Marillion - Size Matters (2010)

Nog niet binnen, maar wel alvast op MuMe gezet. Weer een nieuwe Racketrelease en alleen al qua setlist erg interessant.

Overigens zijn deze ook voor de reguliere handel te bestellen. Dus je zou hem tegen kunnen komen in je favo platenzaak.

Vreselijke hoes overigens, jammer dat Marillion Carl Glover niet meer kan/wil betalen.

Dit is van het Marillion-weekend, volgens mij, dat ze besloten alleen hun epics te spelen... Heel gaaf...

Klopt, het weekend in Zeeland. Er is ook een andere variant met dezelfde show enkel dan in de weekend variant in Canada. Dat zijn de Montreal shows waarvan ook 2 cd's zijn verschijnen. Die zullen vast binnenkort ook wel op dit interactieve medium te vinden zijn.

Zie nu inderdaad Vigil, dat zowel deze als Tumbling Down the Years van respectievelijk 22 en 21 maart zijn. Dus dit weekend en gewoon lekker compleet op cd gezet

Overigens geweldige sfeer en publiek (hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje). Bij Lavender komt Hogarth er zelfs niet aan te pas bij de zang.

Alle lange liedjes van Marillion, dus pure symfo op zn best...

Opener Few Words from the Dead (van Radiation) is de minste hier.

Maar met het drieluik This Town/Rakes Progress/100 Nights (van Holidays in Eden) laat de band weer eens horen, wat een perfecte neoprog ze konden (kunnen) schrijven... Het drietal is alweer 20 jaar oud, en heeft niet aan kracht ingeboet...

Andere epics zijn Oceancload, Invisible Man en Neverland (van Marbles), 21st Century en If My Heart (van Anoraknophobia), Strange Engine (Strange Engine), Interior Lule (Marillion.com) en Kayleigh/Lavender/Heart of Lothian (Misplaced Childhood)...

Wat we dus missen zijn songs van Clutching, Brave, Afraid of Sunlight, Somewhere Else en Season's End... Waarschijnlijk omdat daar geen songs op staan van > 10 minuten...

Kudos voor de uitvoering van This Town/Rakes Progress/100 Nights... Wat een waanzinnige song, als je het als één song mag beschouwen...

Dat mag je niet alleen, je moet het zelfs want ze worden echt nooit los van elkaar gespeeld. Fantastisch hoe de heren hier het hele 80s yuppiedom en de excessen daarvan fileren.

Seasons End werd 2 dagen daarvoor al integraal gespeeld, dus daar kwamen sowieso geen nummers meer van in de setlist. Brave bevat dan nog Goodbye To All That welke 12 minuten duurt, maar die zou zo buiten de context van het album nogal uit de toon vallen.

Beetje flauw om Kayleigh/Lavender/Heart of Lothian als één nummer te tellen, maar wel een prima versie, al had Steve Hogarth naar Lavender verder weinig omkijken.

Interior Lulu is nou nooit direct een van mijn Marillion-favorieten geweest maar komt hier eigenlijk best goed uit de verf, Ocean Cloud daarentegen valt me een beetje tegen. Hoor liever de studio-versie en dat geldt ook voor de (pak hem beet) eerste helft van The Invisible Man. Wel goed acteerwerk van Hogarth bij dat nummer.

Verder, net als bij Tumbling down the years, een nogal dominante bass, althans, op de DVD.

Wat is er mis om Kayleigh/Lavender/Lothian als één nummer te rekenen? Flauw van mij, of de band?

De nummers lopen moeiteloos in elkaar over, en zijn deel van elkaar. Ik vind Kayleigh op de radio, altijd maar een rompnummertje.

geen idee waarom jij je aangesproken zou moeten voelen, tenzij jij het programma voor dit optreden hebt gemaakt natuurlijk...

Ze gebruiken Kayleigh en Lavender net zo makkelijk als losse nummers, en ik betwijfel of ze deze drie nummers altijd als een geheel spelen tijdens optredens (als dat wel zo is, dan heb ik niets gezegd).

Ik noemde ze in een post, toch ook in één adem. Maar ik noem sowieso Kayleigh en Lavender in één adem. Net als dat ik dat met Warm Wet Circles en That Time of the Night doe.

Maar zover ik weet, doen ze het altijd. Kijk eens naar de live-platen uit begin jaren 90 (Caracas, Borderline, Made Again maar ook bijv. Loreley met Fish)

Voor een album als deze kan ik gewoon niet lager dan een 5* geven. Geweldige plaat!

Helemaal met jellecomicgek72 eens. Ben je een fan van de lange nummers van Marillion meteen kopen die CD. This Is the 21st Century vind ik hier zelfs beter dan de studioversie.

Erg interessant idee om alle Epics te spelen. Beetje wat Transatlantic deed met zijn Bridge Across Forever Tour. Concert van 2,5 uur en 6 nummers spelen. Zoals Portnoy nogal irritant opmerkt 'Nothing but fucking epics'. Flower Kings hebben het ook gedaan in 2003 (??) en Yes natuurlijk helemaal legendarisch op de Tales Tour waar ze alle vier kanten van de LP's speelde, vaak nog aangevuld met een of twee toegiften. Pink Floyd op de 77 tour speelde ook merendeels alleen de lange nummers. Toch werkte dat voor Floyd niet, en voor Yes eerder leverde het ook al problemen op. Het publiek pikt het vaak niet, terwijl wij dat nu als legendarisch aanmerken. Jammer want ik ben er eerlijk gezegd wel van. Helemaal voor 6.99 (Sterling)

Ik vraag me dan ook af of Marillion dit tijdens een normale tour gewoon als surprise act op any given gig had aangedurft. Ik denk het niet. Daarom ook dat het doen van iets dergelijks op een Marillion weekend natuurlijk een ideaal moment is. Daar staan immers alleen maar die hards. Of, dat nemen we dan maar even aan.

Zoals boven missen er wel wat nummers, terwijl ik andere keuzes niet begrijp. If My Heart Were...wel maar Quartz niet (When I Meet God is op een andere avond al gespeeld en hetzelfde geldt voor de Epic tracks van Happiness en heel Season's End ook). De Clutching drieluik had alleen hier wel beter ingepast dan de Misplaced drieluik, welke ik eigenlijk een beetje een dooddoener vind omdat Heart of Lothian niet helemaal wordt gespeeld) en Goodbye To All That was wellicht inderdaad een beetje misplaats geweest, door het middenstuk, ook al is het wel het sterkste stuk uit Brave. Daarnaast duurt House van .com ook meer dan 10 min. maar ook die staat er niet tussen.

Maar voor de rest is het zeker lekker en staan er ook een paar ontzettend strakke uitvoeringen tussen. .com is nooit mijn favoriete album geweest maar Interioir Lulu Lulu is hier wel heel gaaf.

Mooi document. Mooi aanvulling op het toch al niet oninteressante andere werk van Marillion.

Aanrader voor iedere die hard !!!