook door haar, samen met Saleem Remi, geschreven. Het lijkt redelijk op het vorige nummer (terwijl die ook al haast kopie te noemen valt), toch een prima nummer. Diane Warren kondigde aan ook een nummer voor Jennifer te hebben geschreven, Still here, maar die bleek ook al op het tweede album van Natasha Bedingfield te staan. Deze ballad is redelijk cliché, al weet Jennifer het er redelijk goed vanaf te brengen. Tekstueel erg onorigineel, Diane Warren leeft volgens mij nog steeds in de jaren negentig. De Feeling good cover, een Saleem Remi productie, is met afstand het beste nummer samen met de afsluiter. Heerlijk bombastisch, soulvol en stijlvol. Jennifer Hudson op haar best! Afsluiter Believe is nog een hoogtepunt, een gospel nummer, waarbij men kan niet anders dan concluderen dan dat haar stem bestemd is voor dit genre.
I remember me is een grote verbetering ten opzichte van haar debuut. Het klinkt meer authentiek en is een stuk origineler. Feeling good en Believe zijn geweldig. De drie nummers van Alicia Keys, die van R. Kelly, die van Ne-Yo, en het zelfgeschreven nummer i.s.m. Ryan Tedder zijn ook uitstekend. Terwijl de andere nummers varieëren van aardig tot matig. No one gonna love you en I got this zijn bijvoorbeeld vrij snel vergeetbaar en nogal alledaags, en Gone en Still here zijn matig te noemen. Ze is in ieder geval op de goede weg, en als haar volgende album nóg meer soul bevat, gaat het helemaal goedkomen met Jennifer Hudson!