Symfonia - In Paradisum (2011)

Deze powermetal-supergroep met o.a. Timo Tolkki en Andre Matos schrijft een lekker album in die soort, hoewel het ook af en toe aan melodische rock doet denken. Leuke meezingrefreinen, spectaculair soleerwerk en de fabelachtige zang van Matos maken het vermakelijk voor mij. Erg hoog Stratovarius-gehalte wel jammer genoeg, vooral in de neoklassieke solo's. De composities zijn ook een beetje simpel en de hoes spreekt voor zich denk ik... (Zijn het nou mannen of vrouwen?)

Damn! Wat is er toch gebeurd met Andre Matos? Is dit dezelfde Andre Matos die mij meerdere malen kippenvel bezorgde op Holy Land van Angra? De bronnen zeggen van wel. Wat is zijn stem veranderd zeg, en niet ten goede! Hij klinkt schor, schreeuwerig in de hoogtes en minder eigenzinnig. Enkel bij de intro van het grootse titelnummer 'In Paradisum' hoor ik nog heel even de pracht van weleer. Ik snap wel dat Angra liever een nieuwe zanger had rond de eeuwwisseling.

Maar natuurlijk is Symfonia niet alleen Matos, want andere grote namen zijn Uli Kusch, die mij dit keer niet in het oog springt qua drumwerk, wat hij bij Helloween en Gamma Ray wel deed, Timo Tolkki en zijn bassist van Stratovarius, een band die ik nog altijd eens goed moet beluisteren, en Mikko Härkin, die onder andere een tijdje bij Sonata Arctica toetsen gespeeld heeft, maar die hier eigenlijk pas goed tot zijn recht komt.

Over Timo Tolkki kan ik nog niet oordelen, maar op deze plaat die voor een supergroep eigenlijk nogal magertjes is komt niemand eigen goed weg behalve de toetsenist, want zijn solo's hoor ik graag. Zoals Jasper hierboven al opmerkte is het songmateriaal nogal wat simpel en cliché. Er zit best wat aardig spul tussen, maar Symfonia weet de clichés van het genre goed uit te buiten met als dieptepunt 'Alayna'. Grootste stoorfactor voor mij blijft de zang van Matos. En dan te bedenken dat ik hem ooit zo goed vond.

We zijn natuurlijk al 15 jaar verder en ik vind het eigenlijk wel meevallen met Matos' zang. Vooral in het titelnummer vind ik hem sterk en dan het 'Spread Your Wings and Fly' gedeelte.

Het is niet een album wat ik direct iemand zou aanraden, of diegene moet leip zijn van powermetal zoals ik. In hetzelfde jaar is bijvoorbeeld ook uitgekomen: Theocracy - As the World Bleeds.
Lijkt me een stuk interessanter om te checken.

Tja zangers worden ouder natuurlijk. Maar sommige zangers rijpen als een goede wijn (Geoff Tate, Michael Kiske, Klaus Meine) en anderen doen dat niet (Ian Gillan, Axl Rose en dus Andre Matos).

Die plaat van Theocracy ga ik zeker eens beluisteren en stond eigenlijk al op mijn lijstje. Dat nummer uit de alternatieve ladder was zeker niet mis.

Ik luister ook eens Avantasia. Weet je waar ik het refrein van Fields of Avalon op vind lijken? Moet je dit refrein eens horen: YouTube - AVANTASIA - "Shelter From The Rain" [Lyrics]

Ja en Come By the Hills is Hunting High and Low van Stratovarius. Ik zou ook niet direct zeggen dat originaliteit het nou is waar deze jongens het van moeten hebben, maar ik heb ook niet het gevoel dat het jatwerk is.

Oh jatwerk beweer ik ook niet. Maar dat van Stratovarius is vergeeflijker omdat twee van die kerels ook hier spelen. Maar natuurlijk is Stratovarius zelf ook niet helemaal 'jatwerk-vrij'. Zal later eens een berichtje bij Visions zetten om dat aan te tonen.

Ik vind em steeds beter worden! Geen enkel zwak nummer! Heeft idd wel wat overeenkomsten met Avantasia en andere power metal. Maar absoluut niet storend!