While Heaven Wept - Fear of Infinity (2011)

wat kan metal lekker zijn, variatie, swingend maar toch heavy metal, en wat voor!!!

Degelijke Heavy Metal (met hier en daar een klein beetje power invloeden). De zanger klinkt goed en instrumentaal is het ook allemaal dik in orde.

WHILE HEAVEN WEPT - Fear Of Infinity (2011)

Kenners van het eerste uur zouden niet verwacht hebben dat While Heaven Wept na Vast Oceans Lachrymose uit 2009 in 2011 al weer zouden opduiken met een nieuw studio-album, Fear of Infinity. Voorheen deed de epic doom-formatie namelijk minimaal een half decennium over het produceren van een album.

Nadat het zeer progressieve Vast Oceans uitgebracht was, bleek hoofdcomponist, bandoprichter en gitarist Tom Phillips nog een hoop relatief oude nummers over te hebben voor een volgend studio-album. Deze nummers zouden de basis gaan vormen voor Fear of Infinity.

Zoals bijna alle platen van While Heaven Wept handelt deze uitstekende nieuwe plaat over het omgaan met verlies; in fases van woede, wanhoop, verdriet en tenslotte acceptatie. Dit maal spreekt Tom Phillips zelfs van een heus conceptalbum: Fear of Infinity handelt over een verloren gegaande liefde van de gitarist en zijn worsteling met het verlies.

Wie denkt dat deze misschien wat narcistische autobiografische insteek het ideale recept is voor een uitermate treurig, maar vooral saai, ongevarieerd album heeft het helemaal mis. Een topband als While Heaven Wept brengt dit thema niet alleen op zeer emotionele authentieke wijze, uiteindelijk is de muziek ook erg spannend, dynamisch en vooral verslavend.

De Amerikanen weten op perfecte wijze bombast met integriteit te combineren (ook in metal-land toch een vrij zeldzame combinatie) wat leidt tot een episch majestueus eindgeluid, op het album fantastisch gesymboliseerd door de 11-minuten durende afsluiter Finality.

Dit album mag dan niet zo dynamisch, progressief en enerverend zijn als zijn voorganger uit 2009, het is wel weer een terugkeer naar kippenvel bezorgende melancholie van Sorrow of the Angels, het debuutalbum van de band. Treurnis en melancholie is dan natuurlijk ook het essentiële thema van While Heaven Wept. Een cliché voor doombands, maar uiteindelijk is WHW veel meer dan alleen doom. Met zijn genre-ontstijgende muziek – met uiteenlopende bands als Fates Warning, Candlemass, Arcturus en Bathory als referentiekader – is de band één van de origineelste en – nota bene – hoopgevende bands in het metalcircuit. (Eru)

9.0

Deze band net ontdekt, per toeval. En wat een ontdekking. Ik heb gelijk het hele oeuvre op vinyl besteld. E leuke bijzonderheid...al hun vinyl versies zijn op 45 toeren en de package is echt superdeluxe. Mooie boekwerken erin van heel stevig glossy papier en de hoezen zijn beredik.

Wat een prachtige plaat is dit zeg! Ik heb While Heaven Wept voor de zomer gezien in Tilburg, maar dat optreden was nou niet echt geweldig. Nu toch maar deze plaat beluisterd en totaal geen spijt van. Heerlijke epische nummers met een prachtige zang. Ik ga zeker ander werk van deze band opzoeken.

Met de overstap naar Nuclear Blast gebeurt er iets dat de fans niet hadden verwacht: de band blijft goed. Het zou bijna grappig zijn, als ik me de berichten niet herinner van mensen die vreesden dat de band met Fear Of Infinity ineens commercieel zou worden. Potverdomme, While Heaven Wept is geen Nightwish (ook geen slechte band overigens) en heeft dankzij Nuclear Blast in ieder geval de kans gehad om zonder al teveel gezeik een goed album te kunnen opnemen.

Fear Of Infinity loopt als een trein, klinkt als een klok, klopt als een bus en wat ik er nog meer aan clichés overheen kan gooien. Waar Vast Oceans Lachrymose een collectie nummers met vergelijkbare sferen was, valt het op dat op Fear Of Infinity een doorlopend geheel is, waardoor het album als een enkele, lange en mooie track klinkt. Waar de voorganger opende met een lange epic, begint Fear Of Infinity met Hour Of Reprisal en Destroyer Of Solace vlot, opzwepend en uitzonderlijk krachtig, om middels To Grieve Forever en Finality weer episch af te sluiten.

Zo goed als Vast Oceans Lachrymose? Ja en nee. Dit album heeft geen The Furthest Shore. Ik denk dat ik mijn einduitslag daar maar op baseer.

Voorlopige tussenstand:
1. Vast Oceans Lachrymose
2. Fear Of Infinity
3. Of Empires Forlorn
4. Sorrow Of The Angels

Vast Oceans Lachrymose was mijn gedoodverfde favoriet toen ik While Heaven Wept koos voor een marathon, maar nu ik Fear Of Infinity weer luister na al die jaren, ben ik weer ernstig aan het twijfelen gebracht. Ik heb Fear Of Infinity altijd geweldig gevonden, maar waar op VOL de band meteen piekt met The Furtest Shore, is op dit album geen zwak moment te bekennen. Dit album is een stuk consistenter, maar het beste nummer staat op een ander album.

Het is wel opvallend eigenlijk hoe een album als Fear Of Infinity een dikke metalplaat kan zijn, terwijl er nauwelijks agressie in zit. Dit album zou je aan je oma kunnen laten horen en waarschijnlijk vindt ze het nog mooi ook. Het ligt ook behoorlijk in het verlengde van Vast Oceans Lachrymose, al zijn de songs hier een stuk korter en daardoor minder uitgesponnen. Toch is ieder nummer weer een pareltje, zingt Rain Irving de sterren van de hemel en wordt er geweldig gemusiceerd. Het verschil met de voorganger is minimaal, maar ik kies toch voor het consistentere Fear Of Infinity.


Tussenstand:
1. Fear Of Infinity
2. Vast Oceans Lachrymose
3. Of Empires Forlorn
4. Sorrow Of The Angels

Productie staat als een huis! Melodieus, afwisselend heavy, zeer heavy, rustig en prima zang. Alle elementen zitten er wel in. Ondanks de treurige boodschappen op tekstueel gebied, maakt het je toch vrolijk op de een of andere manier.
De meeste bands zijn op zich wel te vergelijken met andere bands, maar er schiet mij zo geen vergelijkbare band te binnen. En dat is ook wel aardig. Kortom, prima ontdekking en smaakt naar meer!

Wat is het toch dat deze band nooit de erkenning heeft gekregen die het verdiend? Alle superlatieven over dit album en VOL hebben mijn voorgangers boven al geschreven en ik sluit me daar van harte bij aan. Scheelt weer het nodige tikwerk.

De band is in de huidige bezetting opgehouden te bestaan en heeft zijn bescheiden afscheidstoernee al ruimschoots achter de rug. Het festival Dutch Doom Days in de Baroeg werd gelukkig aangedaan en daar heeft WHW bewezen live ook een prima band te zijn! Het concert was ondanks de magere opkomst een van de meest memorabele die ik bezocht heb in pakweg 26 jaar.

Over de toekomst is wat onduidelijkheid. De gitarist Tom Philips hintte op het eind van het optreden in Rotterdam naar een vervolg van WHW maar dan in een andere hoedanigheid en bezetting. Waarschijnlijk zal naast Philips alleen de bassist nog deel uit maken van de band. Ik blijf het met bovengemiddelde interesse volgen!