Defeater - Empty Days & Sleepless Nights (2011)

Eigenlijk bestaat dit album uit twee delen. Tot en met White Oak Doors de full-length Empty Days.
Typische Defeater Hardcore, even emotioneel, maar muzikaal nog wat dynamischer dan bij voorgaande releases. But Breathing en verder is de akoestische EP Sleepless Nights in de stijl van de outro van Prophet in Plain Clothes (Travels). Leuk idee, maar ze halen geen van vieren écht het niveau van het veel rauwere PiPC.

Heeeel benieuwd hier naar!!

Akoestische gedeelte had van mij niet gehoeven, een nummertje vind ik wel leuk, maar op een gegeven moment wordt het een beetje Eddie Vedder meets Radiohead.

Naast 'Dear Father' hoor ik na 5 luister beurten nog niet echt nummers die er uitspringen, wat op de vorige platen veel meer het geval was. Het lijkt alsof het verhaal/concept t hier heeft gewonnen van de muziek en daar doet de band zich toch mee tekort. Daarbij komt ook dat ik het concept sowieso wat minder sterk uitgewerkt vind dan op Travels. Mijn gigantisch hoge verwachtingen zijn dan ook niet helemaal waargemaakt.

En over het akoestische gedeelte, het voegt niet bijster veel toe maar ik luister hem wel af telkens. Het klinkt allemaal iets te clean denk ik, live wist de zanger er veel meer gevoel in te leggen.

Wow, ik word bij momenten wel weggeblazen door deze plaat. Daarbij is 'White Oak Doors' werkelijk een magistraal nummer! Het akoestische gedeelte past er niet echt bij, al zijn het zeker geen slechte nummers. Een band met talent, dat is wel zeker.

Prachtige plaat met een onroerend verhaal erachter. Ik moet zeggen dat ik de overgang van hardcore naar het akoestische wel erg tof vind, daarnaast heeft de zanger ook een erg goede cleane stem. Het is wel een cd waarvoor je moet gaan zitten en op je moet laten inwerken, maar als dat eenmaal gebeurd is dan is het een pareltje.

Erg mooie hoes, vind ik persoonlijk. Je zou er veel over kunnen zeggen, er verhalen in zien, en dat kan je ook uit de teksten opmaken, denk ik. Die zijn erg goed, net als de zanger. Zijn uithalen zitten vol emotie, en raken me soms recht in m'n gezicht. Voltreffers, zoals ze dat dan noemen. 'Dear Father', 'Cemetery Walls' en 'White Oak Doors' zijn m'n favorieten; stuk voor stuk prachtige nummers.

3,5 sterren

De manier waarop White Oak Doors 'afgekapt' wordt op het einde, vond ik in het begin maar raar, maar nu ik het verhaal iets beter ken is dat echt 'wow'. Het sluit het hardcoregedeelte op een sublieme manier af.

That train is so close, so loud and so clear
Your hands stop shaking and it’s all that you hear
Just like father
“You took him
If this is how it’s going to be
I’d rather die… at the hands of… my own… family"

Daarna volgen nog 4 prachtige akoestische nummers, waarbij de zanger toont dat hij ook uitstekend clean kan zingen. Sterk album!

hehe ja, dat klopt. Prachtig hoe ze dat bedacht hebben.

ik ben wat verbaasd door het lage gemiddelde hier. Dit is een van die platen die me echt een krop in de keel bezorgen. Prachtig!

Erg straffe plaat dit!
De overgang van het gewone naar akoestische gedeelte voelt wat geforceerd maar het akoestische gedeelte mag er zeker zijn en toont ook hoe veelzijdig ze zijn.
Heeft deze plaat overigens nu hetzelfde concept als Travels?

Inderdaad. Empty Days is vanuit het perspectief van de oudere broer van de protagonist in Travels. Het verhaal begint hier vanaf het moment dat de jongere broer hun vader vermoordde.
Hier vindt u een mooie samenvatting van Travels, Empty Days & Sleepless Nights.

Thanks.
Interessant concept is het.

Vergeleken met zijn voorganger was dit wel een tikkeltje minder. Alsnog een vrij strakke hardcore plaat.