Cloud Control - Bliss Release (2010)

De vrolijke uitvoering van Local Natives (met regelmatig een noisy randje).
Wat een heerlijk plaatje, hier word ik echt blij van.

Dit album doet mij wat denken aan een mengeling van de folk van Fleet Foxes i.c.m. de indiepop van The Shins. Een energiekvol en vrolijk album.

Inderdaad een energiek en vrolijk album. Ik heb hun live optreden op London Calling bekeken via 3VOOR12 en live klonken hun nummer net zo aanstekelijk als op de plaat. Met name nummer als Gold Canary, There's Nothing in the Water we Can't Fight en Meditation Song #2 zijn nummers die je na 1 keer luisteren niet meer uit je kop krijgt. Ook door de stem van de zanger en de mysterieuze songteksten zijn de nummers niet dusdanig vrolijk dat het ergelijk kan worden.

4*

Pff het nummer Hollow Drums weet me flink te raken. Tip luister het nummer eens met je ogen dicht: prachtig en intens!

Fear brengt daarna (gelukkig) de nodige relief. Heel uitgekiend!

Verder schittert deze plaat in varieteit! De rest van de nummers op plaat is ook (meer dan) 'dik in orde'!

Nu op de luisterpaal! Prima rock, met opgewekte en melancholieke ondertoon. Prima debuut

'Hollow Drums' is echt een huilertje. Over het algemeen een wonderschone, eclectische plaat.

Ik vind het een beetje een sullige plaat met af en toe een geniale uitschieter.
Jammer dat het sullige overheerst.

Best leuk. In dat sullige kan ik me wel vinden. Ghost Story en This is What I Said, zijn uitschieters. Schijnt op Lowlands behoorlijk goed te zijn geweest. Nou, is dat het al snel volgens de VPRO als je charmant klinkt en een beetje rammelt, maar de meningen waren vrij unaniem.

Regelmatig een noisy randje? Nou niet al te vaak. Local Natives? Niet echt. Ik volg Madjack hier: The Fleet Foxes gekruist met the Shins. Je hoort ook nog wat Beach Boys voorbij komen. Oftewel: zo origineel is dit toch niet? Mij pakt het niet echt op een paar momenten na: There's Nothing In The Water That We Can Fight & Gold Canary. Ik zie nu ook onder 'statistieken' dat deze twee nummers er ruim bovenuit steken. Voor de rest suddert deze plaat een beetje te veel door op dezelfde sound.

Het concert dat bij deze plaat hoorde (Rotown) was snoeihard, veel harder, sneller, energieker dan de plaat. Goed concert, fijne plaat.