Secret Rendezvous - Paint the Town Red (2011)

Vandaag een recensie van de Nederlanders Secret Rendezvous. Het gaat om hun debuutalbum ‘Paint the Town Red’. Het duo, bestaande uit zangeres Sietske “Musiex” Morsch en producer/instrumentalist Remi “Sausbei” Lauw brengen ons een mix van funk, soul, rock, psychedelica en pop. En mochten de namen je bekend voorkomen, dan kan dat zomaar zijn. Ze gingen namelijk eerst door het leven als Talking Loud.

Opener ‘You Either Get it Or You Don’t’ laat meteen horen dat we hier te maken hebben met echte verfijning. Prachtig gezongen, relaxte doeltreffende productie. Dat is eigenlijk met de song ‘Just One More Thing’ precies zo. Geen overdreven opsmuk in de productie maar gewoon de instrumentatie voor zich laten spreken. Dat gaat altijd ten goede van de echtheid van de muziek vind ik. Zangeres Sietske “Musiex” Morsch wil ik ook meteen één van de meest getalenteerde van de Nederlandse soulscene noemen. Perfecte beheersing in alle toon-lagen. Vol kracht.
Titeltrack ‘Paint the Town Red’ is weer een stuk meer funky. Goede gitaarriffs en sterke ritmiek zijn de basis van dit nummer. Gegarandeerd meebewegen als je naar dit nummer luistert.Evenzo bij ‘If You’re Hesitating’, een nummer die gekenmerkt voor door de futuristische keys en het fijne bassloopje. Wederom erg fijn uitgevoerd en warm gebracht door de mooie stem van “Musiex”.
Hebben we tot nog toe aardig kunnen swingen. Met met mysterieuze ‘Jealousy’ lijkt daar even een einde aan te komen. We worden mooi breekbaar en vol gevoel toegezongen op een ingetogen productie. Mooi ook hoe die backing vocals zijn verwerkt. Ook erg vet dat aan het eind van het nummer het toch nog helemaal lekker los gaat. Wah-wah gitaartje, dikke drums, riffs en knallende vocalen. Een persoonlijk favorietje van dit album.
Secret-Rendezvous lijkt ook niet vies van het laten zien van meerdere stijlen. Zo is ‘Cruise for a Minute’ weer wat meer die authentieke soulsound. Het is wel één van de kortste nummers van het album. Maar het moge duidelijk zijn dat ze deze stijl ook beheersen. En over korte nummers gesproken. Het bijna geheel vocale ‘Cyberlove’ is daar ook een voorbeeld van.

We gaan verder met het ingetogen ‘For the Sky’. De aanstekelijke claps vallen meteen op. In dit nummer wordt alle ruimte gegeven aan de zangeres. Zodoende kan ze met haar warme stemgeluid laten horen wat ze allemaal in haar mars heeft. Dit nummer kan ook weleens goed werken als single als straks de zon gaat schijnen en iedereen van dit soort muziek zal genieten.
En je kan natuurlijk altijd een nummer naar je eigen groep vernoemen. Zo luisteren we naar het rijke ‘Secret Rendezvous’. Mooi volle productie, catchy zanglijnen. Gewoon weer een erg fijn nummer. En dat hebben we ook weer met ‘Always Get So Clumsy’. Vooral de break en de daarop volgend refrein blijven van noot één lekker in mijn hoofd steken.
Bij de titel ‘Wacko’ vragen we ons natuurlijk af of het iets met Michael Jackson te maken heeft. Dit nummer vind ik wel iets minder. De vocalen zijn vervormd in de refreinen wat ik altijd jammer vind. De eigenheid van haar stem gaat dan meteen verloren. Productie is goed, zoals het op het hele album al is. Vind dan het experimentele einde wel weer cool gedaan.
‘Trouble’ is een door gitaren gedreven funky song. Lekker stevig nummer waarin de zangeres zich helemaal kan uitleven. In de verlengde van deze stijl valt ook het nummer ‘Keep it Moving’. Ook dit nummer is een door gitaren gedreven funky song waarop de zangeres zich kan uitleven. De nummers vloeien dan ook moeiteloos in elkaar over. Knallend, dansen, los gaan en uitluisteren!
‘What Do We Know’ is dan alweer het laatste nummer van dit album. Een mooi afsluiter. Ik moet zeggen dat me deze slow-stijl van Secret Rendezvous erg bevalt. Dat komt dan ook op het conto van de prachtige stem van Sietske.

Conclusie: Een erg lekker album. Veel eigenheid, veel hoorbare muzikale liefde, veel grenzen die opgezocht worden en eigenlijk maar één (halve) misser. Nederland heeft in ieder geval weer een groep waar ze muzikaal trots op kunnen zijn.