David Berkeley - Some Kind of Cure (2011)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Pop
Label: Straw Man
-
George Square (3:19)
-
Independence (3:17)
-
The Blood and the Wine (3:19)
-
Parachute (3:46)
-
Steel Mill (3:48)
-
Hope for Better Days (3:59)
-
Some Kind of Cure (5:58)
-
Shenandoah (3:05)
-
Soldier's Song (4:08)
-
Homesick (4:07)
-
Marie (4:12)
-
All Those Ashes (3:06)
-
Winter Winds (4:35)
0
geplaatst: 6 maart 2011, 23:32 uur
De eerste plaat dit jaar die me op het puntje van de stoel krijgt. Damien Rice meets Scott Matthew, dat soort gein. Gaat dit allen luisteren, tis voor je eigen bestwil 
0
geplaatst: 7 maart 2011, 18:17 uur
Nog nooit van de beste man gehoord en hij blijkt toch al meer albums gemaakt te hebben.
Als Mctijn dit dan tipt onder de noemer 'Damien Rice meets Scott Matthew' ben ik gelijk wakker.
Was me dat even tegenvallen bij het eerste nummer: ik hoor er geen Rice of Matthew in terug. Wel redelijk opgewekte folkpop zoals ook Mumford & Sons het kunnen brengen (en nee, het lijkt daar verder ook niet op).
Bij het tweede nummer kon ik de Scott Matthew-link echt helemaal laten varen: de stem van Berkeley is daarvoor ook te hoog in vergelijk met die van Matthew. En met Rice kon ik het ook wel vergeten want die vind ik toch wat soberder of juist rockeriger (alhoewel de titelsong me er wel wat aan doet denken).
Teleurgesteld aERo? Welnee! Ondanks dat ik graag een Scott Matthew-achtig album had willen horen hoor ik nu een zeer mooi folk-album, zoals er weliswaar meer gemaakt worden, maar waar ik zelden tot nooit genoeg van krijg. Mooie, lichte klankkleur van zijn stem, gitaargetokkel, verrijkt met hier en daar een trompet, banjo of sensuele vrouwelijke backing vocals, hier en daar een wat vrolijker toon..... u kunt mij daar altijd wel blij mee maken.
Ik hoor niets nieuws of bijzonders hier (ik heb het in allerlei varianten al wel eens gehoord), maar zolang het op deze schitterende manier gebeurt ben ik een tevreden mens.
Het zou dan ook zomaar kunnen dat mijn huidige voorzichtige openingsbod van 3,5* snel gaat uitgroeien naar meer, want zo'n album vind ik dit wel.
Fijne tip!
Als Mctijn dit dan tipt onder de noemer 'Damien Rice meets Scott Matthew' ben ik gelijk wakker.
Was me dat even tegenvallen bij het eerste nummer: ik hoor er geen Rice of Matthew in terug. Wel redelijk opgewekte folkpop zoals ook Mumford & Sons het kunnen brengen (en nee, het lijkt daar verder ook niet op).
Bij het tweede nummer kon ik de Scott Matthew-link echt helemaal laten varen: de stem van Berkeley is daarvoor ook te hoog in vergelijk met die van Matthew. En met Rice kon ik het ook wel vergeten want die vind ik toch wat soberder of juist rockeriger (alhoewel de titelsong me er wel wat aan doet denken).
Teleurgesteld aERo? Welnee! Ondanks dat ik graag een Scott Matthew-achtig album had willen horen hoor ik nu een zeer mooi folk-album, zoals er weliswaar meer gemaakt worden, maar waar ik zelden tot nooit genoeg van krijg. Mooie, lichte klankkleur van zijn stem, gitaargetokkel, verrijkt met hier en daar een trompet, banjo of sensuele vrouwelijke backing vocals, hier en daar een wat vrolijker toon..... u kunt mij daar altijd wel blij mee maken.
Ik hoor niets nieuws of bijzonders hier (ik heb het in allerlei varianten al wel eens gehoord), maar zolang het op deze schitterende manier gebeurt ben ik een tevreden mens.
Het zou dan ook zomaar kunnen dat mijn huidige voorzichtige openingsbod van 3,5* snel gaat uitgroeien naar meer, want zo'n album vind ik dit wel.
Fijne tip!
0
geplaatst: 8 maart 2011, 12:57 uur
Het was de enige manier om je aandacht te trekken 
Het openingsnummer vind ik juist wel Rice-stijl (album "O"), net zoals Steel Mill en een aantal andere nummers. David Gray zou je ook kunnen noemen...
De ingetogen nummers vergelijk ik dan weer met Matthew, een totaal andere stem en sfeer, maar qua ingetogenheid en opbouw toch redelijk gelijkend in mijn ogen.
Genoeg vergeleken, gewoon luisteren dan maar...
Het openingsnummer vind ik juist wel Rice-stijl (album "O"), net zoals Steel Mill en een aantal andere nummers. David Gray zou je ook kunnen noemen...
De ingetogen nummers vergelijk ik dan weer met Matthew, een totaal andere stem en sfeer, maar qua ingetogenheid en opbouw toch redelijk gelijkend in mijn ogen.
Genoeg vergeleken, gewoon luisteren dan maar...
* denotes required fields.
* denotes required fields.