Jan Akkerman - Minor Details (2011)

Degelijk album in Akkermans bekende laidback jazzy bluesrockstijl. De oude meester heeft nog niets aan virtuositeit ingeboet.

Kabbelt lekker voort, ideaal voor wat relaxte achtergrond muziek. Enige minpuntje is de duur van het album, verveling slaat dan al snel toe.

Virtuositeit is niet het juiste woord bij dit album. Natuurlijk, Jan Akkerman speelt een lekker riedeltje, maar dit is niet 's mans meest virtuose, vernieuwende of progressieve album. Het is een rustige bluesy fusionplaat waarvan je eigenlijk zou denken dat Akkerman met zijn band gewoon lekker staat te jammen, maar het tegendeel is waar. Elke muzikant heeft zijn eigen partijen opgenomen en via de pc doorgestuurd naar Akkerman (wat hij ook trots in elk interview verteld).

Minor Details wordt gekenmerkt door een relaxte sfeer, waarbij Akkerman zoals gezegd meestal niet het meest virtuose spel vertoont, maar voornamelijk smaakvol voor de melodische lijnen kiest. Hij hoeft zich als gitarist allang niet meer te bewijzen door er allerlei moeilijke solo's uit te schudden.

'Free Wheeling' kende ik trouwens al van Akkermans concert vorig jaar in Doornroosje. 'Searching for Angela' komt me ook bekend voor, maar dit durf ik niet met zekerheid te zeggen.

Eric Vloeimans doet ook nog even sterk mee op 'Joy' en 'The Arrogant Frogs'.

Stukken beter dan de return van Brainbox, om over die recente flutplaten van Focus nog maar te zwijgen.

Ook goed. Had te weinig tijd om er teveel woorden aan vuil te maken. Dank voor deze heldere analyse. Grappig trouwens dat Joy in 1 zin wordt genoemd met een arrogante kikker.

Allememachies, wat vind ik dit een saaie bedoening. Het zal muzikaal allemaal wel goed in elkaar steken, maar nergens weet het mij te boeien. Een geploeter om er doorheen te worstelen.

Er had wel wat meer bas in gemogen. De verwachtingen werden ruimschoots ingelost met Minor Details. Was al bang dat C.U. uit 2004 zijn laatste album zou worden.
Het rustige karakter van Minor Details laat zich nog het best vergelijken met Pucinni's Cafe. Moeilijk om favoriete nummers te kiezen, ga voor Love Train en Kharmah Chantellah.
Morgenavond ga ik naar een optreden van Jan Akkerman & Bert Heerink, gaan ze Brainbox spelen.

Akkerman goes Knopfler............ wat hebben al die ouwe gitaarmannen toch altijd met de blues?

Het openingsnummer begint goed, lekker relaxed en ligt lekker in het gehoor. Dan nog twee nummers en dan..slaat te verveling langzaam toe. Het glijdt maar door, de nummers lijken op elkaar, en nu, na verschillende malen geluisterd te hebben kan ik nog steeds niet aan de titel van de nummers achterhalen hoe het klinkt...
Begrijp me niet verkeerd, het zit goed in elkaar, er wordt lekker (en relaxed) gesoleerd, en wat ook wel leuk is is de inbreng van Eric Vloeimans, maar toch..
En het geluid..als je over de hoofdtelefoon luistert dan hoor je toch dat het niet helemaal klopt. Een beetje afgeknepen. Zou dat met de bandbreedte te maken hebben gehad waarmee alle muzikanten hun aandeel per internet "gepost" hebben?

Niet zo zeuren allemaal, natuurlijk is dit niet de meest avontuurlijke plaat van Akkerman, maar zeker niet slecht. Sommige platen zijn gewoon lekker voor de achtergrond als ik bezig ben met andere zaken en dan hoor ik dit toch liever dan bijvoorbeeld een Andre Rieu.

De ideale plaat om de liefde te bedrijven, daar heb je dan 5 kwartier de tijd voor zonder dat je wordt afgeleid

Doet me denken aan Steely Dan/Walter Becker. Klinkt lekker laid back. Ha ha zou die dat als compliment zien.