Tangerine Dream - Edgar Allan Poe's the Island of the Fay (2011)

Dit is het eerste wapenfeit van een nieuwe serie van Tangerine Dream-albums, de Sonic Poem series, waarvan The Island of the Fay gebaseerd is op het gelijknamige verhaal wat Edgar Allan Poe schreef in 1841. Het is dus als het ware de muzikale vertaling ervan: een concept-album gebaseerd op in dit geval een specifiek verhaal van deze legendarische schrijver/dichter. Middels dit nieuwe project zullen er nog meerdere albums volgen, waarvan de 2de, The Angel of the West Window, gebaseerd op een verhaal van Gustav Meyrink, ook al uit is.

V.w.b. de muziek: deze ligt duidelijk in het verlengde van voorgaande albums, zoals The Five Atomic Seasons, Chandra en Views from a Red Train.
Wellicht dat de algehele sfeer van dit album dit keer wat donkerder is, dan gebruikelijk het geval is bij TD. Ook is het niet zomaar muziek om eens even lekker op te zetten tijdens bijvoorbeeld het opvouwen van het schone wasgoed. De kans is dan 100% dat er werkelijk niets van deze muziek bijblijft en als totale, nietszeggende en richtingloze muziek aan je voorbij gaat. Betekent het in dit geval misschien dat je er eens goed voor moet gaan zitten? Yep!!
The Island of the Fay is namelijk geen kattenpis en laat zich niet zomaar kennen tijdens een vluchtige beluistering, dus is het er eentje die geduld vergt om vervolgens tot volle wasdom te komen. Want ondanks dat deze Island of the Fay gevoelsmatig nooit de status van TD-classic zal behalen, moet gezegd dat er uiterst fijne, maar tegelijkertijd ondoorgrondelijke muziek op staat. Eentje van het kaliber:"Hhhmmm, dat klonk best aardig, maar het ging een beetje aan me voorbij. Vooruit...ik zet 'm nog eens op!"
Want dat is de kracht van dit album, zeker één van de betere van TD, nadat ik toch een beetje de neiging had me te vervelen bij de laatste 2 Atomic Seasons-albums.
Bij vlagen moet ik zelfs bij sommige nummers aan de weidse klanken van concullega Klaus Schulze denken en het is niet snel dat ik Klaus Schulze met TD vergelijk, maar stiekem doe ik dat dit keer dus toch bij dit album. Vooral bij een nummer als "Fay Bewitching the Moon" valt dit goed te horen. Overigens is dit nummer sowiezo al één van de opvallendste van dit album, getuige de bijdrage van ene Hoshiko Yamane op electrisch viool.

TD verrast eigenlijk al jaar en dag niet meer zo, maar staan toch nog steeds garant voor kwalitatief goede muziek en hoewel ik vaak de neiging heb wat lauw te reageren bij veel van het recentere werk van de band, vind ik het zeker niet verkeerd. Alleen blijf ik objectief en blijf ik van mening dat veel van het latere werk eigenlijk niet zo veel zoden aan de dijk zet. Uitzonderingen daargelaten dus, want albums als Views from a Red Train, Chandra en Autumn in Hiroshima zijn gewoon goed.
Toch geef ik de band, en in ieder geval ook bij deze release, het voordeel van de twijfel. Het is degelijke, fijne en herkenbare muziek van een band die (blijkbaar) nog jaren mee kan.
The Island of the Fay is dan ook een aanrader, maar verwacht absoluut niets vernieuwends.

En toch ben ik benieuwd naar The Angel of the West Window.....we zien wel...

Als Edgar Allan Poe-fan kan ik me niet zo vinden in de interpretatie van TD hier, want ik mis hier toch nog al de broeierige, duistere 'Gothic' sfeer van de meester. Ook al betreft het hier een sprookje in dit geval.

Toch was dit album niet geheel onaangenaam omdat het me wel zeker die Tangerine Dream-feeling gaf.
Ik moet zelfs meer dan eens denken aan de bijzondere Five atomic seasons-serie.

Daarbij is het zeker een plaat die verraadt dat hij bij meerdere luisterbeurten dieper zal gaan, onder je huid, achter je ogen, en op andere plaatsen waar het bloed kruipt...

Een erg sterk album van TD. Island of The Fay blijft spannend, doordat de band het tempo hoog houdt. Sfeervolle muziek. Deze plaat waardeer ik even veel als sommige platen uit de virgin-periode van deze band. Fay Bewitching the Moon is zelfs ronduit geweldig!

Dit is in retrospect een ronduit fantastisch en zeer indrukwekkend album van the Dream met muziek geïnspireerd door Poe, a la Alan Parsons dus , maar de muziek heeft daar weinig mee van doen. Wel horen we typische TD muziek met een duister sausje , maar aldoor boeiend, feeëriek en met prachtige sounds zoals alleen door de beste synthesizer band aller tijden op plaat kan worden gezet. Een dikke aanrader voor alle progliefhebbers en eigenlijk alle muziekliefhebbers met oor voor kwaliteit!