“Hi there! If you happen to pick up this album, and you can read… watch out for the name Doug Haynes, who is headed for fame.” Het zal Doug Haynes wel flink zijn tegengevallen, de weg naar de roem. Met slechts één album op zijn naam is er maar weinig bekend over deze soulzanger die afkomstig is uit Savannah, Georgia. Hij wist op vier en een half-jarige leeftijd al indruk te maken op zijn familie toen hij met gitaar zichzelf begleidde en al een nummer zong. Twee jaar later overleed zijn vader, en kort daarna besloot de familie Haynes te verhuizen naar New York. Haynes zweerde dat hij van zingen zijn leven zou maken. Enkel het bespelen van een gitaar was niet meer voldoende, dus leerde hij in korte tijd om om te gaan met veel andere instrumenten zoals een drumstel, een viool, een basgitaar, een trompet, een piano en nog veel meer. Dat hij het woord “mighty” in zijn artiestennaam verdient, wordt bewezen met dit album. Zijn stem, de instrumentatie, het repertoire waaronder een aantal covers. Alles klopt gewoon! Laat ik eens zijn prachtige, opmerkelijk stem als voorbeeld noemen.
Het album opent met een vrolijk liefdesliedje, I’ll be right here. De Sam & Dave cover Hold on, I’m coming evenaart met gemak het origineel, ik denk dat ik deze misschien nog wel iets beter vind. Dan volgt er nog een cover, By the time I get to Phoenix. Dit nummer is natuurlijk veel gecoverd, en deze is wellicht het beste gedaan. Niet alleen vanwege Doug, maar ook vanwege het eenvoudige, maar mooie arrangement. I wish you love is een prachtige, melancholieke ballad waarbij ik altijd het idee heb gehad dat ‘ie voorzien is van een Latijns-Amerikaans sausje op gebied van instrumentatie. Ik vind het in ieder geval één van de mooiste nummers op dit album. Het wordt allemaal wat rauwer, funky en dirty met Oo wee baby I love you. Een moddervet nummer waarin door Doug een verhaal wordt vertelt die voor menigeen herkenbaar is: het niet kunnen loslaten van die ene. ”You should hate yourself for what you did to me. (…) There have been some other chicks that wanted to come in where you left off. (…) I still wait for you baby to get home.” Nog zo’n vet nummer is Can I change my mind, lekker funky, inclusief het koortje, maar met een fijne losse sfeer schreeuwt Doug de longen uit z’n lijf. Honey weet iedere keer weer een een glimlach op m’n gezicht te toveren als ik dit hoor, fantastisch vrolijk melodietje met een nog leukere tekst! ”She was always young at heart, kinda dumb, but mostly smart, and I loved her so, I surprised her with a puppy!” In dit nummer gebruikt Doug voor het eerst zijn kopstem, daar houd ik normaal niet van, maar het past zo goed bij dit nummer dat ik me er niet aan stoor. Maar er is nog meer moois, zoals bijvoorbeeld het relaxte en soms zelfs zwoele Love on a two way street. Of wat te denken van het dromerige Yes I’m ready en de afsluiter The sly, the slick and the wicked. Tja, ieder nummer is leuk.
Maar dan komt nog die ene vraag. Wat is er met hem gebeurd? Na dit album is er niks meer van hem vernomen, voor zover bekend heeft hij niet meer materiaal opgenomen. Het blijft een eeuwige zonde, zoveel geweldige soul- zangers en zangeressen uit die tijd zijn “spoorloos”. Het is net alsof ze van de aardbodem zijn verdwenen! Nooit een interview, nooit een publicatie. Zo jammer! Gelukkig hebben we dit, op z’n zachtst gezegd, bijzondere soulalbum nog als nalatenschap. Deze plaat toont aan hoe Mighty deze Doug Hayes was/is! En dan die cult hoesfoto, wat een baas! Echt een ondergewaardeerd album.