Skip Mahoaney and the Casuals - Your Funny Moods (1974)

Er zijn van die albums waarvan je zowaar in trance raakt als je ze beluisterdt. Dat is bij mij al het geval bij de eerste seconden van Your funny moods. Een sweet soul / funk groep album van Skip Mahoaney, George Norris, Roger Chapman en Billy Jones. Beter bekend als Skip Mahoaney & The Casuals. Een groep die ergens in 1965 per toeval is opgericht in Washington, DC. Het zou echter tot 1973 voordat er fysiek materiaal van hen verkrijgbaar was. Eerst volgde de single Your funny moods, geïnspireerd door Billy Jones’ toenmalige vriendin die vaak (schijnbaar) stemmingswisselingen had, en niet veel later volgde hun eerste album. Er werd uiteindelijk nog een tweede album uitgebracht, maar wegens gebrek aan succes werd de formatie in 1979 opgeheven. Gelukkig maar dat ze dit album uitbrachten.

Tijdens het eerste nummer I need your love blijkt al dat we te maken hebben met een niet alledaagse band. Het is een romantisch liefdesliedje met een instrumentatie die je aanvankelijk het gevoel geeft op een onbewoond eiland te wonen, om vervolgens te worden meegesleurd in het nummer dat bijna acht minuten duurt. Nog gehypnotiseerd door het vorige nummer belanden we aan bij nog een bijzonder nummer: A town called nowhere. Het contrast had niet groter kunnen zijn, van een extreem chill nummer naar een funky nummer, met een mysterieuze, zelfs ietwat duister te noemen tekst. Struggling man brengt ons terug naar een relaxte sfeer, hoewel de titel misschien hoge verwachtingen schept op tekstueel gebied, is dit “maar” een liefdesliedje, maar wel een hele bijzondere met -wederom- een hypnotiserende werking. Your funny moods vertelt het verlaten van partner vanwege haar gedrag omdat je er simpelweg gek van wordt. De tekst is ook best leuk gevonden. ”You don’t want a man, you want a robot/ Somebody you can turn on and turn off whenever you please/ But you can’t do this to me (…)You don’t like the clothes I wear/ You don’t even like the way I comb my hair.” In ieder geval een heerlijke, met melancholiek doordrenkte ballad. I’m looking away from my past is nog zo’n bijzonder nummer, soul, funk, jazz, easy listening, latin, country of een combi van al die genres… onder welk genre valt dit nummer eigenlijk te scharen? Duidelijk wordt wel, zoals de titel al doet vermoeden, dat het verleden definitief achter wordt gelaten. Seems like the love we head is dead and gone is wellicht het meest dramatische nummer op het album, maar heeft ondanks dat, wel weer zo’n dromerige sfeer. Het sfeervolle arrangement valt vooral op, want de opvallende en prachtige teksten die continu aanwezig was, is hier wat minder bijzonder. We share love mag het album afsluiten, en doet precies wat het moet doen: zorgen dat je naar meer verlangt. Het concept van dit album is briljant. Het is perfect uitgewerkt qua tekst, maar ook qua instrumentatie. Hier is over nagedacht, dat moet wel.

Eigenlijk een heel bijzonder album als je erbij stilstaat dat hij al in 1974 is uitgebracht. Typisch zo’n album dat door het “grote” publiek niet begrepen zal worden, maar ondertussen een ferme cult-status heeft verworven bij de liefhebbers. Toch schijnt dit album destijds het niet slecht te hebben gedaan, volgens een inmiddels niet meer bestaande site van deze groep, verkocht dit album plaatselijk zo’n 100.000 exemplaren, dat beweerden ze althans. In ieder geval was er genoeg animo voor dit album dat werd besloten om hem als reissue op LP uit te brengen, en halverwege de jaren '90 verscheen deze plaat (samen met hun tweede) ook al voor het eerst op CD. Heel begrijpelijk als je dit album kent!