Johnny Cash & June Carter - Johnny Cash and His Woman (1973)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Country
Label: Columbia
-
The Color of Love (2:40)
-
Saturday Night in Hickman County (2:28)
-
Allegheny (3:28)
-
Life Has Its Little Ups and Downs (2:31)
-
Matthew 24 (Is Knocking at the Door) (2:36)
-
The City of New Orleans (3:41)
-
Tony (3:24)
-
The Pine Tree (2:54)
-
We're for Love (1:59)
-
Godshine (2:10)
Links
Spotify
0
geplaatst: 12 januari 2014, 07:58 uur
Ondertussen het hele oeuvre van Johnny Cash aan het beluisteren via zijn volledige verzameling op Columbia Records en van de albums die hij heeft opgenomen met zijn echtgenoot is dit toch een van de mooiste en de meest intense.
1
geplaatst: 9 maart 2020, 08:57 uur
Johnny Cash is solo al geweldig, maar samen met June Carter is het magic. Dit stel had een ongeevenaarde synergie, zowel artistiek als prive.
0
geplaatst: 9 maart 2020, 09:17 uur
Ik hoor dat er allemaal niet aan af. Dit is een degelijke countryplaat van Cash, maar ik vind de stem van zijn vrouw er eerlijk gezegd niet zoveel aan toevoegen. June fungeert hier voornamelijk als een veredeld achtergrondzangeres. Dat doet ze goed, maar op het enige nummer waar ze nadrukkelijk op de voorgrond treedt, Allegheny, klinkt ze naar mijn smaak irritant schel.
Beide plaatkanten worden afgesloten door enkele tegenvallende gospelnummers. Echt sterk vind ik alleen de twee openingsnummers. Vooral City of New Orleans (van ene Steve Goodman) lijkt Cash op het lijf geschreven. Dit album verscheen in hetzelfde jaar als die beroemde meezinger van Gerard Cox. Ik heb me altijd afgevraagd of Cox c.s. zich daarvoor lieten inspireren door deze versie of door die van Arlo Guthrie van een jaar eerder.
EDIT: door geen van beiden dus. Volgens Wikipedia vormde de Franstalige versie van Joe Dassin de inspiratiebron voor 't Is weer voorbij die mooie zomer.
Beide plaatkanten worden afgesloten door enkele tegenvallende gospelnummers. Echt sterk vind ik alleen de twee openingsnummers. Vooral City of New Orleans (van ene Steve Goodman) lijkt Cash op het lijf geschreven. Dit album verscheen in hetzelfde jaar als die beroemde meezinger van Gerard Cox. Ik heb me altijd afgevraagd of Cox c.s. zich daarvoor lieten inspireren door deze versie of door die van Arlo Guthrie van een jaar eerder.
EDIT: door geen van beiden dus. Volgens Wikipedia vormde de Franstalige versie van Joe Dassin de inspiratiebron voor 't Is weer voorbij die mooie zomer.
0
geplaatst: 10 maart 2020, 07:07 uur
gaucho schreef:
Ik hoor dat er allemaal niet aan af. Dit is een degelijke countryplaat van Cash, maar ik vind de stem van zijn vrouw er eerlijk gezegd niet zoveel aan toevoegen. June fungeert hier voornamelijk als een veredeld achtergrondzangeres. Dat doet ze goed, maar op het enige nummer waar ze nadrukkelijk op de voorgrond treedt, Allegheny, klinkt ze naar mijn smaak irritant schel.
Beide plaatkanten worden afgesloten door enkele tegenvallende gospelnummers. Echt sterk vind ik alleen de twee openingsnummers. Vooral City of New Orleans (van ene Steve Goodman) lijkt Cash op het lijf geschreven. Dit album verscheen in hetzelfde jaar als die beroemde meezinger van Gerard Cox. Ik heb me altijd afgevraagd of Cox c.s. zich daarvoor lieten inspireren door deze versie of door die van Arlo Guthrie van een jaar eerder.
Ben je bekend met het album "Johnny Cash with June Carter give my love to Rose"? Zo niet dan raad ik je aan die plaat eens te beluisteren. Zou je wel eens op andere gedachten kunnen brengen.
EDIT: door geen van beiden dus. Volgens Wikipedia vormde de Franstalige versie van Joe Dassin de inspiratiebron voor 't Is weer voorbij die mooie zomer.
Ik hoor dat er allemaal niet aan af. Dit is een degelijke countryplaat van Cash, maar ik vind de stem van zijn vrouw er eerlijk gezegd niet zoveel aan toevoegen. June fungeert hier voornamelijk als een veredeld achtergrondzangeres. Dat doet ze goed, maar op het enige nummer waar ze nadrukkelijk op de voorgrond treedt, Allegheny, klinkt ze naar mijn smaak irritant schel.
Beide plaatkanten worden afgesloten door enkele tegenvallende gospelnummers. Echt sterk vind ik alleen de twee openingsnummers. Vooral City of New Orleans (van ene Steve Goodman) lijkt Cash op het lijf geschreven. Dit album verscheen in hetzelfde jaar als die beroemde meezinger van Gerard Cox. Ik heb me altijd afgevraagd of Cox c.s. zich daarvoor lieten inspireren door deze versie of door die van Arlo Guthrie van een jaar eerder.
Ben je bekend met het album "Johnny Cash with June Carter give my love to Rose"? Zo niet dan raad ik je aan die plaat eens te beluisteren. Zou je wel eens op andere gedachten kunnen brengen.
EDIT: door geen van beiden dus. Volgens Wikipedia vormde de Franstalige versie van Joe Dassin de inspiratiebron voor 't Is weer voorbij die mooie zomer.
0
geplaatst: 10 maart 2020, 12:03 uur
Your point being, Draakje1968?
Anyway, wat mij betreft is City Of New Orleans hier het nummer dat het album redt van de middelmatigheid. Steve Goodman schreef het nummer begin jaren zeventig tijdens een treinreis langs de bezongen route. Gewoon een kwestie van opschrijven wat je zoal ziet vanuit de trein.
Het album is ook aan de korte kant, maar in dit geval eigenlijk maar goed ook.
Anyway, wat mij betreft is City Of New Orleans hier het nummer dat het album redt van de middelmatigheid. Steve Goodman schreef het nummer begin jaren zeventig tijdens een treinreis langs de bezongen route. Gewoon een kwestie van opschrijven wat je zoal ziet vanuit de trein.
Het album is ook aan de korte kant, maar in dit geval eigenlijk maar goed ook.
0
geplaatst: 10 maart 2020, 12:52 uur
Iets geloof ik niet goed gegaan in het quoten.....
Wat ik wil zeggen is dat het album "Johnny Cash with June Carter give my love to Rose" zeer sterk is met een glansrol voor June Carter.? Het bebeluisteren meer dan waard en zou Gaucho op andere gedachten kunnen brengen.
Wat ik wil zeggen is dat het album "Johnny Cash with June Carter give my love to Rose" zeer sterk is met een glansrol voor June Carter.? Het bebeluisteren meer dan waard en zou Gaucho op andere gedachten kunnen brengen.
0
geplaatst: 10 maart 2020, 13:07 uur
Ik zie het nu ook. Jouw opmerking is in de quote terechtgekomen. En inderdaad, dat album heeft meer sfeer, doordat het allemaal live is.
0
geplaatst: 13 juni 2020, 07:36 uur
Voor dit album is Don Law even teruggekeerd op het producersnest. Sterkste songs op dit album zijn toch de songs waarin June Carter haar mond houdt, zoals in het bekende The City Of New Orleans en het hoogtepunt van dit album, Saturday Night In Hickman County. Wel aardig vind ik hun samenwerking in het Charlie Rich nummer, Life Has It's Little Ups And Down. Het wordt nergens echt slecht maar het is een beetje wisselvallig en saai album.
1
geplaatst: 24 juli 2020, 10:41 uur
Nog een album van Johnny Cash met zijn grote liefde June. Niet alleen passen zij bij elkaar, dat doen ook hun stemmen. En ook dit is vooral een vrolijke en uptempo plaat geworden, net als Carryin' On uit 1967.
De songselectie is hier ook heel aardig gedaan, logischerwijs meer seventies klinkend. Verschil met Carryin' On is dat een echt hoogtepunt als Jackson hier ontbreekt.
Toch staat er nog genoeg moois op. Mijn favorieten zijn openingsnummer The Color of Love, het fraaie Saturday Night in Hickman County wat door Cash zelf geschreven is, Charlie Rich' Life Has Its Little Ups And Downs & het prachtige The City of New Orleans. Ooit reed ik in een Camper door het westen van the USA waarbij we vaak The City of New Orleans draaiden van cassette. Alleen was die versie van Willie Nelson... (ook mooi!). The Pine Tree zou je trouwens ook prima onderweg kunnen draaien, net als We're For Love.
De songselectie is hier ook heel aardig gedaan, logischerwijs meer seventies klinkend. Verschil met Carryin' On is dat een echt hoogtepunt als Jackson hier ontbreekt.
Toch staat er nog genoeg moois op. Mijn favorieten zijn openingsnummer The Color of Love, het fraaie Saturday Night in Hickman County wat door Cash zelf geschreven is, Charlie Rich' Life Has Its Little Ups And Downs & het prachtige The City of New Orleans. Ooit reed ik in een Camper door het westen van the USA waarbij we vaak The City of New Orleans draaiden van cassette. Alleen was die versie van Willie Nelson... (ook mooi!). The Pine Tree zou je trouwens ook prima onderweg kunnen draaien, net als We're For Love.
0
geplaatst: 25 augustus 2020, 12:17 uur
Mooi album (al kan June niet echt zuiver zingen) met Saturday Night in Hickman County als hoogtepunt. Tony had op Cash's album American Recordings kunnen staan.Gewoon Cash op vocalen en gitaar.
0
geplaatst: 10 september 2020, 21:17 uur
Dit album vind ik wat minder dan Carryin' On. Met name June Carter vind ik hier minder uit de verf komen. Allegheny krijgt op die manier zelfs een irritant kantje. Ironisch genoeg werd net die song als single uitgebracht.
De hoofdrol is voor Johnny Cash op dit album, want op 3 nummers van de 10 doet June niet mee, en eentje daarvan, het overbekende The City of New Orleans, vormt voor mij het hoogtepunt van de plaat.
3 sterren
De hoofdrol is voor Johnny Cash op dit album, want op 3 nummers van de 10 doet June niet mee, en eentje daarvan, het overbekende The City of New Orleans, vormt voor mij het hoogtepunt van de plaat.
3 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.