The Jazzinvaders - '3' (2010)

Vandaag een recensie van een jazzgroep van eigen bodem. Al moet gezegd worden dat de term jazz wat klein bekeken is. We vinden op dit album namelijk meer stijlen terug. Zo horen we funk, soul, bossanova, latin en pop.
Het Dordtse gezelschap bestaat uit Rolf Delfos op alto-sax, drums en beats komen van Phil Martin, de vocalen zijn het werk van Linda Bloemhard, op toetsen vinden we Berthil Bustra en Guido Nijs speelt tenor-sax.

De herfst is ingetreden, de regen en wind slaat tegen onze ramen, maar dat is voor the Jazzinvaders geen reden om ook die sfeer te pakken. Eerder brengen ze de zomer weer in je huis. Het album opent namelijk met het zonnige ‘Make It Work’. Het nummer doet me wat denken aan een song van bijvoorbeeld the Wicked Jazz Sounds Band. Het contrast is vrij groot met het zompige ietwat futuristische ‘Leave it At That’. In dit nummer vinden we wat meer de groovy funk die ook goed met hedendaagse jazz samenvalt. ‘Reserve’ is qua sfeer juist weer wat dromeriger. Zo weten the Jazzinvaders onze aandacht er goed bij te houden. Het lijkt elke keer weer een verrassing te worden welke kant ze met de nummers op gaan.
‘Dudu’ biedt ruimte aan alle muzikanten om hun kunnen te tonen. Vooral de funky basgitaar klinkt er cool, net als de riffs van de gitarist. Lekker swingend en instrumentaal nummer. De overgang met ‘Why I’ is passend en mooi. Stemmige vocalen en interessante instrumentatie maken er een vrolijk liedje van die je doet verlangen naar de zon en naar terrasjes. ‘More of That Stuff’ is echt zo’n nummer dat laat zien hoe de hippe jazz er nu uitziet, of eerder gezegd uithoort. Funky inslag, aanstekelijke vocalen en ritme. Genoeg om goed aan te slaan. ‘The Sunchaser’ ligt daar in het verlengde van. Dit is een instrumentale track met dezelfde vibe al de vorige song en past daarmee perfect in het totaalplaatje dat dit album uitstraalt. En eigenlijk gaat dat het hele album zo verder. Vrolijke, zonnige nu-jazz met prachtige vocalen en goede instrumentatie. ‘Keep Your Eye on the Ball’ is een nummer dat meer hangt op de vocalen, ‘Tulip Juice’ een track die het moet hebben van de latin-achtige funk. En dan zegt een titel als ‘My Sun’ natuurlijk genoeg. De toetsen vallen hier weer op, lekker freaky.
Een titel als ‘Zebra Boogie Two’ valt natuurlijk altijd op. Maar ik vind het nummer eigenlijk één van de minste van het album. Dat LOVE een vierletterig woord is, dat weten we nu wel. Vooral omdat het in het betreffende nummer zo vaak herhaalt wordt.
Het album sluit af met het stemmige ‘Tie Am’. Een mooie afsluiter in de geest van de rest van de plaat.