tUnE-yArDs - Who Kill (2011)

effe de score van deze geweldige plaat opkrikken na de volstrekt belachelijke 1.5 van ene zekere samslam.

helemaal mee eens! Luister nou eens goed naar bv. Bizness. Dat is gewoon goed. Bovendien blijf ik erbij dat ze echt een fantastische stem heeft. Een enorm krachtige stem met een groot bereik.
Zag haar vorig jaar live in Vera Groningen en was echt onder de indruk!

Dat tweede deel van uw zin is overbodig, het is niet verplicht om bij elke plaat een recensie te schrijven, toch? Omdat ik uw 'belachelijk' zal interpreteren als een vraag om kleine toelichting, zie volgende alinea. Bovendien ben ik niet iemand die standaard halve sterren met vijf sterren afwisselt, dus vind ik een persoonlijke vermelding echt niet aan de orde.


Ik zal het nog wel eens een kans geven, want het staat nog altijd in mijn speellijst, maar die ene luisterbeurt vond ik een vervelende periode die ik met veel moeite heb uitgezeten. Bovendien, zo laag is anderhalf toch niet? De kans dat het nog naar 1* zakt is niet onbestaande.

Vooraf had ik iets verwacht tussen lo-fi, folk en noise rock. Maar dan blijkt dat de nadruk meer ligt op springerige afro-beat, experimentele jazz en r&b. De stem trek ik niet helemaal, net zoals de teksten, maar daar is't sowieso niet om te doen.

En lo-fi snap ik echt niet, dit is net behoorlijk vlak qua productie, niets van de gruizeligheid die ik met lo-fi associeer. En die vlakke productie past ook niet bij het experimentele karakter van de muziek. (doet me wat denken aan die misser van Architecture in Helsinki van laatst).

Maar er zitten hier en daar wel leuke stukken in (bvb. de rust die Powa brengt) en heel veel goede ideeën, maar meer slechte ideeën waardoor er geen enkel nummer zelfs voor de helft kan overtuigen.

Voila, mijn belachelijke stem van klank voorzien

Lekker vrolijk voorjaarsplaatje. Liefhebbers van pak hem beet Vampire Weekend moet dit zeker eens een kans geven. Hier klikken voor de video van Bizness.

Toch wel over het paard getild, vind ik. Allemaal wel leuk en vrolijk, maar om dit nu toprecensies te geven....Nee, de klik is er echt niet.

De vergelijking die De-noir maakt met Vampire Weekend hoor ik eerlijk gezegd niet zo goed. Allebei invloeden van de wereldmuziek? Hoe dan ook, ik vind dit niet echt klinken als Vampire Weekend. Verder heb ik niet zo veel verstand van dit soort muziek, dus ik weet niet precies wat voor referenties ik zou moeten noemen. Op zijn wildste momenten klinkt dit een beetje als Chaka Khan die een zenuwtoeval krijgt, begeleid door Fela Kuti die in elkaar wordt geslagen door bezeten drumcomputers. Op de meer ingetogen momenten lijkt het eerder of een stonede Nina Simone door de blender wordt gehaald door Madlib.

Je zou in ieder geval niet verwachten dat deze muziek door een jong mager blank meisje bij elkaar is gespeeld, bijna in haar eentje. Toch is dat zo, Google zelf maar. In het echt heet ze 'Merrill Garbus', en ze wordt op deze plaat bijgestaan door een bassist en een paar saxofonisten.

Ik lees op internet dat haar vorige werk redelijk experimenteel was, maar op Who Kill vinden we vooral pure pop, zij het met aardig wat bokkensprongen en een ferm scherp randje. In tien, frisse, agressieve tracks legt ze stevige grooves neer, waar ze overheen zingt in Afrikaans klinkende vocalen vol geschreeuw en herhaling. Meestal weet ze de saaiheid te voorkomen door de liedjes goed in beweging te houden. Scherpe en goed geplaatste breaks, eigenzinnige blazers, veel spelen met vocalen en over elkaar heenvallende patronen van beats. Meestal erg lekker, maar op een paar tracks slaat de verveling toch een beetje toe mij, na een paar minuten luisteren ('Es-so', 'Doorstep').

Een ander klein nadeel zijn toch wel de teksten. Niet heel erg irritant, maar met een hoog 'yo, yo, pas op als je in mijn hood komt'-gehalte, waardoor we een Nobelprijs voor de literatuur toch wel voorzichtig kunnen uitsluiten.

Staat tegenover dat liedjes als 'My Country', 'Gangsta', 'Powa' en 'Bizness' zeker op een lijstje zullen komen van lekkerste liedje van 2011, mocht ik er één maken.

Erg fijn plaatje.

Wat een heerlijke, spannende plaat.

Who Kill is ongeveer het voorbeeld van inspiratie in muziek. Want, zoals mijn voorganger hierboven al zegt, hoe zou je Who Kill willen beschrijven? Een totaal chaotisch feest waarin iedere bestaande stijl wordt gemixt tot een fantastisch, overdonderend driekwart uurtje.

Laten we beginnen met de zang. Merrill Garbus heeft één van de beste, zo niet de beste vrouwelijke zangstem die er bestaat in muziekland. Waar ze op de geniale blauwdruk van Who Kill en opener My Country beter krijst dan een Adele ooit zal doen, komt Garbus op op-een-na-afsluiter Wolly Wolly Gong over als een fluisterende sirene die iedere gedachte in ons hoofd doet vervagen en vervangt door onbezorgd gemijmer. En de verrassing komt nog; Garbus is blank. Geen grap; al de doorleefde uithalen van haar enigszins lage stem en de soms zelfs wat Afrikaans overkomende uitspraak komen uit de keel van een blond, jong meisje. Ik zou haar stem dan ook graag willen betitelen als zwartste stem van een niet-zwart persoon.

De instrumentatie dan. Als we de voicesamples die kundig zijn verweven met het geheel even niet meetellen, valt het wel mee met de verscheidenheid aan instrumenten.
Een tribale drum(computer), een heerlijk overheersende bas en sporadisch wat heerlijke trompetten. Gitaren zijn er wel, maar komen vaker niet dan wel voor. Maar toch weet deze eigenzinnige vrouw het allemaal samen te brengen in een bombastisch, uitzinnig geheel.

Dan de nummers zelf. Het grootste deel is een feestelijke brij die zelfs de grootste zuurpruim wel euforisch de kamer moeten laten rondrennen, maar gelukkig heeft Garbus beseft dat drie kwartier daarvan toch wat teveel is. En dus zijn er nummers als het berustende, troostende en rustige Powa, dat voor mij waarschijnlijk meer troost brengt dan het merendeel van alle nummers die ik ken, of het eerder besproken Wolly Wolly Gong geschreven. Deze geven de broodnodige variatie en zorgen ervoor dat we extra springerig en euforisch worden van nummers als Gangsta, Bizness en Doorstep.

Maar toegegeven, er zijn minpunten. Inderdaad komen de meeste nummers op Who Kill qua tekst niet op een hoog niveau, al komen ze gelukkig ook weer niet op een storend niveau.
Wel storend is Riotriot, die nogal verdwaalt in zijn pretenties en ondanks de fijn neergezette sfeer meestal geskipt wordt hier. Ook afsluiter Killa (Merrill heeft vast een hekel aan de combinatie van een 'e' en een 'r') valt erg uit de toon, vooral omdat de perfecte afsluiter vlak hiervoor al langsgekomen is. Maar ondanks dat de zuurpruim in mij om een lager cijfer vraagt, geef ik Who Kill met heel veel plezier 4,5 sterren.

Na die positieve review van hoi123 deze eens opgezocht. Poeh, dit vind ik echt afgrijselijk. Die stem is echt niet om te doen.

Ik zal hem ook nog wel eens een keer proberen maar ik kon er nu echt helemaal niks mee.

Na die negatieve reactie van Don Cappuccino heb ik deze eens opgezocht. 't Klinkt leuk!

Goed nieuws dat er weer twee mensen deze prima plaat een kans geven. Goed bezig, Hoi123

Ik hoor het nu ook!

Bird-Brains is een pak beter. Hier te veel Caribische invloeden en die wat schreeuwerige zang irriteert mij soms.

Net buiten mijn persoonlijke top 10 van dit jaar gevallen, maar als elk nummer van de kwaliteit van Bizness was dan was dat zeker anders geweest. Een bonte verzameling blijheid met een een eigen sound.