Fireball - Drive Me to Hell (1976)

Dat Fransen ook soul, funk en disco konden maken wordt bewezen door Fireball. Drive me to hell is voor zover bekend het enige album van deze obscure band. In Europa verwierven ze geen bekendheid, dus werd één jaar later dit album ook uitgebracht in Canada in de hoop op meer succes, maar ook daar wist dit album geen potten te breken. En tja, in zekere zin is dat best begrijpelijk hoor. Het klinkt allemaal best redelijk en het luistert lekker weg, maar het klinkt nergens exceptioneel goed – enkele uitzonderingen daargelaten. Ook begin ik dit album met iedere luisterbeurt minder bijzonder te vinden.

Het meest memorabele nummer op dit album vind ik Surprise dat een beetje doet denken aan bepaalde nummers uit het oeuvre van Earth, Wind & Fire. Daarnaast is het psychedelischachtige Funky love de tweede en laatste hoogtepunt op deze plaat. Het opvallendste nummer daarentegen is This song dat de enige ballad is, maar man, wat is dit een zeikerig nummer. Met ”Curry chicken and rice, everything is nice” gaan we de grappige (kuch) kant op, en dit is tekstueel wel heel erg nietszeggend. Bah, ik houd er niet van. Ook de overige nummers hebben geen enkele kwaliteiten om de luisteraar te imponeren. Deze formatie had beter naar landgenoten Cane & Able moeten luisteren; die deden het wel goed en wisten je meteen te raken met hun fantastische soul- en funknummers!

Afgaande op de hoesfoto leek me dit wel cool, maar des te meer misleidend het album is. Het album kabbelt gewoon teveel voort en kent te weinig memorabele momenten. De instrumentatie klinkt best oké, maar de vocalen weten mij helemaal niet te boeien. Net als het album overigens. Nee, dan luister ik liever Boney M! Leuk probeersel maar er ontbreekt veel aan deze LP, daarom een krappe voldoende.