Beardfish - Mammoth (2011)

Een nieuwe Beardfish! Ik kan niet wachten!

En de mammoet is te beluisteren sinds vandaag en dat heb ik dan maar ook gelijk gedaan. Dit album is een heel stuk relaxter dan Destined Solitaire. Destined Solitaire was bijna 80 minuten lang en het was heel moeilijk om er in een keer door heen te komen. Mammoth is ook korter en daar ben ik heel blij mee. De saxofoon krijgt veel ruimte en de piano ook, Outside / Inside is zelfs alleen maar piano. Voor de rest is het wat je van Beardfish verwacht maar dan minder druk, iets waar ik wel blij mee ben. Ik geef nog geen beoordeling want ik wil het album nog wat meer luisteren.

Mijn favoriet op dit album is nu Akakabotu, wat klinkt die saxofoon geweldig op dat nummer! Ik geef 4 sterren maar dat kan zeker hoger worden. Waar is de rest eigenlijk?

Hier. Vorig jaar een erg goeie plaat beluisterd, waar onder andere deze band als vergelijkingsmateriaal werd opgegeven. Dat album was 'Aquarius', van Haken. Ik ga deze hoogstwaarschijnlijk ook beluisteren dan.

Deze vind ik beter dan Aquarius van Haken. Dit album heeft een veel natuurlijkere sound en is ook veel relaxter om te luisteren. Aquarius is altijd een hele zit en die vind ik vrij klinisch. Maar deze moet je zeker eens beluisteren, ik hoop dat er meer volgen....

Eerste indrukken zijn erg goed. Het bevalt mij ook wel dat het ADHD-gehalte eens wat lager ligt. Binnenkort meer.

Dat ben ik nu aan het doen. En het bevalt me wel. 'Akakabotu' is in ieder geval heerlijk, met die saxofoon..

Eerste luisterbeurten gehad. Errug lekkere cd. Wat puntiger dan eerder werk. Geen echte doorspoelnummers, die op andere cd's wel eens stonden. Aan de andere kant ook nog geen nummers gehoord die me meteen grepen (zowel tekst als muziek) zoals op eerdere cd's (denk aan roulette, the hunter). Maar dat kan nog groeien.

Bij mij is 'Mammoth' inmiddels toe aan een derde luisterbeurt, en hij begint langzaam te groeien, al vind ik dan weer 'Aquarius' wat beter. Wat wel duidelijk is, is dat beide platen best op elkaar lijken. Nu ken ik geen ander werk van deze band, maar ik denk dat Haken daar onder andere de mosterd heeft gehaald.

Mwah, deze bearfish valt me wat tegen.

Geef mij maar die 'lossere' beardfish van Destined Solitaire. De heavy nummers op mammoth bevallen mij niet. Niet dat ik wat tegen heavy heb maar dit isduidelijk niet waar the Beard goed in is.

Ik mis de jazzy noot héél errug op deze plaat. Ik moet hem nog vaker horen maar op dit moment is dit voor mij de minste Beardish.

Ik vind er best wel wat jazzinvloeden op terug, maar eigenlijk heeft dit plaatje meer van doen met hard rock. Meer dan eens moet ik bij een riff of een solo denken aan bands als Deep Purple en Iron Maiden (misschien wel twee totaal verschillende bands, maar dat kan perfect toch?). Voorbeelden daarvan zijn opener 'The Platform' en het wat kortere 'Tightrope'. Het is vooral een plaat die geslaagde momenten afwisselt met wat geforceerd overkomende stukken. Zoals dat korte piano-intermezzo; normaal gezien ben ik daar enorm voor te vinden, maar hier past het gewoon niet op de plaat.

De beste nummers zijn in mijn ogen het bijzonder eclectische 'And The Stone Said: If I Could Speak' en het door een saxofoon overheerste 'Akakabotu'. Mijn eerste favoriet duurt een dik kwartier, en de riff waarop het grotendeels gebouwd is, vind ik geweldig goed gevonden. Die riff komt ook op het einde van de song terug. Normaal gezien komt dat voorspelbaar over, maar omdat de song dus zo lang is, heb ik dat bij dit nummer niet. 'Akakabotu' is een erg warm muziekstuk, van goed zes minuten.

Minpuntje is dat de andere nummers, hoewel ze van veel muzikaal talent getuigen, niet of nauwelijks blijven hangen. Daarom kan ik geen erg hoge score geven, maar het is gewoon een sterke plaat.

3,5 sterren zijn wel op hun plaats.

Ik geef hier nipt een 3,5* voor. De eerste twee tracks zijn bijzonder straf, ik kan er echt van genieten. Tightrope is nog een leuk tussendoortje met een aanstekelijke vibe in het refrein (What do you see when look at me? ...). Doet me hier en daar aan The Doors denken. De harde gitaren komt inderdaad soms wat geforceerd over, alsof ze moéten en zullen aanwezig zijn, en daarom vind ik Green Waves echt niet veel soeps. Dus voila, na nummer drie zakt het voor mij wat in en vind ik er geen uitdagende, boeiende elementen meer in terug, misschien op enkele passages in Akakabotu (wat betekent dat woord toch) na.

Op aanraden van Don toch nog maar eens rondgeslingerd. Het lijkt wel alsof Beardfish constant aan het rekken is, om maar te rekken. Dat stoort zo af en toe behoorlijk, want eigenlijk is er niks mis met dat wat ze uit de instrumenten weten te trekken. Akakabotu is favoriet, maar ondanks het rekken-om-te-rekken komt And the stone said: if i could speak op een tweede plaats. Met dank aan de blazer. Een halfje omhoog, maar hoger komt-ie niet.

Niet overal even briljant. Dit is mijn eerste Beardfish, misschien moet ik het met anderen nog eens een kans geven... Desondanks toch een vrij geslaagde plaat.
Ik hoor er zelfs echo's van ELP-invloeden in, zeker in het zesde nummer.

Voor mij is de plaat toch inmiddels wel door zijn opvolger voorbijgestreefd en qua karakteristiciteit scoort ouder werk ook hoger. Als je nieuwsgierig bent naar meer, zou ik met deze verdergaan.

Die heb ik ook vastgehad, maar uiteindelijk laten liggen...
Volgende keer pik ik 'm op

Alleen het nummer And the Stone Said: If I Could Speak rechtvaardigt de aanschaf van dit album al.

Verslavende band. Ik heb nu deze, Destined Solitaire en hun laatste. Die had ik eerst en na lang wennen kreeg ik zin in meer van Beardfish. Dat is boven verwachting meegevallen. Ik vind de twee bijgekochte albums nog net wat beter dan +4626-Comfortzone.