MC Esoteric - Boston Pharaoh (2011)

Nou, daar staat ie dan eindelijk. Dit (volwaardige) album kon je een tijd geleden bestellen via Eso's site; waren er slechts 500 van gedrukt, en sinds een paar dagen kun je het ook gewoon als MP3 kopen. Enfin, ondanks het allemaal nieuwe nummers zijn zie ik het toch als een veredeld tussendoortje. Wel een fijn tussendoortje (merendeel door Eso zelf geproduceerd) met toch wel beetje een 90's-sfeer, vooral op Here We Go Again mede door de scratches en de samples uit o.a. Fat Albert and the Cosby Kids (als ik het goed heb). Geen echt hoogstaande beats; gewoon bij vlagen goed/leuk, ze luisteren fijn weg, Eso is goed op dreef en de gastartiesten doen hun ding: 3,5*.

Klinkt positief, ga het meteen checken!

Ik vind de beats eigenlijk het enige goede aan het album. Die eind sample op Here We Go Again vind ik echt fantastisch.

Ik heb dit album, inderdaad 500 van gemaakt. Ik ga hem eerst weer goed luisteren voor ik stem. Maar tot nu toe vind ik het een lekker album!

Esoteric is een bezige bij. Werd hij vijf maanden terug nog bijgestaan door 7L om hun duo-album uit te brengen, nu levert hij al weer een soloproduct af. Op deze plaat ontbreekt hem ook nog eens het voordeel van een topproducer aan zijn zijde. Dit is echter nauwelijks een probleem voor Eso; het merendeel van de beats is door hemzelf geproduceerd.

En omdat er weinig andere beatbakkers aan Boston Pharaoh meewerken zitten er bepaalde terugkerende factoren in het productionele gebied van het project. Zo wordt Esoteric voornamelijk ondersteund door harde drums, snares en claps. Ook zit in elke track wel een passende stemsample. Of dat nou uit een themesong van een televisieserie uit de jaren zestig, een klassiek hiphopnummer, of uit een oude B-film komt. Voorbeeld van het laatste is Here We Go Again. Esoteric en gastartiest Blacastan kijken op dit nummer vol nostalgie terug naar de jaren 90, en vergelijken die periode met het heden. Toch is de sfeer van het nummer beter te beschrijven als feelgood. Oorzaak is de productie. Een vrolijk fluitje en subtiel gitaardeuntje vormen de kern van de beat, en aan het eind wordt er een heerlijke sample uit de oude serie Fat Albert and the Cosby Kids ingegooid. Het is kortom een nummer dat door de goede productie en het zeer sterke samplegebruik representatief voor de rest van de plaat is.

Tekstueel doet Esoteric op Boston Pharaoh echter niet veel bovengemiddelds. Daarnaast is zijn hoge stemgeluid niet iets waar een uur lang met plezier naar kan worden geluisterd. Hij profileert zich op de plaat dan ook eerder als een vaardige producer dan als een sterke emcee. Maar omdat de plaat zoveel variatie kent kan hij, als het bij het braggen en boasten even niet lukt (Heavy), wel goed uit de verf komen met maatschappijkritische teksten. Zo kaart hij op To Catch a Predator Priest de pedofiele acties van de katholieke kerk aan. Een beetje clichématig is het wel, maar waar het onderwerp originaliteit mist, wordt dit door Esoterics overtuigingskracht gecompenseerd. Het is echter jammer dat niet elk nummer tekstueel, en soms ook productioneel gezien datzelfde niveau haalt. Dit trekt het gemiddelde van de plaat omlaag en maakt het geheel enigszins wisselvallig.

Hierdoor is Boston Pharaoh niet een plaat die na aanschaf snel weer uit de digitale kast zal worden gehaald; het contrast tussen de sterke en mindere nummers is te groot. Afgezonderd van een paar hoogtepunten begint het album snel te vervelen. Wel zijn veel van de producties zeker het beluisteren waard en komt Esoteric bij vlagen raptechnisch nog best sterk over. Misschien moet hij voor zijn volgende album iets langer de tijd nemen.

Ook hier te lezen.

Fijne plaat van Esoteric. De welbekende speelse producties die het album een stripachtige sound meegeven zorgen voor veel vermaak, de raps van Esoteric maken het geheel mooi af. Zijn droge rapstijl doet het bij mij sowieso altijd wel goed, en tekstueel gezien is het gewoon van een zeer degelijk niveau.

Behoorlijk sterk album. Niet overal even indrukwekkend, maar Esoteric blijft op het hele album vrij constant. De beats zijn bijna allemaal erg goed en ik vind hem als rapper ook aangenaam om naar te luisteren. Ook qua tekst vind ik het niet eens zo slecht, wat ik wel vaak vind bij dit soort albums. To Catch a Predator Priest vind ik bijvoorbeeld tekstueel erg sterk! Na Mickey Mouse Bullsh*t vind ik het niveau wel wat dalen. Vooral dat nummer zelfs vind ik bagger. Guns, Germs, and Steel klinkt goedkoop gesampled (Seven als ik het goed heb?...), maar is dan nog wel van een redelijk niveau. 3,5*

Ik heb deze cd.. Ben wel bereid hem te verkopen.. (handgenummerde limited edition 500 van gemaakt) dus moet wel een goed bod in de PM komen

@S&S, wat bedoel je met goedkoop gesampled? En wat bedoel je met Seven? Als je daar AotP - Seven mee bedoelt, snap ik em niet. =]

Voor de rest vind ik Palin/Vick errug nice.