Larry Carlton - Strikes Twice (1978)

Minder briljant (en minder warm) dan zijn titelloze voorganger, maar nog steeds mooi.

Ja, de titelloze voorganger van een jaar eerder is inderdaad wel iets beter. Maar ook dit album behoort wel tot Larry Carltons beste platen. Je hoort zijn naam zelden voorbij komen in het rijtje van beste gitaristen ter wereld, maar dat komt wellicht vooral omdat hij zijn talenten vooral ten dienste van anderen stelt. Als sessiemuzikant verzorgt hij het gitaarwerk op talloze albums. Zijn bekendste (en beste?) bijdrage is wellicht de solo in Kid Charlemagne van Steely Dan.

Voor fijnproevers van jazzrock en crossover-jazz is zijn solowerk ook niet te versmaden, al wordt het in een latere fase van zijn carrière nogal gezapig. Daar is hier af en toe al wat van te merken, met name in de vocale stukken, zoals de vrij tamme popsong Ain't nothing for a heartache. Nee, het vuurwerk moet hier vooral komen van de uptempo instrumentale stukken, zoal de titeltrack, Midnight parade, Mulberry street, In my blood en For love alone. Maar ook op een subtiele track als Springville is hij met zijn Gibson 335 in topvorm.

Natuurlijk staan Carltons gitaarkunsten op de voorgrond, maar het is toch een mooi uitgebalanceerd album, waar ook het keyboardwerk (veel Fender Rhodes) alle ruimte krijgt en de muziek altijd wordt ondersteund door een ritmesectie met een funky inslag. Geen gepiel, maar allemaal keurig en goed uitgewerkte stukken. Wel klinkt het allemaal nogal clean, en zelfs wanneer Carlton terugvalt op feedbackgeluiden, is het allemaal keurig binnen de lijntjes.