Pentangle - One More Road (1993)

En dit dobbert weer voort op de ''nietgoednietslecht' toer. Het wordt lastig om dit soort albums te omschrijven. Ik kan rustig doorverwijzen naar So Early In The Spring, al is deze een tikje beter. Het is een album voor de fans die alles van Pentangle willen hebben. Toch zullen zij dit album waarschijnlijk nauwelijks draaien. One More Road is verder alleen geschikt voor mensen die van de folksfeer houden en verder weinig meer in muziek zoeken dan een bepaalde degelijkheid. Mensen die niets in muziek willen investeren, maar die kom je op MuMe niet tegen. Ben je wel zo? Alleen kopen als het in de uitverkoopbakken ligt (mocht deze uberhaupt ooit herdrukt zijn).

Eindstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. Think Of Tomorrow
8. In The Round
9. Reflection
10. One More Road
11. So Early In The Spring

Heeft bij vlagen ook een beetje een latere Fleetwood Mac-vibe en dat is een positief iets. Buiten de folkloristische invloeden zitten er toch lekkere poprocksongs op het album. De mannelijke zang is een beetje naar het niveau Mark Knopfler gegaan, terwijl ook de gitaarsolo's een flinke Dire Straits-vibe hebben. Dit maakt het wederom minder herkenbaar Pentangle, maar met songs als One More Road, High Germany en Willy Of Winsbury is het toch echt genieten. McShee klinkt ook nog steeds als een engeltje/elfje, dat scheelt sowieso al een enorme hoop, maar met een lied als Somali hoor ik ook weer eens een experimentele compositie die goed valt.

Pentangle is verre van de beste folkband ooit, maar als het goed is, is het ook wel daadwerkelijk echt goed. Dit laatste album is wat mij betreft wel een hele fijne, sympathieke afsluiter.

Eindstand:
1. Basket Of Light 4.5*
2. So Early In The Spring 4*
3. Cruel Sister 4*
4. One More Road
5. Sweet Child 3,5*
6. The Pentangle 3,5*
7. Solomon's Seal 3,5*
8. In The Round 3,5*
9. Think Of Tomorrow 3*
10. Open The Door 3*
11. Reflection 2.5*
Gemiddelde: 3,55*

De laatste cd van Pentangle met nog twee originele leden Jacqui McShee en Bert Jansch. Verder topartiesten uit andere folkbands, dus daar is niets mis mee. Wat ik bij een andere plaat van Pentangle uit de jaren 80/90 heb geschreven, de platen uit deze periode halen niet het niveau van de eerste reeks uit de jaren eind 60/70 die een geweldige line up had.
Maar als je de periodes niet te veel vergelijkt is dit zeker geen slechte plaat. Nog steeds vind ik het drumwerk op deze plaat ook te weinig subtiel, hoewel er in ieder geval wat minder lomp hard wordt gemept dan op voorgaande. Wat dat betreft is het al wat beter. Verder weer prima zang, mooie begeleiding en redelijk wat afwisseling. De helft van de nummers zijn traditionals en de andere helft nieuwe nummers geschreven door de band. Ook weer wat gastmuzikanten (viool en whistle). dat alles maakt het toch een goed folk album.
De oude jaren keren niet meer terug, maar kwaliteit verloochent zich gelukkig ook weer niet helemaal. Op het inlegvel zie je de band vrij groot met zijn allen op een bank zitten, daar druipt de folk ook niet echt meer van af. Maar gelukkig is men het folk spel nog niet verleerd.
Jacqui McShee heeft hierna nog wat muziek uitgebracht meer onder haar eigen naam. Met het overlijden van zowel John Renbourn als Bert Jansch is Pentangle wel voorgoed verleden tijd.