A Pale Horse Named Death - And Hell Will Follow Me (2011)

Ik luister naar Die Alone en dat klinkt best goed. Misschien ga ik dit album maar eens aanschaffen. Het heeft wat weg van Alice in Chains en dat vind ik een steengoede band.

Erg prettig plaatje. Inderdaad heeft het wat weg van Alice in chains. En, naar men zegt, van Type o' negative.....niet raar met een ex-member. Nu was ik niet zo'n uitgesproken liefhebber van ToN, met uitzondering van het sublieme "Christian woman", maar met deze A pale horse named death kan ik zeker uit de voeten.

En als je deze goed vindt, moet je ook Seventh void beluisteren.......wederom een ex-Type o' negative lid, met Matt Brown van A pale horse called death. Er zijn dus zeker overeenkomsten te vinden hier. Seventh void bestond wat eerder en is iets steviger. Maar ook hier duidelijke Alice in chains invloeden.

Die Alone en Meat the wolf vind ik supernummers. Zal het album zeker een kans geven.

Seventh Void vind ik sympathiek maar niet bijzonder. Live schijnen ze het een stuk beter te doen. De songs die ik van dit album heb gehoord bevallen me beter dan die van Seventh Void.

Overigens komen beide bands samen in de Dynamo in Eindhoven.

Aangeschaft en het is een lekker pittig album, alhoewel de tweede helft minder sterk is. Naar een paar keer luisteren vind ik To Die In Your Arms, As Black as My Heart en Devil in the Closet de sterkste nummers. De opening vind ik ook mooi. Dat had APHND eigenlijk in een nummer moeten verwerken dan was dat heroïsch goed geworden.

Ik heb ze vorige week in de Rock Temple in Kerkrade een show zien geven voor ongeveer 40 mensen. Ik vond het echt jammer voor de band want muzikaal stond het als een huis. Alleen de zanger was niet zo bijzonder.

Maar nummers als Pill Head en vooral Die Alone blijven geweldig. Deze band verdiend meer!

Ja daar was ik ook! Vond het in ieder geval overtuigend genoeg om de CD aan te schaffen, dus dat heb ik dan ook gedaan. Die Alone was wat mij betreft ook live de uitschieter. Overigens mooi hoe ze toch alles gaven ondanks het bezoekersaantal (al begon de zanger wat te mokken halverwege).

Hoe dan ook, nu de CD maar eens wat vaker draaien.

Cool dat een van die 40 bezoekers ook op deze site te vinden is. Ze gaven zich inderdaad voor de volle 100%, Ik was vooral onder de indruk van het drumwerk en moest daardoor regelmatig aan Type O Negative denken.

Na afloop kwam ik ook tot de ontdekking dat ik een aantal nummers had herondekt. Pillhead vond ik op cd altijd een wat gezapig nummer maar live maakte het indruk zoals eigenlijk het hele optreden.

Alleen had ik dit liever gehoord met de stem van Peter Steele maar goed dat zit er helaas niet meer in.

Het muzikale project met Johnny Kelly op drums en Sal Abruscato op vocals, beide ex-drummers van Type O Negative. Dit eerste album heb ik leren kennen toen het nog geen jaar uit was en het geeft inderdaad een sterk Type O Negative gevoel. Daar is het echter mee gezegd en dit album komt ook niet tot het niveau van ieder ander Type O album.

De beste nummers in mijn oren zijn de eerste (na de intro), en de laatste twee. De rest van het album vind ik niet uniek of opvallend genoeg om er veel over te kunnen zeggen. Het is zeer duidelijk dat dit talentvolle mensen zijn die hier aan hebben gewerkt, maar dit album toont nog niet de potentie die ze samen hebben. Hoe dan ook, geen vreselijk album en ik ben blij dat ex-Type O Negative leden zich samen hebben gepakt om weer muziek te maken. Het album krijgt een voldoende, maar als het een EP was bestaand uit de eerder genoemde nummers was ik er nog vrolijker van geworden.

Favoriete tracks:
- As Black As My Heart
- When Crows Descend Upon You
- Die Alone

"Crumbled up and falling down, my world is burning to the ground."