Deafheaven - Roads to Judah (2011)

Het label dat zich voornamelijk specialiseert in Hardcore, is ineens geintereseerd in Black Metal. Logisch in dit geval. Deafheaven combineert shoegaze, een hardcore aanval en black tot 1 geheel. De zang staat heel ver naar achter, wat weer duidt op de Shoegaze invloeden? Erg vet in ieder geval en een verhoging zit er wel in. Kan wel eens 1 van de beste albums van het jaar worden.

Ik moet zeggen...dit klinkt nie verkeerd nie!!

Dat eerste nummer, kippevel!

Precies dezelfde reactie had ik, prachtig nummer! Voor de rest nog niet verder beluisterd, maar dat moet ik snel eens doen.

Heb dit gecheckt door de vele lovende woorden en omdat dit op Deathwish uitgebracht is. Het is toch een tegenvaller geworden. Dit soort neerslachtige trance-black metal trek ik maar heel af en toe, deze plaat bevalt me dan weer niet.

Zelden roept Black Metal zulke emoties bij mij op, Deafheaven krijgt het voor elkaar. Hetzelfde geldt voor Alcest. Het zijn bands met veel invloeden van shoegaze maar dat genre is dan weer niet echt mijn ding. Ik heb er blijkbaar liever een hard muzikaal randje omheen.

De drummer verdient echt een compliment, de blastbeats worden met bravoure en subtiliteit gespeeld met erg mooie accenten. De gitaarpartijen zijn echt heel erg mooi en hebben raakvlakken met de ultieme post-rock climaxen maar dan een stuk harder en voor mij ook meer overdonderend. Het album straalt hoop uit en ik krijg er echt kippevel en tranen in mijn ogen van. Als ik dit album vaak blijf draaien heeft hij zelfs kans om in mijn top 10 terecht te komen. Black Metal klinkt zelden zo mooi!

Hoewel ik niet echt thuis ben in black metal durf ik toch al wel te zeggen dat ik dit een mooi genre vind. Symfonische of atmosferische black metal zoals deze vind ik heerlijk om naar te luisteren. Het klink stoer, hard en ongepolijst, maar is desondanks erg sfeervol en meeslepend.

Dit album van Deafheaven bevalt me dan ook uitstekend. Hoewel ik deze vier nummers eigenlijk nog geen van allen door en door ken (als ik een van de nummers op heb staan kan ik maar moeilijk thuisbrengen welke van de vier het is) weten ze me toch allemaal te pakken. Voorwaarde is wel dat ik met mijn volle aandacht erbij ben, want anders gaat het grootste deel van de sfeer en de opbouw aan me verloren. Gelukkig is dit album redelijk compact, met maar vier nummers en een speelduur van 38 minuten, waardoor het geen al te lange en vermoeiende zit wordt.

Unrequited is al van begin af aan mijn favoriete nummer. Dit nummer bevat heel veel tempowisselingen en houdt me daardoor continu alert. Toch is het een duidelijke eenheid en geen aaneenschakeling van riffjes of melodielijnen. Unrequited is een heel compleet nummer en dat maakt het zo goed.
Language Games spreekt me ook aan. Het is een heel krachtig nummer en is ook wat toegankelijker dan de rest. Het is korter, heeft minder tijd nodig voor de opbouw en blijft mede daardoor ook wat gemakkelijker hangen. Bovendien zit er een heel mooi rustmoment ongeveer halverwege dit nummer, waardoor het geheel wat gemakkelijker te behappen wordt.
Violet vind ik bij vlagen ook al erg mooi, maar dat nummer ken ik eigenlijk nog niet goed genoeg om een goed oordeel over te kunnen vellen. Violet zou zomaar eens de voorkeursstem van Language Games af kunnen gaan pakken.

Road to Judah is goed voor vier sterren, maar of die beoordeling zo blijft is nog lang niet zeker. Unrequited is eigenlijk het enige nummer dat ik al goed weet te doorgronden en al goed ken, de rest kan naar verloop van tijd nog wat groeien. Of gaan vervelen, al zie ik dat niet zo snel gebeuren.

Hop, ineens een verhoging van twee sterren. Na dit reeds een jaar om de haverklap geprobeerd te hebben, valt het kwartje ineens. Wat een heerlijke back hipstershoegazeblackmetal.

Prachtige plaat. Mooie verweving van post-rock, shoegaze en black metal. Ik ben niet zo heel erg te spreken van 'reguliere' black metal, maar deze mengelmoes maakt deafheaven netjuist wèl erg interessant voor me! Ik heb deze plaat in 2012 echt geheel grijs gedraaid en draai hem nu nog! Live ook èrg goed!

De atmospheric black metal bands winnen stilaan terrein in mijn waardering. Deze bands zijn niet zelden geworteld in andere subgenres, bij dit sublieme debuut van het Amerikaanse Deafheaven denk ik dan vooral aan de postrock/metal en shoegaze.

Qua sfeer eigenlijk onvergelijkelijk in mijn ogen, wat behoorlijk straf is. Het leunt wat aan bij Wolves in the Throne Room, maar zeker niet zo dat het er vingerdik bovenop ligt. 'Roads to Judah' ga ik zeker nog veel meer beluisteren (ideale speelduur ook), en in de nabije toekomst proberen toe te voegen aan mijn bescheiden collectie CD's.

Een beetje op de gok gekocht. Kende alleen het nummer Sunbather van deze band. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik de gok genomen heb. De eerste luisterbeurt was voortreffelijk.

De grote muur van geluid die op je afkomt zit op het randje van overweldigend. Ik heb werkelijk waar met m'n ogen dicht zitten headbangen, zo diep zat ik erin. Het contrast van agressieve zang en zoete melodieën is briljant gevonden. Waanzinnig mooi dit, als m'n liefde niet verzwakt zelfs top tien materiaal.

Luister deze eigenlijk nu pas, maar deze is misschien wel beter dan Sunbather. In die heerlijke geluidsbrij zit me toch een portie gevoeligheid verstopt. Subtiele overgangen en melodieën opgerekt tot lange songs die je direct weten te raken.
Op sunbather misschien wat beter uitgewerkt, maar dat is slechts een logische stap in de evolutie van een band, kan echt niet om de 5* heen hier.

Ik leerde dit jaar pas dream house kennen. Ik ken niks van black metal maar ik hou van zoals van vele genres wel post rock en post metal en groove metal. Na dream house volgende het album Sunbather natuurlijk. Fe no me naal. En daarna oCHL en new Bermuda,... Waaw, waaw. Wat een mix van stijlen en intensiteit. Het raakt mijn snaren ongezien. En uiteraard volgde infinite granite. Sprakeloos. Geweldig. Minder goed dan het vorige, maar geweldig. Enkel die plaat had me stuk gekregen, maar ik kende het eerdere werk al. Roads tot Judah vond ik wat minder, het kreeg weinig aandacht. En na toch maar eens wat luisteren... mensenlief... Mensenlief, wat een fantastische plaat. Shit zeg. Vier nummers die me verpletteren. Soms wordt je mottig van hoe geweldig een band je kan raken. Ik ben bijna 47. En dit is het meest roerende wat mij ooit bereikte..