The Airborne Toxic Event - All at Once (2011)

Changing klinkt lekker, benieuwd naar de rest.

Hierbij nog de live uitvoering van Changing en The Kids Are Ready To Die / Welcome To Your Wedding Day tijdens een van hun concerten in februari in Amsterdam.

Wow, wat een geweldig album. Doet me bij vlagen denken aan The Gaslight Anthem. Prachtige afsluiter.

Heerlijke cd. Vooral flink wat kippevel bij het 1e nummer. Wat een mooi opbouwend nummer is dat zeg. Vond hun vorige cd ook al lekker maar deze is toch iets beter. En het knappe vind ik van the airborne dat bijna elk nummer anders klinkt, genoeg variatie dus. 1 van de betere indie platen van deze tijd. Nummers als numb, changing, the kids are ready to die, half of something else samen met het nummer all at once zijn voor mij wel de uitschieters.

Nooit begrepen waarom die band zo de grond ingeboord wordt door critici (je moet de review van NME over deze plaat eens lezen, een ware aanfluiting voor de muziekjournalistiek: twee alina's vol beledigingen en geen enkel argument waarom hij 'm niet goed vindt). Ik vind deze plaat alvast net zoals haar voorganger catchy, afwisselend en bijwijlen bloedmooi. Half Of Something Else is fantastisch!

5,0

Superband die nog durft te rocken en die live overeind blijft ... Terwijl sommige door de pers gehypte bandjes gewoon slaapverwekkend zijn op het podium. Jammer genoeg besteden radiostations bijna geen aandacht aan hun nieuwe werk (stubru & co). Blijkbaar volgen ze de mening van de vaak overgefrustreerde rockjournalistjes.

Vrouwelijke groepslid is een echte tijger. Grrr

Ik zag hier de hoge score en ging het luisteren. Later even wat opgezocht op wikipedia en toen vond ik de review van NME ook. Echt verbazingwekkend wat mij betreft. Heerlijk rockend plaatje. Wat poppy af en toe, maar ook mooie rustige nummers. Doet mij ook aan The Gaslight Anthem en dan al snel aan Bruce Springsteen denken, maar dat lijken mij prima referenties.

Wederom een prima plaat. Vond hun debuut iets beter, maar dat is smaak. Het blijkt gewoon dat het geen eendagsvlieg is; hoewel ze 3 jaar geleden helemaal de grond in werden geboort door die ijdeltuiten van Pitchfork. Geef me de ruimte en ik boor dat over het paard getilde blog de grond in.

Erg goede band dit, die zoveel muzikaliteit bezit dat het nooit gaat vervelen. Hopelijk een blijver deze jongens.

Hun debuutplaat was barstensvol energie, vol met originele verrassende muziek, met vleugjes Arcade Fire en Bruce Springsteen. Echt erg goed. Ik was dan ook heel benieuwd. En dan krijg je dit...

Het begint nog wel aardig met de titelsong All At Once. Een echt goed nummer is Numb waar ineens een jaren '80 synthesizer tevoorschijn wordt getoverd. Changing is ook nog wel leuk. Wat al wel opvalt zijn de vrij simpele teksten, die later ook nog enigzins puberaal worden. Ik ben niet zo van de teksten, maar op dit album zijn ze soms tenenkrommend.

En dan volgen er toch drie slechte songs. All For A Woman: wat een slechte tekst, wat een matige muziek. It Doesn't Mean A Thing maakt zijn titel meer dan waar. En het als dramatisch bedoelde, maar volkomen mislukte The Kids Are Ready To Die sluit dit trio af.

Dan is daar ineens weer die synthesizer aangevuld met een electrisch orgeltje op Welcome To Your Wedding Day. Ineens is daar weer die power van het debuutalbum. Wat een lekker nummer. Half of Something Else kan er nog mee door, maar Strange Girl is weer zo'n puberpopliedje.

All I Ever Wanted heeft wel mooie strijkers, ook omdat het de titelsong is van hun vorige live cd/dvd opgenomen bij Disney. Zou het daar mis zijn gegaan met The Airborne Toxic Event? Op een paar uitzonderingen na hele matige pop en soms kinderachtige teksten, weinig avontuur en power. Kortom, ze graven hun eigen Graveyard Near The House.

Het eerste plaatje van deze band luister ik eigenlijk nog steeds wel regelmatig dus deze ook maar eens de kans gegeven van de Airborne Toxic Event. Helaas is het allemaal een stapje minder, ondanks de sterke opener, het kitscherige maar toch lekkere Muse-achtige Welcome to your Wedding Day en de fijne afsluiter (wél met een hoog Hey there Delilah-gehalte).

Grootste misser is (het werd hierboven al genoemd) het drietal All for a Woman / It Doesn't Mean a Thing / The Kids Are Ready to Die, het skipknopje werkt dan wel even overuren hoor. Opvallend is verder dat Half of Something Else wel érg doet denken aan Sometime Around Midnight van de eerste plaat. Paar leuke nummertjes dus maar niet echt helemaal de moeite waard.