Jim Jones - Capo (2011)

Ergens in Jim Jones gaat een goede rapper schuil, althans dat zou je zeggen als je de instant klassieker Ain't Nothing Like You (Hoochie Coo) samen met Blakroc en Mos Def hoort. Met een langzame, organische productie kan de rapper zeer aardig uit de voeten, zo blijkt op dit nummer, doordat zijn diepe stemgeluid en trage flow opgaan in het geheel en zo onderdeel van de instrumentatie lijken te zijn. Nou ja, dat of het is gewoon een toevalstreffer, en daar begint het eigenlijk steeds meer op te lijken. Zeker nu Capo is gereleasd; het zoveelste album van Jim Jones zonder enige vorm van glans.

Zo heeft Jim Jones al moeite met het dragen van een album, en hij lijkt hier zelf van op de hoogte. Want waarom wordt hij anders op zowat elke track van minimaal één gastartiest voorzien? Dat is overigens niet erg in het geval van Game, Raekwon en Prodigy, bekwame rappers die Jim Jones naar een hoger niveau tillen. De nummers met deze gastartiesten zijn dan ook met afstand het beste wat Capo heeft te bieden, al is het alleen maar omdat deze MC’s het vocale niveau van de plaat opkrikken met stuk voor stuk sterke flows. Wordt Jim Jones vergezeld door MC's als Chink Santana, Sen City en Rell, dan vervalt hij in zijn oude gewoonte en is de muziek die hij maakt niet veel meer dan een slap aftreksel van goedkope tienerhiphop. De raps gaan op dergelijke tracks kwalitatief flink achteruit, wat resulteert in een Jim Jones die niet verder komt dan het lusteloos brabbelen over bitches en geld.

Waar Jim Jones het grootste gedeelte als een onbekwaam rapper uit de verf komt, helpen de producties op Capo ook niet bepaald mee. Onder meer Chink Santana en LOGiC produceren een aanzienlijk gedeelte van de cd, maar laten geen beste indruk achter. De galmende en vooral erg aanwezige synths en stemsamples die het grootste gedeelte van de tijd weerklinken zijn niet veel meer dan een bak repetitieve herrie. Bijvoorbeeld op het door Aaron LaCrate & Debonair Samir geproduceerde Everybody Jones, waarin op hoog tempo de woorden ‘Everybody Jones’ - verwerkt in de beat - tot vervelens toe worden herhaald. Het uiterst stompzinnige, langzame en minimaal even eentonige gedrum in combinatie met handgeklap helpt daarbij ook niet echt.

En dus is Capo niet meer dan wederom een misbaksel van Jim Jones. Hoewel er dit keer wel wat licht aan de horizon gloort. Want net als tijdens de samenwerking met Blakroc en Mos Def, laat Jim Jones ook op Capo zo nu en dan horen te kunnen rappen. Slechts op momenten dat hij zich moet bewijzen, simpelweg omdat Jim Jones anders door de gastartiesten wordt weggeblazen - zo lijkt het. Maar om daarom op je soloplaat niet meer dan drie keer verdienstelijk voor de dag te komen is uiteraard wel erg minimaal.

Check deze én meer recensies op Hiphopleeft.

Dat dat nog kan anno 2011, The Game en Lloyd Banks op 1 album.