Hammerfall - Infected (2011)

Is dit dezelfde Hammerfall als die van de Warriors en Swords of Steel? Alsof ze een minderwaardigheidscomplex hebben opgedaan, ik ben benieuwd.

Hee, een nieuwe Biohazard.... oh nee, wacht..

Ja dit is dé Hammerfall. Dat powermetalorkestje van Oscar Dronjak.

Ben wel benieuwd naar deze plaat, hoewel ik niet gelijk warm wordt van de eerste single one more time. Bij elke plaat vrag ik me steeds weer af waarom het gas niet weer eens stevig wordt ingetrapt zoals op de eerste plaat?

Ik vind One More Time anders een tof nummer! Nu de rest nog.

De 3 eerste albums van HammerFall vond ik anders nog wel goed. Nadien heb ik ze niet meer gevolgd. De zang vond ik altijd één van de minpunten.

Nu voor de eerste keer aan het luisteren. Positief verrast, et gas lijkt lijkt vaker dan op de laatste platen wat dieper ingetrapt te worden. Natuurlijk is de plaat her en der best langdradig en staat er weer een tenenkrommende ballad op, maar al met al lijkt het een heel erg degelijke plaat te zijn geworden. Het nieuwe image wat ze zich aan proberen te meten hoor ik op de plaat niet heel erg terug, of het moet zijn dat een aantal nummers wat toegankelijker klinken.

Ik vind hem eigenlijk een beetje minder dan het voorgaande werk, maar nog steeds wel van degelijke kwaliteit. Ik hoor ook niet echt terug dat ze een nieuwe image proberen te creëren, naar mijn idee is het ook niet meer of minder toegankelijk dan het voorgaande werk.

666 - The Enemy Within


Wat zijn ze weer bijzonder origineel.
De Cans is klein dat ik dit schijfje aan mijn collectie toevoeg.

Op basis van songtitels?

Nee, op basis van mijn flauwe woordspeling in het vorige bericht.

Je had ook kunnen zeggen:

De Cans is groot dat je hem aan je collectie toevoegt?

Ga je hem nu kopen of niet?

Ik heb de eerste 3 albums ooit gehad en vooral het debuut vond ik toen erg sterk. (op de tenenkrommende ballad na) De zang van Cans heeft echter hetzelfde effect als een Brusselse kaas. In het begin stinkt hij wel een beetje, maar je geraakt eraan gewend. Na een aantal jaren wordt de stank helaas zo hard dat hij het huis uit moet.

Na mijn eerste luisterbeurt wou ik dit even kwijt:

Redemption

Nu al een van de mooiste nummers die ze hebben geschreven! Gelijk ge-repeated!

Ik hoor wel degelijk een heleboel verschillen met voorgaande platen, voor zover diversiteit binnen dit genre mogelijk is. Tekstueel is het allemaal wat donkerder, en wat meer straight to the point. Muzikaal is het ook allemaal net ff anders als wat ze altijd gedaan hebben. Moeilijk uit te leggen, het klinkt allemaal wat minder log, wat luchtiger en het tempo licht wat hoger waardoor er meer vaart in de plaat zit. Erg lekker plaat dit het beste wat ze de afgelopen jaren uitgebracht hebben.

Welk genre? Powermetal niet toch?

Ik vind dit album op zijn voorganger aansluiten, alhoewel het gaspedaal dit keer ongekend vaak vol wordt ingedrukt.

Ongeveer hetzelfde als hoe ik erover denk. Ondanks dat het overduidelijk Hammerfall is klinkt de plaat toch een stukje spontaner en energieker dan zijn voorgangers (daarbij wel vermeld dat ik met name No sacrifice, No Victory nog altijd erg sterk vind). Ik zou zelfs bijna roepen dat het een beetje herinneringen oproept aan de eerste twee albums (Glory to the Brave en Legacy of Kings) qua sfeer, toen de band nog niet gevangen zat in het keurslijf waar ze door de jaren heen zijn in gegroeid.

Hoe dan ook - de band stelt me eigenlijk nooit echt teleur, en ook deze keer dus weer niet. Een score geven daar is het nog een beetje te vroeg voor maar zoals het er nu naar uitziet wordt dat wellicht een 4'tje.

Hoe meer ik hem beluister hoe vetter ik hem ga vinden. De plaat klinkt overduidelijk anders dan alle voorgaande platen, het gas gaat er wat steviger op en de nummers zitten vooral veel vernuftiger in elkaar. Met als absolute uitschieter het laatste nummer 'redemtion' wat een mongool van een nummer is dat zeg!!!!!! 4,5*

Dat is nog eens een superlatief!

Maar hijs goed inderdaad!

Wat me alleen op deze plaat stoort is het verschrikkelijk slechte engels van Joachim Cans, dat is me op ander platen nooit zo opgevallen.

Frisse plaat die inderdaad iets steviger klinkt dan de voorganger. One more time, Bang Your Head, Patient Zero en The Outlaw vind ik momenteel de uitschieters.

Ik sluit me aan bij de mening van Eddie: hoe vaker ik deze luister, hoe beter ik hem ga vinden. Aan de andere kant: Hoe vaker ik hem luister, hoe meer de soms nogal vreemde uitspraak van de zanger me begint te irriteren... Er zijn wel meer (vooral Scandinavische, naar mijn idee) artiesten die dit hebben, maar op een of andere manier valt het me bij dit album wel erg op. Dat is dus wel wat minder..
Maar afgezien daarvan (en het nummer 'Send me a Sign', dat vind ik niet zo'n geslaagd nummer) vind ik het een erg goed album. Ik ga ze in november live zien, en kijk er alvast naar uit