Clepsydra - Fears (1997)

Ook dit is een uitstekende plaat van Clepsydra, je hoort hier al iets van de genialiteit die ze op de opvolger tentoonspreiden. Het eerste nummer is een waar meesterwerk, echt 1 van de beste nummers die ik in tijden heb gehoord, de rest springt het er nergens echt uit (of het moet de saxofoonsolo in The Nineteenth Hole zijn) maar vormt het allemaal wel een prachtig geheel. Absoluut wel een plaat die je in z'n geheel moet luisteren.

Tja.. dit is nou echt zo'n bandje dat het bij mij nooit goed heeft gedaan. Terwijl om mij heen kennissen allemaal laaiend over ze zijn, word ik er niet warm of koud van.

Goede plaat, maar het haalt het niet bij hun album: alone

Denk je na Hologram en More grains of sand nog "nee, dit zal altijd wel in het zwakke wanna-be blijven hangen", komen ze ineens toch met een echt sterke plaat. Alone ken ik nog niet, maar aangezien die alleen maar nog beter schijnt te zijn...

Alone is echt een meesterwerk inderdaad. Ik ken dan de eerste 2 juist weer niet, maar dat hoeft zo te horen ook niet

Tja, als je de laatste twee echt goed vindt, moet je het natuurlijk wel op zijn minst proberen ... geheel in de lijn der verwachting vind ik More grains of sand dan nog wel weer beter (en iets 'eigener') dan Hologram...

Ok, zal em wel eens een kans geven dan

Ik hoop dat de muziek mooier is dan de cover...

Fears is een goed album, hoewel in mijn opinie wat minder dan "Alone". Dat album staat dan ook niet voor niets in mijn top 3 beste albums ooit. "Fears" begint erg goed, maar wordt gaandeweg iets minder spectaculair. Je moet dit album zowiezo een paar keer luisteren voor je het echt gaat waarderen, maar je krijgt er geen spijt van! Net als op "Alone" zijn de gitaarpartijen pure klasse en ook de synts zijn erg goed. Aan het irritante accent van de zanger moet je wel even wennen, maar na verloop van tijd ben ik het zelfs gaan waarderen. Jammer dat de band niet meer bestaat, ze zijn begin 2007 uit elkaar gegaan....

De cd's van Clepsydra zijn altijd genieten, en dan nog steekt deze er met kop en schouders bovenuit. Puur genieten!

De nummers varieren van zeer goed tot geweldig, er staat niets slechts of zelfs maar middelmatigs op.

Iedere liefhebber van progressive / symphonische rock moet deze cd gewoon eens beluisteren.

Als de plaat in zet, heb ik direct een Marillion-vibe.

Ze kopieren ook precies dat wat Marillion deed anno 1987-1991, echter is de zang zo typisch Italiaans powermetal-achtig.

Voorlopig vind ik de muziek dus te gek, maar de zang dus nog niet. Maar daar kan verandering in komen,

Ik vind de productie ook niet echt geweldig. Klinkt allemaal te digitaal en mist dus een hoop warmte.