Danny Saul - Kinison - Goldthwait (2010)

Ik heb dit album nu tweemaal beluisterd, met name vanwege zijn samenwerking met Xela en Greg Haines. Het album schijnt zich te plooien rondom de rivaliteit tussen de Amerikaanse komieken Kinison en Goldthwait, die ik allebei niet of nauwelijks ken. Erg grappig is het album in elk geval niet, meer mooi en ruw tegelijk.

Het is te omschrijven als een combinatie van drones (vooral op Robert Francis) en vrij heldere, mooie ruis (vooral op On Howard Stern). Deze ruis wordt dan nog afgewisseld met een beetje spel op de akoestische gitaar. Anders dan bij veel ambient zit er ook een duidelijke opbouw en verhaal in, het werkt eigenlijk toe naar de gitaardrones op On Howard Stern, waar de rivaliteit tot een uiterste komt. Niet zoals anders dus opbouwen door je steeds meer in de flow van het album te trekken, juist door weinig te veranderen, maar iets gestructureerder. Doet op deze manier dus iets meer aan de manier denken waarop post-rock artiesten vaak werken.

Vergelijkbaar met Stephan Mathieu en Peter Broderick is dit een album dat ik erg aan kan raden, hij doet eigenlijk niet onder voor de hiervoor genoemde namen.

On Howard Stern is wel het beste nummer van dit album, de rest doet me niet zoveel. Vooral de eerste drie nummers zijn erg dertien in een dozijn. Verder werken die noise passages in Robert Francis ook niet echt bij mij, erg standaard.