James Mason - Rhythm of Life (1977)

Retefonkee shit maar tegelijkertijd een ontzettend jazzy album van de gitarist van Roy Ayers. Jammer genoeg doet vocaliste Clarice Taylor niet op gelijk niveau mee. Haar stem trek ik niet echt, en ik vind haar klankkleur ook niet je van het. Het klinkt allemaal zo gewoontjes. Dat is jammer, want op instrumentaal gebied is dit album een juweeltje. Als ik het internet mag geloven heeft dit album onder jazz/funk liefhebbers ondertussen zelfs een bepaalde cultstatus verworven, terwijl ‘Rhythm of life’ ten tijde van de release door haast iedereen over het hoofd werd gezien. Enfin, ondanks mijn punt van kritiek over de zangeres, vind ik het een fijn album dat vrij tijdloos is. Het album is dan wel ruim dertig jaar oud, maar het klinkt ook voor hedendaagse begrippen erg lekker! Buitengewoon ritmisch en boordevol positieve energie. Vooral met een zonnig weertje luister ik met plezier hiernaar. Aanrader!

Ik vind het echt jammer van de zangeres die op bijna ieder nummer zingt, of in ieder geval probeert te zingen. Want dat zit het probleem, zij heeft geen prettige stem, en geen power. Als zij niet had gezongen op dit album dan had ik 3.5 ster gegeven.