White Cowbell Oklahoma - Bombardero (2009)

Was live bij White Cowbell Oklahoma. Ik heb achteraf dit album gekocht en ik moet zeggen dat de eerste indruk tegenviel. Nummer 1 duurt me te lang en valt te veel in herhaling. Keys to the Universe is ook leuk, maar duurt 3 minuten te lang. Daarna krijg je Piece of the Action. De echte southern rock riff is pakkend en echt hét type nummer van White Cowbell. Daarna weer een Bombardero. Weer te lang. Dan This Cracker; geweldig pakkend, goeie licks en niet te lang. Alleen vocaal wat slap. Buried in the Desert. Geweldig nummer: strak en snel. Daarna het ritmisch rare nummer Polecat. Eerste indruk: stom; maar hoe vaker ik heb ben gaan luisteren en het meer begon te herkennen, des te leuker het werd. Na Polecat Ground Down: weer zoals southern rock hoort te zijn: pentatonisch, strak en groovy. Na al die rock en harde riffs, valt Frankenstein raar uit. Maar het psychedelische, instrumentale nummer met geweldige gitaarsolo is geweldig; een van de betere nummers. Het een-na-laatste nummer: Happy Ending: rustig maar toch heel sterk.
En als laatst, het laatste bombardero nummer, dat nog geen twee minuten duurt. Vaag en onduidelijk, maar wel geinig om naar te luisteren.

Conclusie: Bombardero heeft eigenlijk alleen maar geweldige nummers, behalve de Bombardero's. Naar mijn mening is het vocaal een stuk zwakker dan Cencerro Blanco (ik dacht dat de zanger weg was gegaan), maar is White Cowbell is muziekaal flink gegroeid, vooral op technisch gebied. Ondanks de Bombardero's compenseren de andere nummers genoeg om er toch nog 4 sterren van te maken. Goed album, kan niet wachten op het volgende.