Salif Keita - Folon...The Past (1995)

Tekere is een hel mooie track, toen ik nog muziek van de radio tapete kwam dit eens voorbij in Globo City (radio 1).
vergeten schoonheid....

Nou voor mij niet. Met deze CD ben ik ooit Mali ´in getrokken´. Bij de opkomst van de Afrikaanse muziek in Europa eind jaren ´80 was het vooral muziek uit Senegal en Nigeria wat je moest horen, maar ikzelf ben met deze vreemde wereldster pas Afrika-liefhebber geworden. Eénmaal live gezien, maar toen moest deze nog uitkomen. Ik vind Seydou er met kop en schouders bovenuit steken; echt een goed voorbeeld van het hoge verhevene, bijna religieus aantrekkelijke zoals specifiek muziek uit Mali die kan hebben. Dat geldt overigens niet voor de tekst, die schijnt te gaan over de ergernis van de artiest over het exploiteren van de traditionele Malinese kledingcultuur voor commercieel gewin.

Die Salif Keita is sowieso een 'onaanraakbare' in zijn land. Hij heeft als albino al een bijzondere sfeer om zich heen, maar heeft een adelijke, bijna goddelijke status in zijn land. Op het podium straalt dat ook op de een of andere manier van hem af. Niks arrogants, maar op een meer natuurlijke wijze - past mooi bij de muziek zal ik maar zeggen.

Vooral Madela is schitterend.

De plaat is een beetje fusion-achtig en mist zo nu en dan dat typische Mali/Griot geluid.
Desondanks zingt Salif de sterren van de hemel.

De muzikanten zijn top en de productie haarscherp.

Magistrale afrikaanse jazz/fusion plaat met griot Salif Keita...
Flinke scheut jazz/fusion maar ook veel andere (uit de wereldmuziek afkomende) invloeden...

Echt mooi is Mandela (gaat over Mandela), Mandjou en Nyanyama...

De muziek is op moment erg hectisch, veel gebruik van westerse instrumentatie (synths, drums, gitaar, bas, blazers) maar ook veel Malinese instrumenten...