Ik heb een vrij dubbele relatie met de eerste twee 25 ta Life EP's (deze en Strength Through Unity). De hardcore is rommelig en het zeehondengepiep van Rick ta Life is soms niet te harden, maar toch moet ik de twee schijfjes om de zoveel tijd door mijn boxen jagen.
Keepin' It Real is lomp, rommelig en eigenzinnig, maar toch zo duidelijk NYHC. Jammer, maar heel begrijpelijk dat de band nooit buiten de cult-kringen is kunnen stappen.