Miles Davis - Miles Davis and the Modern Jazz Giants (1959)

Een fraai album uit het verre verleden van de Jazz. Dit album is een voortzetting van de sessie in december 1954 die op Bags' Groove is vastgelegd.
De naam van dit album is gebaseerd op de naam van de band waarin drie van de begeleiders van Miles Davis, Milt Jackson, Percy Heath, Kenny Clarke, in speelden, nl. The Modern Jazz Quartet.
Miles Davis, de man die zoveel muzikale paden heeft bewandeld, speelt op dit album zeer geïnspireerd. Alle tracks vind ik goed, maar ik heb 1 en 4 aangewezen als favoriet. A propos, wat is een vibrafoon toch een ongelooflijk swingend instrument!

* Miles Davis - Trompet
* Milt Jackson - Vibrafoon
* Thelonious Monk - Piano
* Percy Heath - Bas
* Kenny Clarke - Drums

Op "'Round Midnight" (uit 1956 en is een bonus):

* Miles Davis - Trompet
* John Coltrane - Tenor saxofoon
* Philly Joe Jones - Drums
* Red Garland - Piano
* Paul Chambers - Bas

Dit album zat op zijn beurt weer als bonus bij een heruitgave door Not Now Music van Sketches Of Spain. Voor een prijs die omgekeerd evenredig is aan de kwaliteit...

Ik heb deze ook bij de heruitgave van sketches of spain. Ben niet zo enthousiast als jou, maar ik vind dit toch zekers een sterk album.

Deze zit in het setje van 20 Classic Albums (samen met Cannonball Adderley's Something Else op één schijfje).

Voor een album uit 1954 is het opnamegeluid werkelijk subliem te noemen.

Dit is de ultieme onthaast-muziek.
Hier zit een bezieling in van heb-ik-jou-daar.
Echt een geweldige performance!

Eerste kennismaking met dit album is zeer veel belovend. Ligt heel prettig in het gehoor.
Waarom zijn er zo weinig stemmen voor dit album? Vreemd.

De man heeft een gigantische catalogus waarbij het publiek lijkt te hebben gedicteerd dat er bepaalde ijkpunten zijn (o.a. Kind Of Blue, Bitches Brew) om de man's muziek op een overzichtelijke manier te presenteren.

Hierdoor gebeurt dus dat bepaalde albums cq. periodes over het hoofd worden gezien terwijl de kwaliteit daarvan vaak niet minder is.

Hetzelfde gebeurt bij Frank Zappa.

Zo is het maar net.
Al zou ik durven stellen dat Zappa het de luisteraar, vooral de beginnende, iets moeilijker maakt qua toegankelijkheid. Maar ik volg je in de essentie: Davis heeft gewoon té veel geniale platen voor de modale luisteraar om ze allemaal te kennen, laat staan aan te schaffen. Dat zegt natuurlijk wél iets over het genie op zich

Sowieso lag de produktiviteit van veel artiesten vele malen hoger dan nu. Even een pintje pakken, daarna naar het honkbal en om het af te sluiten ergens nog spelen, oh nee eerst snel nog even een geniale plaat in opnemen en uitbrengen. Deden ze in die jaren gewoon lachend tussendoor. Vanaf de jaren 80 zijn ze gaan doen alsof een album in elkaar iet is dat een jaar moet duren. Apart.

Overigens ben ik niet zo kapot van die Not Now Musicreleases. Dat ziet eruit als bootlegs. Maar ja, goedkoop en goede muziek.

Met: Miles Davis (trompet); Thelonious Monk (piano); Milt Jackson (vibrafoon); Percy Heath (bas); Kenny Clarke (drums)
Behalve op ‘’Round Midnight’, Davis met John Coltrane (tenorsax); Red Garland (piano); Paul Chambers (bas); ‘Philly’ Joe Jones (drums)

Deze lp uit 1959 verzamelt vooral opnames uit december 1954 van een sessie met driekwart van The Modern Jazz Quartet (vandaar de titel), en de legendarische pianist Thelonious Monk. Deze werden eerder uitgebracht als Miles Davis All Stars Volume 1 en Volume 2. Het was dezelfde sessie als waarop ‘Bags’ Groove’ werd opgenomen, dat titelnummer zou worden van een andere lp, en hier dus ontbreekt.

‘’Round Midnight’ is als enige van een sessie van bijna twee jaar later, van de band met John Coltrane, die later bekend kwam te staan als Miles Davis’ ‘First Classic Quintet.’ Met datzelfde kwintet zou Davis van dit nummer ook een legendarische opname maken voor Columbia, met wie hij rond 1955 een lucratief platencontract afsloot.

Het is te begrijpen dat Prestige dit nummer van de plank haalde, om mee te liften op het latere succes van Davis. Maar: vergeleken met de bekender versie klinkt deze opname van ‘‘Round Midnight’, hoewel later opgenomen, als een demo’tje.

Op de enige andere niet eerder verschenen track, de eerste take van ‘The Man I Love’, horen we hoe pianist Thelonious Monk door het intro begint te praten, en de rest van de band tegen hem uitvaart. Misschien komt het daardoor, dat over deze sessie allerlei verhalen de ronde deden, over spanningen in de studio. Vooral Davis en Monk zouden vechtend over de vloer gerold hebben!

Davis ontkende die geruchten met klem, en met atypische zelfspot gaf hij toe dat Monk een stuk breder dan hem was, en hem waarschijnlijk door de muur had heen gegooid, als het echt vechten was geworden.

De geruchten over een vechtpartij mogen overdreven zijn, maar een bepaalde ongemakkelijkheid is zeker hoorbaar. In de tweede take van ‘The Man I Love’, waar het album mee opent, begint Monk rond de vijfde minuut te soleren op een manier die, zelfs voor zijn doen, dissonant klinkt.
Na een paar maten laat hij een stilte vallen die zo lang aanhoudt, dat Davis uiteindelijk zelf maar weer begint te toeteren. De pianist begint dan weer dwars door hem heen te spelen, en brengt zijn solo alsnog tot een -toegegeven- vrij virtuoos einde.

Meer dan onderlinge agressie klinkt het, eerlijk gezegd, alsof de band gewoon niet voldoende had gerepeteerd. Ook Miles Davis zelf klinkt op ‘Swing Spring’, nota bene zijn eigen compositie, alsof hij nog niet goed heeft bedacht wat hij nou eigenlijk wíl met zijn solo.

Als de band inderdaad niet voldoende ingespeeld is, is dat typerend voor het Prestige-label, berucht om zijn krenterigheid met studiotijd. Misschien daarom klinken voor mij de meeste tracks op deze plaat wat vluchtig, onaf zelfs (ondanks dat ik niet zo van de vibrafoon houdt, moet ik een uitzondering maken voor Milt Jackson, duidelijk de uitblinker hier. Op ‘Bemsha Swing’ speelt de hele band nog wel goed, al heb ik ook van deze Monk-compositie betere versies gehoord). Al met al kan ik bij herbeluistering niet verder gaan dan drie sterren, geruchten over vechtpartijen meegerekend.

Het zal natuurlijk ook gewoon aan mijn smaak liggen: zoals ik al schreef bij Bags’ Groove, is deze bandopstelling voor mij iets té artistiek en smaakvol om echt een volle lp mijn aandacht vast te houden. Dat dit de enige studiosessie is waarop legendes Monk en Davis samen te horen zijn, mag dan nog een interessante historische voetnoot heten.

elsuprimo2012: heb jij per abuis verkeerd om gestemd?

Of haat jij Miles Davis en/of Thelonious Monk? Want zo slecht is dit toch echt niet.

En iets anders wat mij opviel: Sandokan-veld, heb jij echt jouw cijfer naar beneden afgerond vanwege de geruchten over een mogelijke vechtpartij?

Hahaha nee hoor, ik bedoelde volgens mij dat ik de plaat geen bonuspunten geef vanwege spannende verhalen die de ronde doen over de opnames (denk ik, de recensie is inmiddels ook al vijf jaar oud).