Kilo G - The Sleepwalker (1992)

In 1991 beleefde de bounce gouden tijden in New Orleans. Meerdere mensen wilden meeliften op het succes van deze beweging en richtten daarom hun eigen label op. Zo ook Bryan "Baby" Williams (tegenwoordig beter bekend als Birdman) en zijn broer Ronald "Suga Slim" Williams. Financieel werden zij bijgestaan door hun vader, een kroegeigenaar, en hun broer Terrence E. "Gangsta" Williams, een lid van de drugsbende Hot Boys (nee, niet de rapgroep: die kwam later pas!). Zo ontstond Cash Money in 1992, vernoemd naar de Cash Money-broeders uit de film New Jack City.

De 15-jarige Kilo G was in 1992 de enige artiest die bij Cash Money op de loonlijst stond. Zijn debuutalbum, The Sleepwalker, verschilde in veel opzichten van de bouncemuziek die in die tijd populair was in New Orleans: op grimmige, door N.W.A. geïnspireerde, beats vertelt de tiener over moord, verkrachting en allerlei andere misdaden, waarbij de smerige en bloederige details niet geschuwd worden. Je zou denken dat de jonge Kilo G overdrijft in zijn teksten, maar nog geen vijf jaar later werd de rapper in zijn huis doodgeschoten.

The Sleepwalker is een onevenwichtig geheel geworden: na de intro worden we voorgeschoteld met drie tracks die ondersteund zijn door een stevige, opzwepende beat, maar op de drie tracks die daarop volgen, treedt de beat naar de achtergrond en worden deze ook nog eens een stuk repetitiever. De Williams-broers wisten The Sleepwalker uiteindelijk een paar duizend keer te verkopen vanuit de kofferbak van hun auto, maar de doorbraak van Cash Money in New Orleans kwam pas toen Mannie Fresh in 1993 bij het label kwam werken.

Wat een teksten voor een 15 jarige gast . Kilo G's agressieve teksten gecombineerd met de grimmige beats zorgen voor een apart sfeertje. De onderwerpen van Kilo G veranderen nauwelijks, in elk nummer wordt er wel iemand vermoord, verkracht, beroofd ga zo maar door. Je zou verwachten dat iemand van 15 totaal niet zou overtuigen met deze teksten, maar dat is bij Kilo G niet het probleem. Hij praat erover alsof hij het dagelijks meemaakt (wat misschien wel zo was). De beats zijn erg eentonig, ze veranderen nauwelijks en zijn erg eenvoudig.
Ondanks de eentonigheid van het album verveeld het nauwelijks door de grimmige sfeer die Kilo G met zijn toch wel schokkende teksten (voor een vijftienjarige) creëert.