Amsterdam Jazz Collective - Everybody Needs Love (2010)
mijn stem
2 stemmen
Nederland
Jazz
Label: Episode
-
Runnin’
met Ivar
-
Where Do We Go
met Jerique Allan, Ivar en Correspondence
-
Every Body Needs Love
met Sthwayza en Correspondence
-
I’ll Make Right
met Sthwayza en Correpondence
-
You Are the Light of My Life
met Sthwayza en Correpondence
-
Sindizela
met Sthwayza en Correpondence
-
Runnin’ [EPM Low Rider Remix]
met Ivar
-
Bring Back
met Sthwayz
-
Things Not Meant to Be Logical
met Sthwayza en Correpondence
-
Down by the River
met Correspondence en Jerique Allan
0
geplaatst: 2 april 2011, 09:48 uur
Een prachtige eerste single met zanger Ivar ging dit album voor.,
Deze single, ‘Runnin’, is ook de opener van het album ‘Everybody Needs Love’. Een albumtitel met een mooie boodschap. Een boodschap die we ook zeker terughoren in de muziek van AJC. Het album voelt aan als een dromerige winterplaat die perfect is om samen met je geliefde op de bank te beluisteren. Warme jazz aangevuld met vocalen. Vocalen die de ene keer beter werken dan de andere keer.
Een positief voorbeeld hiervan is de al eerder genoemde Ivar. Hij voegt echt iets toe met zijn warme stem op de nummers ‘Runnin’ en ‘Where Do We Go’. Erg jammer dat dit dan ook meteen de eerste twee nummers van het album zijn. Want waar bijvoorbeeld een Sthwayza het ook erg aardig doet kan een gastartiest als Correspondence mij minder boeien. Zijn ‘gepraat’ door de nummers voegt weinig toe. Vooral omdat je waar hij praat liever een mooi uithaal verwacht, en vooral wilt hebben. Vooral op de titeltrack is de wisselwerking tussen Correspondence en de Sthwayza wat storend en daar helpt het repeterend herhalen van steeds weer dezelfde tekst ook niet echt bij. Ja, Everybody Needs Love, daar zijn we na 3 minuten al achter, maar het nummer duurt een kleine 7 minuten.
Het ritmische ‘I’ll Make it Right’ is ook een samenwerking met dezelfde artiesten. En eigenlijk ben ik ook niet zo heel positief over dit nummer. De titel wordt erg vaak herhaalt. Nu hoeft dat niet erg te zijn, maar hier gaat het toch wat irriteren. Positief is wel weer de mooie toetsensolo.
De twee eerder genoemde gastartiesten blijven langskomen. Dat pakt naar mijn inziens niet zo goed uit, wat toch jammer is van de uitstekende instrumentatie. En dat het album een ‘Everybody Needs Love’ feeling mee moest krijgen is best een leuke inslag. Maar hierin lijken de AJC wat doorgeslagen en komt het gehele mij wat ingekakt en saai over. Blij als ik ben dat ik op nummer 7 Ivar weer hoor, en dan in een remix van de eerder genoemde single. De remix voegt weinig toe aan het origineel, maar Ivar wel een stuk meer aan de muziek van AJC.
Deze single, ‘Runnin’, is ook de opener van het album ‘Everybody Needs Love’. Een albumtitel met een mooie boodschap. Een boodschap die we ook zeker terughoren in de muziek van AJC. Het album voelt aan als een dromerige winterplaat die perfect is om samen met je geliefde op de bank te beluisteren. Warme jazz aangevuld met vocalen. Vocalen die de ene keer beter werken dan de andere keer.
Een positief voorbeeld hiervan is de al eerder genoemde Ivar. Hij voegt echt iets toe met zijn warme stem op de nummers ‘Runnin’ en ‘Where Do We Go’. Erg jammer dat dit dan ook meteen de eerste twee nummers van het album zijn. Want waar bijvoorbeeld een Sthwayza het ook erg aardig doet kan een gastartiest als Correspondence mij minder boeien. Zijn ‘gepraat’ door de nummers voegt weinig toe. Vooral omdat je waar hij praat liever een mooi uithaal verwacht, en vooral wilt hebben. Vooral op de titeltrack is de wisselwerking tussen Correspondence en de Sthwayza wat storend en daar helpt het repeterend herhalen van steeds weer dezelfde tekst ook niet echt bij. Ja, Everybody Needs Love, daar zijn we na 3 minuten al achter, maar het nummer duurt een kleine 7 minuten.
Het ritmische ‘I’ll Make it Right’ is ook een samenwerking met dezelfde artiesten. En eigenlijk ben ik ook niet zo heel positief over dit nummer. De titel wordt erg vaak herhaalt. Nu hoeft dat niet erg te zijn, maar hier gaat het toch wat irriteren. Positief is wel weer de mooie toetsensolo.
De twee eerder genoemde gastartiesten blijven langskomen. Dat pakt naar mijn inziens niet zo goed uit, wat toch jammer is van de uitstekende instrumentatie. En dat het album een ‘Everybody Needs Love’ feeling mee moest krijgen is best een leuke inslag. Maar hierin lijken de AJC wat doorgeslagen en komt het gehele mij wat ingekakt en saai over. Blij als ik ben dat ik op nummer 7 Ivar weer hoor, en dan in een remix van de eerder genoemde single. De remix voegt weinig toe aan het origineel, maar Ivar wel een stuk meer aan de muziek van AJC.
* denotes required fields.
* denotes required fields.