Thousands - The Sound of Everything (2011)

Allejezus, dit klinkt goed zeg!

Is overigens op de luisterpaal te horen.. Doen, mensen.. Doen!

Oké.....tot later.

Mitses III klinkt iig erg mooi, ga nu de rest beluisteren, klinkt hoopvol..


2e nummer ook sfeervol..
ga deze eens rustig beluisteren..

THOUSANDS – THE SOUND OF EVERYTHING.

Kristian Garrard en Luke Bergman, dat zijn de namen van de twee mannen die samen deze groep bevolken, gezellig met z'n tweetjes dus. Beiden een gitaar in de hand en allebei geschapen met een prima stem. De een met een flinke baard waarin de gemiddelde vogel een prima nest zou kunnen bouwen, de ander lang haar tot de schouders: het zijn precies de twee personen die je bij dit plaatje verwacht. Knipbeurten, scheerbeurten en krultang-beurten zijn niet inbegrepen tijdens het schrijven van dit stuk, dit beeld is enkel gebaseerd op de paar video's die ik van de mannen heb gezien.. Zo zag ik net ook een paar plaatjes voorbij vliegen waar de ene half kaal was en de ander zijn flinke baard had gereduceerd tot een mini-baardje. Maar, ach, wat doet het er toe? Het gaat immers om de muziek! En dat zit allemaal wel snor!

Dit album draagt een rustig folky sfeertje met zich mee. Lekker getokkel op gitaren, een accordeonnetje hier en daar.. (of laat mijn instrumentenkennis mij hier in de steek? Verrek, volgens mij is het een accordeon.. Mooi is het in ieder geval wel) En ook nog eens prima stemmen gecombineerd met mooie deuntjes: het klopt gewoon. De stemmen van meneer Garrard en meneer Bergman klinken erg mooi bij elkaar en geven elk lied een prachtige harmonieuze lading.

The Sound Of Everything is gewoon een erg mooi album. Een favoriet aanwijzen is vooralsnog heel lastig, maar tot nu toe springt 'Big Black Road' er voor mij toch wel uit. Prachtig! Maar, gelukkig blijft dit album in zijn geheel gewoon op hetzelfde hoge niveau. Het slokt je vanaf het begin – met het prachtige Mtses III – al meteen op en het klinkt allemaal meteen al goed. Beelden van een prachtig natuurlandschap schieten voorbij tijdens het luisteren naar dit album.. Grappig hoe er complete gebieden zich in je hersenpan vormen bij het beluisteren van bepaalde liedjes: rustig liggend op het gras bekijk je het water dat voorbij stroomt, bekijk je de vogels die heen en weer vliegen.. Je ziet de zon opgaan, en op den duur ook weer ondergaan, en je neemt een teug van de geur van ''heuse natuur''. En, al met al, voel je een bepaalde kalmte. Niets yoga-achtigs, geen geforceerde kalmte hoor, maar gewoon.. Kalmte. Prettige kalmte.

Die kalmte maakt het tot een prachtig plaatje. Misschien is het voorbarig om al te gaan roepen dat dit dé plaat van 2011 is, maar Thousands heeft hiermee al wel een plekje als kanshebber opgeëist.

Het wachten is nu op 21 maart, want deze CD móet in de collectie!

Kalmte en accordeon zijn m'n ding wel. Folk ook, trouwens. Hier ga ik zeker naar luisteren, Masimo, en hopelijk kan ik jou achteraf danken voor je enthousiasme, omdat ik de plaat anders nooit zou beluisterd hebben..

Misschien wat slecht omschreven met mijn 'hier en daar een accordeonnetje', maar enkel op track 6 is het aanwezig (hmm.. in mijn herinnering was er toch nóg een track met een accordeon..) ALS het dan al een accordeon is! (vergeef me als ik je hiermee op het verkeerde spoor heb gezet!) Maar de kalmte is natuurlijk wel aanwezig en dat op potverdrie elke track!

Veel geharrewar en hersenspinsels dus van mijn kant even: maar.. Het feit dat je hem gaat luisteren is eigenlijk al super... (en je zal er geen spijt van krijgen!)

klinkt erg mooi, absoluut. Roept regelmatig associaties op met simon en garfunkel. Zal de albumtitel refereren aan the sound of silence?

Net live gezien. Deed me wat denken aan Matt Elliott

Ohhh! Leugenaarling!

Staat op m'n iPod, hoor!

Ik heb 'm al een keer beluisterd, maar dat is alweer effe geleden. De laatste tijd veel platen herbeluisterd, oudere platen, waardoor ik wat minder tijd had voor nieuwe platen.

Ik ben geen leugenaar, en al helemaal geen naarling!

De leugenaarling is er uiteindelijk uitgeraakt, en ik heb ook maar snel mijn mening proberen neerpennen.

Toen ik de review van Masimo las, werd ik best benieuwd naar deze plaat. Thousands is een Amerikaans folkduo, die met hun nummers een combinatie van klaterende beekjes, fluitende vogels en donkergroene wouden oproepen. De plaat duurt drie kwartier en bestaat uit 12 songs, die het midden houden tussen intieme fluisterfolk en nonchalant doch warm gitaargetokkel. Muzikaal is het niet erg vernieuwend, en ook niet bijzonder spannend of zo, maar ik word telkens weer naar dit soort platen getrokken. Het is gewoon te mooi om te laten liggen.

Prima opener ‘MTSES III’ zet meteen de toon. MTSES staat voor “May the Sun Ever Shine”, en dat vraag je jezelf een goeie 45 minuten later spontaan af; “Wanneer gaat die zon nou nog eens schijnen?”. Het nummer doet me denken aan een ander duo, dat ik vorig jaar leerde kennen, namelijk Cocoon, een Frans bandje dat ook van dit soort folk brengt. Al is dat de meer poppy variant, waarin al eens mag worden geswingd met de heupen. Bij Thousands zal je af en toe bescheiden met je hoofd knikken, meer niet.

Maar meer moet dat ook niet zijn, want de muziek is gewoon goed zoals zij is, heeft iets betoverend, iets innemend, zoals een stoffige bruine deurmat met opschrift “Wees welkom!”. Garrard en Bergman nodigen de luisteraar uit om hun kleine wereldje te betreden, waar bijtjes aan bloemetjes ruiken, konijnen vrolijk rondhuppelen, maar toch altijd een dreigende schaduw achter het hoekje gluurt.

U merkt het, ik ben in een dromerige bui, maar dat is volledig te danken aan ‘The Sound of Everything’. Rustig gitaargetokkel, pakkende fluisterzang, en het feit da de nummers gewoon in de openlucht zijn opgenomen, het draagt allemaal bij aan de sobere sfeer die wordt neergezet. Tegelijkertijd kan je duidelijk merken dat de heren ook veel gevoel hebben voor ritme; af en toe word je plotsklaps verrast door een zwierig gitaarlijntje, of een aanstekelijke zangmelodie. Het zijn geen volledige nummers die door m’n hoofd blijven spoken, als wel fragmenten.

Zelden wordt er een ander instrument gebruikt dan gitaar en zang, maar als dat wel gebeurt, is het een schot in de roos. Zo is de titelsong echt een pareltje, met dat melancholische harmoniumgeluid en de zweverige zang van Garrard. Een beklemmend stuk muziek van 5 minuten. Zonder twijfel één van de sterkste nummers op de plaat. Daarna komt het wat luchtigere ‘Sun Cuz’ voor de nodige afwisseling zorgen; dit doet me weer denken aan die Franse band, Cocoon.

De tweede helft van de plaat vind ik net wat minder goed dan de eerste, maar die begint dan ook met drie geweldige nummers. Misschien komt het door het late tijdstip van schrijven, maar mijn oogleden beginnen moe te worden en langzaam over mijn ogen weg te glijden. Maar dat kan ook veroorzaakt worden door de liedjes, die minder boeiend zijn dan die in het begin van de plaat. Het blijft heerlijke muziek om naar te luisteren, maar het pakt me allemaal wat minder; een nummer als ‘Love Won’t Come’ staat kwalitatief toch op gelijke voet als ‘Red Seagulls’, maar beklemt me niet zoals dat nummer. Zo heeft het hees klinkende blaasinstrument dat wordt opgevoerd wel degelijk een meerwaarde, maar ik lijk het niet altijd even goed te beseffen. En die zeldzame keren dat ik het wel besef, vind ik het erg jammer dat ik het meestal niet besef. Maar buiten dit kleine euvel weinig tot niets aan te merken op deze voortreffelijke plaat.

Met ‘The Sound of Everything’ heeft Thousands één van m’n favoriete folkplaten van 2011 tot nu toe uitgebracht, een plaat die ik bovendien vrij vaak opleg, en blijf opleggen. Zo’n plaat moet je belonen met een hoog cijfer, natuurlijk. En voor ik het vergeet, heb ik al gezegd dat de ‘Where the Oceans End’ van Cocoon ook erg de moeite is, als je van deze plaat kan genieten?

4 sterren

Kijk, da's nog 'ns een goede recensie! Kan de mijne wel weghalen..

Goed te horen dat 'ie je bevalt! Enneh ... Zal ik Cocoon dan maar 'ns uit gaan proberen?

Oh!

En ...




Ik neem alles terug!

Goed folk album van deze tot op heden onbekende band voor mij. Erg minimalistisch gespeeld, daardoor zeker aantrekkelijk. Eerste paar nummers zijn erg goed. Jammer genoeg komt er daarna de klad wat in en slaat verveling/verzadiging bij mij toe. Mits gepast in het gebruik goed te verteren

Enorm mooi en onbekend! Red Seagulls als favoriet!