Jim Kirkwood - Asylum of Trees (2011)

Stel, je bent in muzikaal opzicht niet tevreden over een album. Dan zijn er een aantal opties mogelijk: of je laat het zitten zoals het is of je komt er op terug en begint weer helemaal opnieuw zonder hierbij het concept en uitgangspunt van het oorspronkelijke werk te verliezen.
Jim Kirkwood heeft het al vaker gedaan en menig album in een nieuw jasje gestoken.
Zo ook deze Asylum of Trees, wat oorspronkelijk een track was afkomstig van het Lucifaere-album Embracing the Dark. Maar waar die versie zo'n 11 minuten klokt, duurt deze gewoon ruim een uur!!!
Jawel, Jim heeft er maar liefst zo'n slordige 50 minuten aan nieuwe muziek toegevoegd en van de oorspronkelijke compositie zijn nog slechts flarden overgebleven.
Maar we hebben het hier pas over één compositie! Wat in dit geval dus inhoudt dat nog lang niet alles opnieuw aangepakt is op dit album.
Op het moment van berichtplaatsing heeft Jim er tot nu toe 3 albums op zitten, waarvan een 4de nog in de maak is, wat in dit geval in z'n totaliteit dus de complete nieuwe versie van Embracing the Dark gaat worden, omgedoopt tot het The Dark Embrace-project.
Naast Asylum of Trees betreffen dat tot nu toe nog de volgende titels:

Jim Kirkwood - Relics from a Future Age (2011)
Jim Kirkwood - Down the Crow Road (2011)

Hoewel ik de oorspronkelijke versie niet ken, kan ik wel de typische kenmerken van de stijl van Lucifaere eruit pikken, maar dit zijn werkelijk slechts flarden. Wat dus inhoudt dat Asylum of Trees gewoon grotendeels een nieuwe compositie betreft. En eentje van een vooral erg groots kaliber, getuige de speelduur.
In geheel herkenbare Kirkwood-traditie heeft Asylum of Trees werkelijk alles in zich zitten wat de muziek van Kirkwood zo kenmerkt:

- bombastisch intro in combinatie met spaarzame momenten van beklemmende rust
- de ene na de andere sequence-sectie die zich van tijd tot tijd opvolgt
- mooie aankleding van sfeervolle en dwalende synth-partijen gecombineert met soms messcherpe solo's

Al deze kenmerken zijn verweven in elkaar, waarvan de enige punten van kritiek zou kunnen zijn dat bepaalde passages niet zo sterk op elkaar aansluiten en de overgangen soms meer lijken op een kakofonie aan geluidscollages, dan dat er daadwerkelijk sprake is van doordachte en geniale overgangen binnen de muziek. Maar op zichzelf staand zijn praktisch alle stukken erg goed te noemen, waarbij ik me alleen maar kan afvragen waarom Jim niet de gehele compositie in een aantal stukken gehakt heeft en als afzonderlijke tracks uitgebracht heeft.
Maar goed, uiteindelijk is dit eerste herziene wapenfeit van The Dark Embrace wederom een goede stempel op het werk van Jim Kirkwood en kan ik niet anders dan concluderen dat ondanks her en der een minpuntje, het toch weer genieten is met dit album.