DJ Mad Dog - A Night of Madness (2011)

DJ Mad Dog is een van de populairste Hardcore producers uit Italië en heeft al enkele jaren een contract bij Traxtorm Records. In de loop der jaren heeft hij een prima EP's geproduceerd. Met hier en daar een uitschieter is hij wel een van de betere artiesten naar mij mening. Dit is zijn eerste solo-album en is al een tijdje gehyped. Achteraf niet helemaal terecht, aangezien is gebleken dat de tracks op CD1 allemaal cuts zijn, wat betekent dat het niet volledige tracks zijn. Ook zitten er veel vocals voor geplakt die al helemaal nergens goed voor zijn. De 2e CD is een mix van eerder uitgebrachte nummers, uit 2001 tot en met 2010. Hierdoor voelen veel fans zich een beetje bedrogen, vooral vanwege CD 1, omdat het niet gebruikelijk is om verkorte versies op een album te vinden. Mad Dog heeft vandaag een bericht verspreid, dat hij het heeft gedaan omdat hij een compleet dansbaar album te maken, zonder de intro's en outro's. Dan nog stel ik mijzelf de vraag of hij wel de waarheid spreekt, omdat er allerlei vocals bij geplakt zijn. Gelukkig worden de volledige tracks over enkele weken released, aldus de Boze Hond. Ondanks dat het wel een lichte teleurstelling (nou ja, licht...) is het album zeker de moeite waard. Allemaal nieuwe tracks op CD 1, waarvan er van 5 previews waren, een paar weken voor het album.


Een van deze previews was van de hoofdtrack, getiteld 'A Night Of Madness'. Dit was ook meteen het anthem voor het feest van de CD-release, welke afgelopen vrijdag plaatsvond in Gemert. De track staat wel voor een anthem vind ik, energiek, opzwepend en een goede sfeermaker. De track opent in de break van de nog niet uitgebrachte volledige track (tenminste dat hoop ik!), want de melodie begint al na een halve minuut en even later gaat het nummer ook al gelijk los. Klinkt erg lekker, daar niet van, maar dan voelt het toch wel een beetje kort aan.

Power To The People vind ik een van de beste tracks op het album. Opent gelijk met een erg cool melodietje en je kan merken dat D-Passion heeft meegewerkte aan de track. Krachtig en een goede hoofdmelodie. Niet te vrolijk, maar ook zeker niet industrieel, zoals sommige releases van D-Passion.

Who's The Best werd ook eerder aangekondigd en wordt released op 'Hardcore Machine' ergens in mei dacht ik. Deze track is ook vrij standaard, met rapsamples, een standaard synthesizer en geen opvallende kick. Maar met standaard hoeft niets mis te zijn bewijst de track. De melodie is best leuk en ik denk ook wel dat de track veel gedraaid gaat worden op feesten.

Bassdrum Bitch is ook wat ingekort, terwijl de al iets eerder uitgebrachte EP ook slechts een kleine 4 minuten duurde. Deze track wordt door veel producers aangeraden en dat is wel terecht denk ik. Het stukje na de break, waar een vreemde schelle, vervormd klinkende melodie zich introduceert is namelijk een erg aangenaam stukje Hardcore. Lekker hard en vrij rauw, voor mainstream begrippen. De rest van de track vind ikzelf niet zo bijzonder en het maakt me bij deze track dan ook niet zo veel uit dat hij ingekort is.

The Core opent ook weer met een vage intro van een telefoongesprek, dus dat dan maar skippen en niet lang daarna is de climax van de track ook alweer bereikt. Een vrij korte, doch leuke melodie. Niet een van mijn favorieten, maar wel een leuke opvuller.

Hardcore Machine wordt ook uitgebracht op (goh) 'Hardcore Machine' en vond ik de eerste luisterbeurten niet veel aan. Intussen vind ik het wel een aangenaam nummer. Dat is vooral te danken aan de vocals (die wel gewoon in de track horen). Deze klinken erg computer-achtig en dat klinkt wel tof. De kicks zijn lekker en de melodie is niet al te vrolijk , maar wat rauwer en agressiever dan het meeste werk. Anime is sowieso wel een veelbelovend artieste. Detonate was ook een prima eerste plaat van deze Italiaanse en ze heeft ook al aardig wat boekingen achter de rug.

Dreams is een van de meest opvallende tracks op de CD. Hij heeft namelijk enorm veel invloeden van jaren '90-Hardcore. Vooral de melodie, deze synth is toen wel vaker gebruikt. Een aangename verrassing. Daarom extra jammer dat de track zo ingekort is, want ik ben nu ook erg benieuwd naar de rest van de track. Het gezemel van MC Tha Watcher vond ik dan weer niet zo nodig.

Don't Fuck Around opent met een banjomuziekje en een voicesample. Het lijkt wel uit een Western te komen. Dit wordt daarna ruw onderbroken door gebeuk, waarvan duidelijk hoorbaar is dat Angerfist een flinke vinger in de pap heeft gehad. De synth is daar helemaal in zijn stijl. De hoofdmelodie is ook best te pruimen, maar ik vond het niet echt iets bijzonders. Ik had iets beter verwacht eerlijk gezegd, maar misschien zijn mijn verwachtingen van Angerfist de laatste tijd ook wel iets te hoog door zijn laatste producties die ik erg goed vond.

Game Over heeft veel ouderwetse 8-bit computergeluidjes. Het nummer opent met een Super Mario muziekje, wat daarna overgaat op simpele bliepjes en het nummer bouwt op naar wat stampwerk. In de break hoor je weer een ingevoegde vocal en er komen wat bekende melodietjes voorbij van Mad Dog en Amnesys; Disorder en Elevation. Vooral het melodietje van Elevation vond ik een leuke verassing, aangezien ik dat een steengoede track vind. Daarna komt de hoofdmelodie, die ik dan weer niet zo bijzonder vind. Het nummer bouwt op het laatst af met een andere melodie. Deze vond ik wel erg tof, maar dit duur jammer genoeg maar 20 seconden en daarna is de albumversie afgelopen.

Nothing Else Matters is al vaak gebruikt in Hardcore- en -Style nummers en vond ik ook eigenlijk niet origineel genoeg. Na een lange vocal begint de track en hoor je de bekende voicesample van Metallica. De melodie is ook al eens eerder gebruikt in de gelijknamige track van Zany & DV8. Toch blijft het een aandoenlijke melodie, zeer geschikt voor feesten.

Bij de elfde track, B.O.B. zijn de eerste ingevoegde vocals al te bekennen, totaal niet boeiend en alleen maar ruimteverkwisting, ik had liever een iets langere track gehad dan. De track is in dezelfde stijl als in A Night Of Madness, alleen de melodie vind ik wat minder.

Dan de afsluiter, Lost met Nosferatu. De enige geschikte afsluiter ook, want deze is met uitstek het snelst, hardst en misschien ook wel het energiekste. De intro is wat vervelend, maar daarna komt een schreeuw vocal en barst het nummer los. Erg vlot en met deze kicks klinkt dat goed naar mij mening. Even voor de tweede minuut komen nog wat geluiden er bij die er goed bijpassen en zorgen voor de nodige variatie. De break is totaal anders en haast wat donker door breakbeats en een hoog onheilspellend geluid. Het gedeelte daarna is erg tof en energiek. Als het na een tijdje wat langzamer gaat, knalt het nummer nog een keer los en wordt de eerste CD prima afgesloten.


CD 2 is zoals ik al eerder vermelde een mix van eerder uitgebrachte nummers. De opener, The Memory Disappears stamt alweer uit 2001. Een wat onnozel klinkende vocal, maar toch erg aandoenlijk, leuke melodie ook. Typische Hardcore voor die tijd.
Snap Off heeft een lekker kickje en de vocals passen prima in de track. Dit nummer zit echter maar kort in het nummer en de melodie komt niet te pas in de mix.
Bij het derde nummer wel, mag ook best, de melodie mag er best zijn. Dangerous is een van z'n bekendere nummers maar is niet zo bijzonder.
Mad Dog's remix van het Nightmare anthem toentertijd is nog steeds wel de moeite waard. Leuke break met wat terugkijkjes op oudere tracks en daarna de melodie. Vrij stevig doorstampertje.
Here Comes The Madness is een van z'n recentere werkjes. Deze is uitgebracht in 2010. Prima track die ik de laatste paar weken wat leuker begon te vinden. Best origineel melodietje die goed in het gehoor ligt en de kicks bevallen me ook best.
Daarna wordt overgemixt op Disorder. Weer een goede melodie met een originele synth voor die tijd.
Nasty heeft een wat meer standaard melodie, maar klinkt daarom nog steeds prima. Door de kicks blijft de track nog vrij hard, terwijl de melodie juist vrolijk is.
Fire is nog steeds een fijn nummer met ook hier vrij stevige kicks, die duidelijk van Mad Dog zelf komen, aangezien Noize Suppressor haast een eigen merk kicks heeft, Hol en vrij zwak. Lack Of Existence, een track uit 2010 die met Nosferatu is gemaakt en dat is erg duidelijk te horen. een van mijn favorieten uit 2010. Goede kicks en een kwalitatief goede break zijn aanwezig in deze track. De melodie is ook een van de besten uit deze mix.
De mix wordt netjes afgerond met Unexist, wat een terechte keuze is, Unexist is een van de hardere producers en hier is dan ook een echte Unexist kick te horen. Geen lollige synths of lange breaks hier, maar veel gebeuk met een klein industrieel likje. Ook zijn er wat instrumenten te horen wat je vaak ook niet hoort in dit soort muziek.

Ondanks dat ik wel wat teleurgesteld ben ik het album door de korte speelduur, heeft het luisteren me wel met een goed gevoel achtergelaten. Nu kijk ik veel uit naar de volledige releases en ik hoop dat die sommige tracks wat beter maken en andere tracks niet slechter maken. Tot die tijd kan ik hiernaar luisteren, er staan aardig wat goede nummers op dus dat moet wel lukken. De mix is ook leuk om eens te horen, maar ik luister thuis nooit naar mixen dus die zal ik wel niet vaak meer beluisteren.

3.5* lijkt me wel op zijn plaats.