France Gall - Poupée de Cire Poupée de Son (1965)

Heerlijke plaat! Poupée de Cire, Poupée de Son is natuurlijk een Songfestivalkraker van de bovenste plank, maar ook van Laisse Tomber les Filles kan ik nooit genoeg krijgen, maakt niet uit wie het zingt.

Grappig dat de lp voor best hoge bedragen te koop wordt aangeboden (ebay, Discogs). Een gewilde plaat dus. Ik mag hem graag draaien.

Helaas niet op Spotify althans niet dit album, maar een soort 4 track EP

Tja, ik gebruik Spotify niet dus geen last van. Gewoon de zwarte plak op de speler en draaien maar

Ben een beetje verslaafd aan dit album te raken (net als Françoise Hardy)........ kom op met die lente nu!

Die EP staat hier ook op de site: France Gall - 4ème Série - Laisse Tomber les Filles (1964)

Ik heb net als aERodynamIC de lp. Maar dan wel een heruitgave.

Ik wist niet dat er ook een heruitgave van bestond? Ik heb de oude versie.

Le Cœur Qui Jazze vind ik ook zo'n lekker nummer.

In 2008 opnieuw op vinyl uitgebracht. Worden intussen ook al fikse prijzen voor gevraagd op Discogs.

France Gall - Poupée de Cire Poupée de Son

Ook een halfje bijgedaan want hier staan alleen maar goede nummers op.

Geen fan van het latere werk, aERodynamIC? Ella, Elle L'a kent iedereen natuurlijk maar ook heerlijke nummers als Samba Mambo moeten jou bevallen zou ik denken.

Ella Elle L'a vind ik echt een vreselijk nummer

Samba Mambo ken ik ook. Doet me minder. Het is toch dat geluid op deze plaat die het 'em doet denk ik.

France Gall staat voor mij voor jeugdsentiment. Alleen kende ik in dat jaar en dan heb ik het over 1965 alleen het winnende songfestival lied en Sacré Charlemagne. Nu vanmorgen i.v.m. haar overlijden haar eerste drie albums beluisterd en die klonken zeker niet slecht, integendeel zelfs. Aanstekelijke jaren zestig popmuziek van deze destijds zeer aantrekkelijke Franse blondine.
Wat zij daarna maakte kan mij niet zo bekoren. Ella Elle L'a vind ik trouwens ook een vreselijk nummer. Dat album Babacar laat ik daarom verder ook maar aan mij voorbij gaan. France Gall hoort voor mij nu eenmaal in de jaren zestig thuis.

Net als vorig album schoolmeisjespop maar erg leuk en spontaan. Met Poupée de Cire, Poupée de Son waarmee ze het ESF won werd ze internationaal bekend, een nummer dat - in tegenstelling tot de meeste andere songfestivalnummers - totaal niet gedateerd klinkt.

Haar latere (jaren '80) werk vind ik zeker zo goed waar ze volwassener materiaal brengt. Dat aERodynamIC en wibro Ella Elle L'a een vreselijk nummer vinden komt natuurlijk omdat ze die verschrikkelijke cover van Kate Ryan in hun hoofd hebben.

Nou nee, die ik ken ik niet eens goed, die van France Gall des te meer. Gewoon een irritant nummer. Doe mij maar die jaren '60 meisjespop, met haar latere werk heb ik juist minder

Die is inderdaad niet best. Maar de laatste jaren wordt gelukkig het origineel weer altijd gedraaid.

Ik vind Ella, Elle L'a fantastisch. Zou zeker in mijn top 100 beste nummers ooit staan.

Bij mij ook ,zoals ik zondag al bij R.I.P. schreef ....Vooral haar albums ('75- 92) van/met haar toenmalige echtgenoot/Componist Michael Berger zijn van goed niveau, en ook haar Livealbums uit die periode klinken vaak sfeervol en goed

Vind haar '60,s werk ook prima ,maar verkies liever haar volwassen geluid uit haar latere carriere

Het titelnummer is één van de bekendste Franse liederen, denk ik zo, natuurlijk ook dankzij het Eurovisiesongfestival, maar op dit plaatje staat zoveel meer, en dat in een tijdsbestek van nog geen halfuur! Eigenlijk staat hier geen enkel minder nummer tussen (nu ja, misschien aan het eind), heerlijk genieten en wegdromen bij de wonderlijke vocalen van de toen 17-jarige France Gall.

4 sterren

Leuk album, eigenlijk een samenraapsel van singles en b-kanten. Soms wel een tikje te blij en hysterisch, maar in de goeie stemming werkt het alleen maar aanstekelijk. De twee door Serge Gainsbourg gepende klassiekers - Poupee de Sire Poupee de Son en Laisse Tomber Les Filles - steken er wel bovenuit.