Jay-Jay Johanson - Spellbound (2011)

Minder trip-hop of film noir dan zijn voorganger, maar met een organischer geluid. Het klinkt soms haast als soul en een nummer als Blind heeft heel lichte bossanova invloeden alsof Kings of Convenience met Astrud Gilberto op het podium staat.
Misschien komt dat door het stemgeluid van Jay-Jay Johanson dat qua sfeer een beetje doet denken aan Antony (maar dan minder klassiekerig en het ontbreken van de vibrato) of James Blake (maar dan minder experimenteel) en het lijkt een minder akoestische variant op Kings of Convenience.
Het is een rustig album dat het gevaar loopt saai te worden naarmate het vordert en dat toch weet te ontwijken doordat er een serene sfeer gecreëerd wordt die een behaaglijk gevoel oproept.
De instrumentatie is spaarzaam en toch uiterst effectief en het warme stemgeluid past daar prima bij.
De voorganger heb ik vaak gedraaid en ik denk dat ik hier nog even zal moeten inkomen. Wel zeer geschikte muziek voor de late uurtjes en alle romantici onder ons.
En ik denk dat liefhebbers van Chet Baker hier ook wel raad mee weten en wie James Blake te moeilijk vond doen moet Jay-Jay Johanson zeker eens beluisteren.

OK album, maar minder boeiend dan zijn twee voorgangers. De balans slaat te veel door naar ingetogen, rustige nummers. Het ontbreekt een beetje aan variatie. Ook waren de vorige albums productietechnisch interessanter.