Void of Silence - Human Antithesis (2004)

Void Of Silence is een Italiaans doomgezelschap dat zich een beetje langs melodieuze en licht ambiente paden beweegt. Het is niet al te extreem maar bij vlagen toch zeker redelijk meeslepend. Met name dit album Human Antithesis is erg interessant uit de catalogus van dit orkest. Eigenlijk alleen al vanwege de ronduit begeesterde vocalen van Alan Averill oftewel A.A. Nemtheanga die we kennen van Primordial. Net zoals daar drukt hij hier een zeer belangrijke stempel op het geheel met zijn indringende voordrachten.

Het album opent direct met het twintig minuten durende titelnummer. Ondanks dat het vrij rustig wordt opgebouwd biedt Void Of Silence ten opzichte van andere lome collega's qua muzikale invulling best wel veel afwisseling. Het is genieten geblazen van de spookachtige gitaargeluiden die je als een ijzige wind langzaam maar zeker de adem komen afsnijden en dan vervolgens weer vervliegen in dromerig Floydiaans getokkel. Zo wordt de luisteraar voortdurend tussen serene melancholische mijmeringen en beangstigende visioenen van vergetelheid geslingerd. En dan is er Alan Averill die zich krijsend, kreunend, fluisterend en ook gewoon zingend een weg baant door de troosteloze landschappen die geschetst worden. De weelderige meanderende dode tak aan de treurwilg, zeg maar. (kers op de taart klinkt toch wat te vrolijk).

Wat volgt aan composities is wat compacter van aard maar volgen allen min of meer hetzelfde stramien. Een niet te versmaden doomtrip die ook veel muzikale details herbergt. En knap geconstrueerde songs. Het verontrustende To A Sickly Child wil ik hierin ook nog even benoemen. Ook weer een sterke opbouw waarin de weg naar leegte en dood onontbeerlijk blijkt. Een verstikkende atmosfeer levert het op en dat is precies de bedoeling bij dit soort albums dunkt mij.

Het album is in 2004 volledig langs mij heen gegleden. Zo zie je maar, als je denkt dat je alles wel gezien en gehoord hebt, kun je toch je toch zomaar ineens over een verborgen parel uit de recentere geschiedenis struikelen.

Negative Dark Ambient and Industrial Noise Drones zijn deurknoppen, die plotseling afbreken waardoor je niet meer van die enge, donkere en stoffige zolder vol grommende geesten af kunt komen.
Apocalyptic Doom is het sombere verhaal van smerige steden, waar verschrikkelijke ziekten en oorlogen dood en verderf zaaien. Maar het is ook het trieste beeld van vervallen kathedralen omringd door talloze stenen kruizen, amper nog leesbaar bekrast met onbekende verhalen. De allerlaatste monnik in doodsnood roept luid zijn Schepper aan om hem vergiffenis te schenken voor de brute moord op zijn geliefde, lang geleden. De vochtige en beschimmelde kruipkelder vol opgedroogde, wit uitgeslagen spinnetjes in eigen huis is weer een ander troosteloos beeld.

Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er wel in.

Als het maar onheilspellend, naargeestig, beklemmend, onaangenaam stoffig en vreugdeloos is.