Petter Carlsen - Clocks Don't Count (2011)

PETTER CARLSEN - CLOCKS DON'T COUNT (2011)

Petter Carlsen is een getalenteerde en uiterst sympathieke Noor. Sinds begin 2010 is 'ie, vraag me niet hoe, bevriend geraakt met de post-progressive (ex-doom) band Anathema. Een belangrijke gebeurtenis in z'n carrière, aangezien hij zowat alle bekendheid die 'ie heeft verworven te danken heeft aan hen. De vriendschap is behoorlijk hecht: Petter mocht mee op de wereldtour als vaste openingsact van de band, los van de tweede opener (die afhangde van plaats tot plaats). Het kwam veel voor dat Danny en Vincent reeds op het podium kwamen om samen met Petter wat nummers te spelen. In Frankrijk was hij zelfs van de partij bij het spelen van de encore van Anathema (cf. 'Fragile Dreams', van Alternative 4 uit '98). Ieder maal zien we mooie beelden: een knuffel, spontane lach - het zit goed.

Mijn kennismaking met deze singer-songwriter was, net zoals zovelen, tijdens een concert van Anathema. We waren net op tijd aangekomen, want toen we binnenkwamen in de zaal begon Petter aan z'n eerste nummer. Hij en z'n gitaar. Dat was alles. Behoorlijk nerveus probeerde hij de aandacht te trekken met enkel wat gitaarlijnen en zijn engelenstem. De éne keer lukt dit beter dan anders: in Antwerpen was er veel geroezemoes, en één persoon die lachend 'yes' antwoorde op de zin: "This is my last song...". In Lille daarentegen was de zaal muisstil, en voelde mee met de uitstekend vertolkte nummers. Ook de uitvoerder was opvallend rustig, met af en toe een welgemeende grap.

Na het optreden in Lille stond hij aan de merchandising om wat cd's te proberen te verkopen. Vreemd genoeg herkende hij m'n gezicht. "I've seen you before, haven't I?. "Yes indeed: I was standing at the front row in Antwerp as well..", antwoorde ik. Dit was het begin van een aangenaam, open gesprek. Zoals reeds gezegd: een simpele, warme, interessante mens! Ik vroeg hem welk album te kopen, aangezien deze reeds z'n tweede was (cf: You Go Bird uit '09/'10, met de gelijknamige single als eerste bescheiden hitje.) Na wat richtlijnen - gelieve diegene waar het duistere gevoel primeert- deze gekocht. "'Cause I'm getting sadder, haven't you noticed?". Een handtekening op het booklet, z'n facebook-account (niet de fanpage...) en af en toe nog 'es een conversatie. Dat maakt de band met dit album ook sterker.

Anathema was blijkbaar één van z'n grootste voorbeelden, hoewel dit - aan de hand van z'n concertjes - niet echt overduidelijk was. De nummers waren sfeervol, licht melancholisch (daar ligt waarschijnlijk de vergelijking) maar verder zeer kaal. Een pop/roots-achtig gebeuren.
Toen deze cd voor het eerst oplag was het dus ook wat verrassend.

Je hoort een volledige band, en niet enkel op de achtergrond: de verschillende instrumenten nemen een dominante rol aan als sfeerelementen. Ook zijn de composities soms een kleine ontdekkingstocht. Z'n stem is, zoals verwacht, lekker zoet. Laat ik het omschrijven als 'Progressive Pop'.

Nummer per nummer omschrijven is hier wat uit d'n boze. De nummers onderscheiding zich niet echt van elkaar, hoewel ze allesbehalve onorigineel of ééntonig zijn. Néé: er zijn gewoon geen zwakkere nummers aanwezig. Het niveau van de opener wordt gedurende het volledige album aangehouden, en ieder nummer is een aangename en sublieme popsong.

Toch even verduidelijken wat ik bedoel met het progressieve element. De strofes hebben meestal een behoorlijk ongewone maatsoort, en de melodie waarmee gezongen wordt lijkt wel buitenaards.

Op Cornerstone is er een waar kippenvel moment. Tijdens deze instrumentale hoor je opeens een zeer fragiele neuriënde toon, die direct weer voorbij is. Wat te associëren met East Hastings van Godspeed You! Black Emperor. Ook op muzikaal vlak (de muziek is, net als de tekst, volledig door Petter gecomponeerd.) hoor je toch wel enkele geniale en diverse stukken.
Even Dead Things Feel Your Love, bijvoorbeeld, kan wat gelinkt worden aan Sigur Rós door z'n twijfelende saxofoongeluiden. Built To Last heeft dan weer een geniale bridge, met gitaarnoten die je 'al watervallend' overmeesteren.

Ja, het album kan zeker bekoren. Er zitten geen echte uitschieters tussen, maar zeker ook geen mindere tracks. Ieder nummer heeft z'n eigen inbreng. De één door z'n intrigerende melodie (Table For One), de ander door z'n heroïsche vrijheid (A Simple Reminder en Cornerstone). De één door de frisheid en vakmanschap (Built To Last), de ander door z'n semi-autobiografisch aspect (The World Can Wait). De één door de gelukzalige, omringende schoonheid (Even Dead Things Feel Your Love, Home en Waiting In The Wings) en de ander door het feit dat het wel 'es getypeerd zou kunnen worden als een bijna perfecte popsong die ieder ingrediënt bezit om zowel pure popliefhebbers als iets bredere 'meerwaardezoekers' te bekoren (Spirits In Need en One Of Those Days)

Edit. Deze jongemen is echt niet te onderschatten, hoor. De muren die hem insluiten, de chaos van de liefde (en de paniek nooit liefde te vinden) worden door z'n stem enorm emotioneel weergegeven...

4/5 voor Petterke

Mooie tweede cd fan Noors talent.
Net als bij de eerste roept het herinneringen op aan het Noorse bandje Poor Rich Ones met William Hut.

Wow deze man kan schitterend zingen, wat een prachtstem. Doet me een beetje aan Teitur denken. Goed album ook!

Net ontdekt. Erg goed zeg...