The Pineapple Thief - Abducting the Unicorn (1999)

Schitterende plaat van dit weinig gekende Pineapple Thief maar terecht gekoesterd door enkelen !

Erg mooie plaat ja, aanrader voor Porcupine Tree-fans

... maar ik vind dan Pineapple Thief zelfs beter.... oei, nu haal ik wellicht enkele boze Porcupine Tree-fans op mijn hals?

Ik ook eigenlijk stiekem Of in ieder geval evengoed.. en in ieder geval ondergewaardeerd..

vandaag aangeschaft, zeker geen spijt van.
hier ga ik nog vaak met plezier naar luisteren.
volgende week de volgende in het rijtje van deze band.

Aangename indie/prog rock, als ik het zo mag noemen.

Hier klinkt Bruce zo nu en dan als die vent van Smashing Pumpkins.

Het eerste nummer knalt er gelijk in, met fijne melodiën, goede muzikale begeleiding en een killer-gitaarsolo. En de bijna 20 minuten durende afsluiter is een topper van een epische progrocksong. In jaren niet meer zo'n samenhangend en mooi stukje muziek gehoord

Ik vind de muziek totaal niet vergelijkbaar met Porcupine Tree.
Alleen het feit dat beide bands als solo-project zijn gestart, beide een zanger/componist/gitarist als spil heeft, beide bands de initialen P.T. hebben en beide bands melancholisch muziek maken, maakt nog niet dat de bands muzikaal vergelijkbaar zijn.

Pineapple Thief tapt meer uit een standaardrock/indie rock vaatje, terwijl Porcupine Tree meer vanuit de psychedelische/spacerock kant opereerde, en nu meer wat hardere/avant garde rock maakt.

Bruce is trouwens ook een veel betere zanger dan Steven Wilson.

Mooi! Het album is binnenkort weer verkrijgbaar.

Heb hem ondertussen opgehaald en het is toch weer genieten. Heb dit album nooit echt goed beluisterd, daar gaat nu wel verandering in komen. De remaster heeft, hoewel ook niet bijzonder mooi, een stuk betere hoes meegekregen dan het origineel.

Trouwens ook leuk om te lezen dat IO pages aandeel heeft gehad in de verdere loopbaan van de band.

De remaster staat inmiddels ook op Spotify met originele albumtitel 'Abducting at Birth' en een andere/originele hoes. Nu uitgebracht onder het Kscope label. Daardoor nu ook beschikbaar op Spotify. Een aantal weken geleden wilde ik het debuut luisteren - nog onder de oude naam (Abducting the Unicorn) - maar stond toen (als enige album van de band) niet op Spotify.

Dit mooie debuut is voorlopig de laatste Pineapple Thief, dat nog aan mijn verzameling ontbreekt, maar het album staat in bestelling. Gelukkig kan ik er nu op Spotify alvast van genieten. Eindelijk!

The Pineapple Thief, een Britse band die in de jaren '90 het muzikale landschap betrad, heeft zichzelf onderscheiden met een bijzondere mix van alternatieve rock en progressieve rock. Onder leiding van de getalenteerde Bruce Soord betoveren ze hun publiek met melancholische melodieën en complexe muzikale structuren die zowel hartverwarmend als intrigerend zijn. Hun muziek, rijk aan emotionele diepgang en subtiele instrumentale nuances, biedt een verfrissende kijk op het progrock-genre en blijft fans al jaren boeien.

Hun debuutalbum uit 1999, Abducting the Unicorn, is een muzikale reis vol mysterie en emotie. Vanaf het allereerste nummer voel je dat je iets bijzonders ervaart. De melancholische schoonheid van de muziek biedt zowel troost als intrige.

Neem bijvoorbeeld het openingsnummer Private Paradise. Deze track is een hypnotiserende reis door serene en melancholische landschappen. De etherische melodieën en introspectieve teksten nodigen je uit om te reflecteren op persoonlijke gevoelens en verlangens naar ontsnapping. Het voelt als een muzikaal toevluchtsoord waar zorgen even verdwijnen.

Dan is er Drain, dat betovert met een gruizige, meeslepende sfeer. De dynamische opbouw en intense geluiden weerspiegelen de fysieke en mentale uitputting die in de teksten wordt beschreven. Het nummer sleept je mee in een maalstroom van emoties en laat je de intensiteit van vermoeidheid en leegte voelen.

Whatever You Do - Do Nothing is een gedreven en dynamisch stuk dat gevoelens van besluiteloosheid en stagnatie uitdrukt. Elke noot ademt spanning en emotie, en het gevecht tegen apathie komt krachtig naar voren. Het nummer is een reflectie op de worsteling om uit een staat van inertie te breken.

No One Leaves This Earth heeft een beklemmende, bijna buitenaardse sfeer. De onheilspellende tonen en zweverige melodieën benadrukken de thema's van sterfelijkheid en dood, een duistere maar fascinerende verkenning van onze eindigheid. Soord's lyriek, vol existentiële overpeinzingen, voegt een diepgaande filosofische dimensie toe aan de muziek.

In Punish Yourself vinden we een bedachtzaam en emotioneel klanklandschap. De introspectieve teksten en serene melodieën nodigen uit tot zelfreflectie en het verwerken van emotionele pijn. Het nummer is een ode aan zelfacceptatie, door de pijn heen.

Everyone Must Perish verkent de onvermijdelijkheid van de dood en de vergankelijkheid van het leven met opzwepende ritmes en pakkende melodieën. Het is een van de meest memorabele stukken op het album.

Met Judge the Girl zet The Pineapple Thief een stevig en krachtig nummer neer. De rauwe energie en gedreven tempo's weerspiegelen thema's van vooroordelen en oppervlakkigheid, wat resulteert in een intense muzikale ervaring.

Het slotnummer, Parted Forever, is een dynamische en epische afsluiting van het album. Met weelderige orkestratie en emotioneel geladen zang voelt het als een catharsis, een bevrijding van alle opgebouwde spanning. De dromerige klanken en meeslepende melodieën beschrijven de pijn van verlies en afscheid, en nemen je mee op een reis door verschillende muzikale landschappen.

Abducting the Unicorn is niet zomaar een album; het is een meeslepende ervaring die je niet loslaat. De muzikale vakmanschap van The Pineapple Thief is overal voelbaar, van de subtiele nuances in de instrumentatie tot de diepgaande emotie in de zang. Als liefhebber van alternatieve en progressieve rock, kan ik met volle overtuiging zeggen dat dit album een meesterwerk is. The Pineapple Thief heeft met hun debuut een blijvende indruk achtergelaten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl