Arve Henriksen - Chiaroscuro (2004)

10 geimproviseerde meesterwerkjes. Ieder met hun eigen sfeer. Toegankelijke release, zonder te hoeven inboetten op complexiteit, met natuurlijk meester trompettist Arve Henriksen (Supersilent) aan het roer aangemoedigd door Jan Bang (Electronics) en Audun Kleive (Percussie). 4,5*

Ik zit momenteel begeesterd te luisteren (de eerste keer) naar deze plaat. Ik kende het label wel al langer, maar deze cd heb ik nu pas verkregen. Ik moet zeggen dat het een ware ontdekkingstocht is. De muziek kan wat mij betreft als soundtrack gebruikt worden. Ik hoor weemoed, drama, spanning. Ik hoor ook experimenten met alle instrumenten, maar die zijn niet vervelend, ook niet zo van 'kijk eens wat ik kan'.
Het is kortom een mooie cd, die nog veel groeikansen heeft. Een directe score plak ik er nog niet op. Maar ongetwijfeld zal die vrij hoog liggen.

Ik zit het nu te luisteren en het is erg mooi. Elk nummer lijkt inderdaad zijn eigen sfeer te hebben. Hele fijne muziek dit. Ik ga alleen nog geen stem uitbrengen.

Opzich geen heel slecht album. Maar het verliest wel snel z' n kracht. Er gebeurt gewoon te weinig spannends. Daardoor lijkt het af en toe wel heel erg op van die new age zweefmuziek. 3,5*

Dat had ik dus ook een beetje. Waar ik Food dus bijvoorbeeld erg sterk vind met die constante onderhuidse spanning en intrigerende songs, verzandt Henriksen solo een beetje in te saai en te kazig. Meneer zegt flink beïnvloed te zijn door Japanse muziek en cultuur, en dat is ook wel te horen, maar het pakt wat mij betreft niet heel goed uit. Henriksen lijkt precies de wat saaie en kitscherige kant te kiezen, waardoor het wat kunstmatigs heeft - een beetje new age, een beetje zweverig, inderdaad. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik deze nog niet éénmaal helemaal heb kunnen uitzitten, dus ik zal ook niet stemmen. Doe mij Food maar.

Ik volg eviljoke. De muziek is dankzij de optelsom van enkele eenvoudige componenten toch heel complex en beschrijvend. New age? Misschien wel, maar 'Food' vind ik dan weer te complex: aslof de musici variaties maken rond een thema dat ze zelf niet kennen. Ook dat is interessant, maar Arve Henriksen heeft "tenminste" een essentie.

ook erg mooie plaat, hier nooit echt aandacht aan geschonken omdat ik al wel genoeg had aan de laatse 2 platen ( dacht ik dus ). toch maar is geprobeerd en blijkt toch ook erg mooi te zijn en ook niet veel minder dan de laatste 2 platen.