Pestilence - Doctrine (2011)

Een nieuwe Pestilence...
Ik ben benieuwd.

Ik ook. De vorige vond ik toch wat teleurstellend.

Wederom ben ik er niet echt kapot van. Leuk dat Thesseling weer meedoet, maar er moet echt eens iemand tegenwicht gaan bieden aan Mameli. Laat die man ook alsjeblieft z'n ego opzij zetten en een telefoontje richting van Drunen plegen. Mameli gaat als zanger na een tijdje tegenstaan. Hij moet eigenlijk drie nummers per album zingen als fijne afwisseling.

Hij zit dan wel met z'n grote mond te kletsen dat hij alleen met mensen van zijn eigen niveau wil spelen, maar dan mag hij ook wel eens laten zien wat hij in huis heeft. Dit blijft toch redelijk standaard, met af en toe een progressieve inval. Dat hebben we allemaal al eens gehoord, ook van Pestilence zelf. Stilstand = achteruitgang.

Hoewel ik wel de indruk krijg dat er een goede drummer achter het drumstel zit vallen de drums me soms toch tegen (bijv. op 'Amgod').

In ieder geval wel een betere worp dan de voorganger.

Op 0:24 van het intro hoor je iemand met een hoestbui, dat zal toch vast niet de bedoeling zijn geweest.

Weer een flinke vooruitgang vergeleken met Resurrection Macabre. Jeroen Paul Thesseling is terug maar die mag niet echt schitteren op dit album. Bij Obscura hoor je zijn baspartijen echt heel erg goed maar op dit album hoor je het af en toe maar, ook op Spheres kun je de bas veel beter horen. De drummer is echt heel erg goed, volgens mij was dat Peter Wildoer van Darkane. De zang vind ik nog steeds niet veel aan, vooral bij Sinister gaat hij echt te ver met zijn derderangs Tom Araya-schreeuw! 3 sterren.

Volgens Wikipedia is het ene Yuma Van Eekelen op drums. Verder nooit van gehoord.

Zojuist voor de eerste keer dit album beluisterd.
Achteraf gezien had ik Doctrine beter links kunnen laten liggen.
De eerste 2 albums van Pestilence vind ik geweldig. maar dit geschreeuw komt nogal nep op me over.

De vorige CD herinner ik mij als erg lomp en heftig en daar zat ik niet op te wachten. Met deze CD doet Pestilence een poging iets meer subtiliteit toe te voegen, maar de impact daarvan komt maar zelden goed door. De zang is gewoon te eentonig en daar kunnen goede maar korte instrumentale passages niet genoeg tegengewicht aan bieden. Ik hoor dus wel vooruitgang, maar het "oude" niveau is nog benaderd.

Drumt of drumde bij Brutus.

Ah, dan kende ik 'm blijkbaar al. Vond hem bij Brutus dan toch wat overtuigender.

Dan wacht ik wel tot het 'oude niveau' weer bereikt wordt van pak 'em beet Testimony wat ik gewoon een klassieker vind. De comback plaat van ik te eentonig en zwaar ondermaats. Jammer....

Er verscheen wel even een glimlach op m'n gezicht toen ik dit interview met Mameli las over Doctrine (de eerste twee vragen bijv.): Metalfan.nl Interview: Pestilence (2011)

Ben het meer eens met de interviewer.

Dat gelul over het technische niveau is ook wel wat overdreven. Mameli mag sowieso best eens wat meer aan zelfreflectie doen.

En trots dat hij is dat hij ibuprofen nodig had omdat hij z'n stem kapot schreeuwde. Als je ibuprofen nodig hebt betekent dit juist dat je het hélemaal verkeerd doet. Zoals ik eerder al zei zijn z'n vocalen hier dan ook niet zo denderend.

Leukste citaat uit het hele interview: ''het is een plaat met een sound die je nog nergens anders hebt gehoord.''

Het gekke is dat Mameli ten tijde van Testimony noodgedwongen de vocalen voor zijn rekening nam. Uiteindelijk is het vrij aardig gelukt, maar hij kan niet in de schaduw staan van veel collega grunters laat staan van voorganger Van Drunen.

Ook back in the days had Mameli al een beetje de reputatie van iemand die zichzelf nogal overschatte. Het is een prima muzikant, maar zeker geen nieuwe Zappa ofzo.

Helemaal mee eens. Hij is goed, maar hij doet alsof hij één van de allergrootste virtuosen en componisten is. In elk interview blaast hij weer hoog van de toren, en dan die arrogantie van hem er ook nog bij. Erg storend.

Ik heb 'm nog lang niet volledig gehoord, maar mijn indruk van internet is beter, fijner dan de vorige schijf. Het is en lijkt nu duidelijker, doeltreffender en tot mijn grote verrassing hoor ik een heuze Dark Angel-achtige gil (Ron Rinehart, Leave Scars) in het nummer Sinister...gaaf! Ik heb een goed gevoel, of in iedergeval beter gevoel bij de nieuwe schijf dan bij de vorige, en hoop 'm spoedig compleet te kunnen beluisteren.

Ach, en als die "Mozart" uit Enschede denkt dat ie misschien Mozart is, of wie dan ook, laat 'm dat lekker denken...zulke dingen beweert ie misschien ook niet, maar hij zit altijd wel boven op dat technische. Kan allemaal zijn, maar ik vind het werk v/d laatste jaren niet echt uit-zon-der-lijk origineel. Ze proberen wel het nodige en ze spelen behoorlijk, maar dat ik nou achterover val van het super vernieuwende?!?! Valt allemaal nog wel mee...of tegen wat dat betreft... wat je wilt. Wat dat betreft waren de eerste Pestilence schijven verrassender juist; best wel eigen geluid (Malleus...ondanks de hoorbare invloeden), en vette vooruitgang, ook in extremiteit, op Consuming... Op die schijven moet meneer Mameli meer pochen! Misschien zijn die albums niet zo technisch als tegenwoordig, maar ze hadden het gewoon. Pakkend song materiaal! Hij zoekt een balans, zegt ie in het interview. De eerste schijven moet ie dus ook niet onderschatten. En dit zeg ik niet alleen uit nostalgisch oogpunt.

Yep, ook een tweede nummer: "Amgod" nu gehoord; heerlijk gitaarwerk in een goede grauwe, maar duidelijke kleur gegoten. Inderdaad, de drums had wel sterker opgelost kunnen worden...

Het is beslist niet slecht. Maar het oude spul is legendarisch. En daar spuugt Mameli zowat op. Dat was ook de reden dat Spheres nog slechter viel dan nodig was geweest. Het oude spul werd verbannen. Mameli deed erg denigrerend over death metallers en thrashers die vooraan stonden bij de optredens in interviews.

Ik vond Spheres heel gaaf. Toen ook al, maar het gemak waarmee de eerste albums gedumpt werden, stuitte mij ook een beetje tegen de borst.

Nu komt de band terug met twee redelijke doch niet heel erg bijzondere platen die worden aangekondigd als the next big thing in metal. Dan moet ik wel even grinniken.

Klopt, Mameli ging mede uit frustraties niet al te subtiel te werk destijd in de pers o.a. over metalheads en hun label Roadrunner toen...maar wel eerlijk! Roadrunner bijv. schijnt echt een tering label te zijn; zo is de machtige cultband, het Duitse Poison (Thrash-Black, midden jaren 80..luister bijv. ook op you tube) mede door Roadrunner uit elkaar gespat. En Poison was enigszins vergelijkbaar met het Zwitserse Messiah (de oude), maar Poison was beter vond ik. Gestructureerder zeg maar. Maar goed, ik dwaal in mijn enthousiasme over al mijn favoriete bandjes af...Roadrunner schijnt geen prettige zakenpartner te zijn; Pestilence had er vaak moeite mee begreep ik nog al eens uit interviews. Bijv. ook over de oorspronkelijke hoes van Consuming Impulse was destijds gezeur van de kant van het label. terug naar Doctrine en bijv. ook hun vorige...inderdaad; al hun vorige albums zijn misschien, ik weet 't wel bijna zeker, indrukwekkender. Maar deze conclusie durf ik pas volledig te trekken als ik Doctrine dus ook er volledig bij ken. Nu heb ik nog maar twee nummers gehoord, maar vond het frisser klinken dan Resurrection...die een stijl Death Metal presenteerde waar ik persoonlijk niet zo veel mee heb.