Aangename klanken van deze jonge Armeniër, met name de wat rustiger klanken als op Leaving Paris doen mij het meest. Gaat het tempo omhoog dan is het me soms ietwat te nerveus (ook een reden dat ik jazz nooit volledig in de armen kan sluiten).
Op dit album staan Armeense folksongs en daarmee laat hij met zijn trio ook op dit album horen waar zijn roots liggen. Opmerkelijke bijkomstigheid is dan wel weer dat ik die nummers weer wel makkelijk te behappen vind terwijl het soms toch wel degelijk ietwat nerveus kan overkomen. Maar juist die traditionele invloeden maken dit toch weer bijzonder.
Een album om je eens flink in te verdiepen blijkt wel. Een aanrader zeker ook, deze Tigran Hamasyan.