Salif Keïta - Soro (1987)

Dit album laat Salif horen in de periode waarin hij na het afscheid van de Railband solo begon. Ietwat overgeproduceerd door te veel synthesizers en te harde drums (de mode van de jaren 80 denk ik) blijft het toch een aardige plaat met mooie tempowisselingen, prachtige achtergrondzang en prettige melodieën.

ik mis op de site een van zijn mooiste werken

m'memba

op aanraden van ene afrikaanse vriend gaan beluisteren

prachtig

Klopt, die is prachtig inderdaad. Ik heb hem net een paar dagen in huis en de avond van mijn verjaardag een paar keer achter elkaar gedraaid.

Ik heb deze op LP heb hem veel gedraaid eind jaren 80 , prachtige stem heeft die man Cono is een van zijn sterkste nummers , een jaar na Graceland , Afromuziek was erg in trek , Mory Kante was de eerste Afrikaanse nr 1 hit in Nederland in 1988 met YekeYeke allemaal vlak achter elkaar

Meeslepend album door de prachtige zanglijnen en die krachtige stem van Salif Keita. De verrukkelijke dameskoortjes en de boeiende instrumentatie doen de rest. Jammer alleen van dat dikke synthesizergeluid.

Appart ik heb een andere hoes

Die van spotify dus.

wat mij betreft een klassieker dit debuut album van de destijds 38-jarige Salif Keita met 6 ijzersterke composities. qua productie inderdaad wellicht iets teveel synthesizers en iets te hard opgenomen drums, maar vreemd genoeg stoort mij dit minder dan op de opvolger "Ko-Yan", waarbij ook de kwaliteit van de nummers een rol zal spelen. hoe dan ook "Soro" klinkt authentieker en minder gepolijst dan "Ko-Yan".

"Wamba" en "Sina (Soumbouya)" zijn aanstekelijke up-tempo nummers en het lang uitgesponnen "Soro" verveelt geen seconde, maar de meer ingetogen nummers als "Souareba" en "Sanni Kegniba" en met name de ballad "Cono" spreken het meeste aan. nummers die wat minder vol geproduceerd zijn en waarbij de geweldige stem van Salif Keita en de meerstemmige zang van de zangeressen alle ruimte krijgt.

"Soro" werd zijn doorbraak naar de Engels sprekende wereld. de inmiddels 75-jarige Salif Keita is kennelijk ook bij de liefhebber in de vergetelheid geraakt. 38 jaar later verscheen zijn nieuwe album "So Kono" (2025), waarop hier op MuMe nog niemand heeft gestemd.

Album werd geproduceerd door Ibrahima Sylla
Recorded at Studio "Harry Son", Paris, France

deelcitaat uit de liner notes:

"Salif Keita's music is a powerful, seamless, and highly sensitive melting pot of influences; transplanting the traditional music of the griots into the present. He has blended in other West African influences from Guinea and Senegal and influences from Cuba, Spain and Portugal, fusing his traditional vocal themes with modern instruments and style. On "Soro", with the use of the latest "state of the art" technology, this development has reached an unprecedented peak of perfection, both musically and technically".