Talk Talk - History Revisited (1991)

Remix albums zijn vaak pure kindermoord; Zo ook deze. Neen, liever de originele albumversies.

Hier was de band het dan ook helemal niet mee eens en zaten beide kampen nog in een rechtzaak. Dan kan je beter de erg goede verzamelaar "a sides be sides" (dubbel cd) kopen want daar staan namelijk alle originele 12" remixes op een stuk beter dan deze op dat moment (91 dus) hippe dance mixes.

Inderdaad een komkommercieel product.
Breng dan als er zonodig neiuwe mixen op moeten dan ook kwalitatieve versies uit. Meeste zijn hersenloos in elkaar gezet.
Jammer, maar ik ga denk dan de door Vigil genoemde "a sides be sides" maar eens scoren.

vigil heeft groot gelijk!

Een van de grootste teringstreken die je een artiest maar aan kan doen. F*ck EMI.

U vraagt, wij draaien:

F*ck EMI

hahaha ik zie in mijn updates dit album staan en dacht, fuck die heb ik inderdaad ook ergens hahahaha
Doet me wel er aan herrineren dat ik a-side-be-side nog eens moet kopen.
Heeft retile die toevallig niet in zijn winkel. Zo even gluren.

Deze rotzooi inderdaad laten liggen en gaan voor de veel betere originele 12" es en remixen op Asides Besides of 12x12 Original Remixes, die ook als cd 1 van Asides Besides is uitgebracht.

Kwam deze lp in Polen tegen voor een prikkie, en kende 'm niet.

Achteraf hier gelezen waar het om ging, en nu zelf aan het luisteren. Dat is toch inderdaad een tegenvaller.

Ik heb een andere 12 inch EP van de band met 5 officiele mixen erop, en had gehoopt dat dit dat ook zou zijn, maar dat is dus niet het geval.

Sommige mixen op deze plaat zijn best ok overigens, zolang ze maar de ziel van het origineel behouden. In de 80's waren veel maxi singles mooie verlengde uitvoeringen van de songs zelfs. Toen de 90's begonnen was dat helaas in de meeste gevallen over, en werd de song compleet ontleed, kreeg een weinig betekendende beat mee, en hop daar was de mix.

Op deze plaat zet die trend zich ook wat in, hij komt dan ook uit 1991, dus dat klopt wel.

Such a shame is compleet verkracht door zo'n 90's beat waar James Brown doorheen schreeuwt. Pas totaal niet.

De composities zelf, en de stem van Hollis maken deze plaat echter toch nog wel een beetje interessant moet ik toegeven, als is dit inderdaad geen aanrader.

Au, dat lijkt me bij nummers van deze band inderdaad wel allervreselijkst....

Je hebt gelijk: 12 inch mixen uit de jaren tachtig waren vaak alleraardigst omdat het meestal verlengde versies waren, met hier en daar wat toegevoegde elementen, die in elk geval de compositie en de ziel van het nummer intact lieten.
Eind jaren tachtig, begin jaren negentig sloeg die tendens radicaal om, met de vreselijkste, soms echt onherkenbare resultaten, alsof de DJ's zichzelf centraal wilden stellen en niet de artiest in kwestie (wat natuurlijk ook precies het geval was).

Ik heb deze wel eens in de platenzaak zien staan en had de indruk dat het dezelfde mixen waren als op die 12 x 12 Original Remixes CD, die ik zelf ook bezit. Dat zijn fraaie uitvoeringen die wat toevoegen aan de originelen. Als deze verkrachtingen (ik heb ze zelf nooit gehoord, maar ben niet van plan op YouTube te gaan zoeken) zonder medeweten van de band zijn gemaakt, is dat idd een klerestreek van EMI.

Ik zou er gaan 1 ster aan willen toekennen, maar dan moet ik 'm beluisterd hebben. Dat kan ik gezien de voorgaande commentaren echt niet opbrengen...

Er staan 3 mixen op die wel ok zijn. 2 nog acceptabel, en 4 zijn echt erg.. naar mijn mening (ikk heb de LP, die heeft 9 tracks)

...en dan moet ik gaan uitvogelen welke drie jij wel OK of acceptabel vindt? Nee hoor, dank je. Ik laat deze beker graag aan mij voorbij gaan. Ik houd het wel bij die 12 X 12-compilatie (en al hun reguliere albums natuurlijk...)

Voor een prikje gekocht en totaal geen spijt van.
Als ik hierboven lees zou het verschrikkelijk zijn, maar ik vind dit een aardig Talk Talk hebbeding, los van wat de band er zelf tegen had, ik kijk puur naar de remixes an sich.
De meerderheid van de tracks is niet eens een echte remix maar een soort edit met wat verlenging of meer ruimte voor instrumentatie.
Er staan slechts enkele echte remixes op en ook die laten de kern van de nummers behoorlijk in tact, de remix van Life's what you make it vind ik prima gedaan. Zelfde voor Such a shame (geen James Brown te bekennen) en It's my life.
Alleen bij Dum dum girl vliegt men gigantisch uit de bocht, dit is een geval, gooi er een beat onder en dat werkt niet.